บทที่ 325 ลูกเขย?คุณเบศวร์！

คนที่ออกมาเปิดประตูคือพ่อของกนกอรจริง ๆ

เขาเพิ่งกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันจะนั่งด้วยซ้ำ เมื่อได้ยินเสียงออดหน้าประตู เขาก็เดินออกไปเปิดประตู

เมื่อเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู พ่อของกนกอรก็ยืนอยู่หน้าประตูแล้วถามขึ้นอย่างสงสัย "พวกคุณมาหาใคร?"

นฤเบศวร์ท่าทางนอบน้อม บนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามีรอยยิ้มประดับอยู่ และเขาเรียกพ่อของกนกอรว่า "พ่อครับ"

พ่อของกนกอร： “……”

“พ่อครับ ผมเป็นลูกเขยของพ่อ ผมซื้อของมาฝากคุณพ่อคุณแม่ครับ คุณพ่อเปิดประตูให้เราเข้าไปก่อนได้ไหมครับ เราถือของมาเยอะขนาดนี้ หนักและเหนื่อยมากครับ”

พ่อของกนกอรจ้องมองที่นฤเบศวร์และบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังเขา สมองของเขาขาวโพลนไปครู่หนึ่ง และหลังจากได้สติกลับคืนมา เขาก็หันศีรษะและตะโกนเข้าไปในบ้านว่า "กนกอร ออกมาข้างนอกเดี๋ยวนี้!"

มาอ้างว่าเป็นลูกเขยของเขา

เขามีลูกสาวคนเดียว ก็คือกนกอร

แต่กนกอรแม้แต่แฟนก็ยังไม่มีแฟน มีลูกเขยโผล่มาจากไหน และมาเรียกเขาว่าพ่อ?

แม้ว่ากนกอรจะกลับมาซ่อนตัวอยู่ที่บ้าน แต่เธอก็ยังคงกระวนกระวายใจ

วิกาบอกว่านฤเบศวร์ไม่กล้าบุกมาทำอะไรเธอที่บ้าน แต่เธอก็ยังกังวลว่า ด้วยความโกรธของแบตบอส จะทำให้เขากล้าบุกมาจัดการเธอถึงที่บ้าน

ให้ความสนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกตลอดเวลา

เมื่อได้ยินเสียงออดประตู เหมือนเสียงระฆังแห่งชีวิต ทำให้กนกอรรู้สึกกระสับกระส่าย

ไม่ถึงสองนาที เสียงตะโกนของพ่อก็ดังขึ้น และกนกอรก็รู้ว่าเป็นเรื่องไม่ดี

แบตบอสตามมาแล้ว

“แม่คะ หนูร้อนมากเลย ตัวเหนียวไปหมดแล้ว หนูขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ แม่ออกไปถามพ่อให้หน่อยว่าเรียกหนูทำไม?”

กนกอรหัวหมอ คิดจะแอบหนี

“จะกินข้าวแล้ว อาบน้ำอะไรตอนนี้ พ่อของลูกเรียกลูก แล้วจะหนีทำไม ไปมีเรื่องมา แล้วมีคนมาหาใช่ไหม?”

อักษอรบ่น

"กนกอร!พ่อบอกให้ออกมา!"

เสียงตะโกนของพ่อกนกอรกลายเป็นเสียงเกรี้ยวกราด

อักษอรสัมผัสได้ถึงความโกรธในคำพูดของสามี เธอจึงรีบพูดกับพ่อของเธอว่า "พ่อคะ พ่อกินข้าวไปก่อนนะคะ หนูจะออกไปดูข้างนอกหน่อย"

“อืม”

คุณปู่ชรัณกินอาหารเย็นอย่างสงบ

“คุณตะโกนบ้าอะไรเนี่ย?รบกวนเพื่อนบ้านไปหมดแล้ว”

อักษอรถูมือบนผ้ากันเปื้อน เดินออกไปเรื่อย ๆ และบ่นว่าสามีของเธอที่เสียงดังเกินไป

หลังจากที่เธอเห็นเหตุการณ์ที่ประตูอย่างชัดเจน เธอชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามสามีว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อนฤเบศวร์เห็นแม่ยายของเขา เขาก็ยิ้มอีกครั้ง และเรียกอย่างไพเราะว่า “คุณแม่ครับ”

อักษอร： “……”

เธอแคะหูของตัวเอง และถามนฤเบศวร์ "คุณเบศวร์ใช่ไหมคะ ฉันจำคุณได้ เมื่อกี้คุณเรียกฉันว่าอะไรนะคะ?"

"คุณแม่สายตาที่ดีจริง ๆ ครับ ผมก็คือลูกเขยของคุณแม่นฤเบศวร์ไงครับ"

อักษอรอึ้ง

ลูกเขย!

“เดี๋ยวก่อนนะคะ คุณเบศวร์ คุณอย่าเพิ่งเรียกฉันว่าแม่สิ บอกฉันได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?คุณมาที่นี่เพื่อมาสู้ขอเหรอคะ?”

ก็เลยเอ่ยปากเรียกเธอว่าแม่?

“แม่ครับ เปิดประตูให้ผมเข้าไปก่อนได้ไหมครับ แล้วผมจะค่อย ๆ อธิบายให้คุณแม่ฟังเอง”

อักษอรมองไปที่กลุ่มบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังนฤเบศวร์ พวกเขาทั้งหมดกลายเป็นลูกหาบแล้ว เธอจึงทำได้เพียงเปิดประตูก่อน เพื่อให้นฤเบศวร์และพวกเข้ามา

“ขอบคุณครับ คุณแม่”

หลังจากที่นฤเบศวร์เรียก "แม่"ไปครั้งหนึ่ง เรียกอีกครั้ง มันก็รู้สึกคล่องขึ้น