บทที่ 340 ฉากละคร

หลังจากที่เทวิกาเงียบไป ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

วางกองกระดาษลง แล้วรับแก้วน้ำจากพี่เล็กมา ไปชงชาให้พี่เล็กที่ห้องน้ำชาของพนักงาน

ตอนนี้ตำแหน่งงานของเธออยู่ที่ชั้นสาม ชั้นสามจะเป็นตำแหน่งรวม พนักงานชั้นล่างของแผนกใหญ่จะทำงานอยู่ที่นี่

เทวิการับตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการคนหนึ่ง แต่เธอแม้แต่หัวหน้าที่เธอขึ้นตรงก็ยังไม่เคยเห็น ที่ทำก็มีแต่งานเบ็ดเตล็ด ใครๆก็ชี้นิ้วสั่งเธอ ใครๆก็เรียกเธอเด็กใหม่

เทวิการินน้ำชาแล้วเดินออกมา มีผู้หญิงคนหนึ่งพูดกับพี่เล็ก：“พี่เล็ก อย่าทำเกินไปสิ ถึงแม้ว่าเธอจะพึ่งมาทำงาน พี่ก็แค่สั่งให้เธอช่วยพี่ถ่ายเอกสารได้นี่ ให้เธอไปทำลายเอกสารไม่ได้ใช้พวกนั้น สั่งให้ไปชงชาให้พี่มันเกินไปแล้วนะ”

พี่เล็กพูดเสียงไม่พอใจ：“ฉันเป็นรุ่นพี่เขา เขารินน้ำชงชาให้ฉัน นี่ฉันให้เขาได้หน้านะ เขาถึงมีโอกาสแบบนี้เนี่ย เกินไปตรงไหนกัน ใครๆก็เคยทำแบบนี้ คนที่มีแวว ไม่ต้องให้ฉันสั่งก็คงมารินน้ำชงชา เลี้ยงทั้งข้าวเช้าทั้งมื้อดึกให้ฉันแล้วล่ะ”

“ถ้าพวกเธออิจฉาล่ะก็ สับเปลี่ยนกับเขาได้นะ เด็กใหม่ ไม่กล้าบ่นอะไรหรอก รีบใช้โอกาสที่สับเปลี่ยนได้สับเปลี่ยนซะ ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาทำอะไร เบื้องบนก็ไม่ได้ให้งานอะไรเขา”

“ฉันสงสัยว่าแผนกส่วนบุคคลรับเธอเข้ามา เพราะชื่อของเธอน่ะสิ ชื่อเหมือนกับภรรยาของท่านประธานเป๊ะๆ น่าเสียดายแซ่เหมือนชื่อเหมือน แต่ชีวิตไม่เหมือนกัน เธอหน้าตาธรรมดา ประธานก็คงต้องตาบอดล่ะนะถึงจะชอบเธอได้”

คนๆนั้นพูด：“ฉันพูดแค่สองประโยค เธอลากมาทำตั้งเยอะตั้งแยะ แถมยังลากภรรยาของท่านประธานมาอีกด้วย ภรรยาท่านประธานใช่คนที่เธอจะนินทาลับหลังได้หรือไง? บนโลกนี้แซ่เหมือนชื่อเหมือนก็เยอะจะตาย เธอชื่อเทวิกาก็ไม่ได้หนักส่วนไหนเธอนี่”

“เธอเลิกจินตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอกในนิยาย มองท่านประธานอยู่ไกลๆได้แล้ว ไม่กล้าทำอะไรภรรยาท่านประธาน เลยมาลงกับคนที่แซ่เหมือนชื่อเหมือนกับภรรยาท่านประธานแทนงั้นสิ”

จู่ๆจากความอับอายของพี่เล็กก็กลายเป็นความโกรธ：“รินรดา เธอกล้าพูดไหมล่ะว่าพวกเธอไม่เคยฝันน่ะ? ท่านประธานของพวกเรายังหนุ่มยังแน่นขนาดนั้น ไม่ว่าด้านไหนต่างก็โดดเด่นกว่าคนทั่วไปทั้งนั้น ฉันชอบเขาแล้วมันผิดตรงไหน? ไม่เหมาะสมหรือไง”

รินรดาก็เริ่มโมโห ：“ฉันฝัน แต่โชคดีที่ยังไม่แต่งงาน แต่เธอลูกสาวก็เข้าอนุบาลแล้ว ต่อให้ท่านประธานหิวแค่ไหนเขาก็เลือกกิน ไม่มองป้าแก่ๆแบบเธอหรอก ในใจตัวเองคิดอะไร ทำอะไร คิดว่าพวกเรามองไม่ออกหรือไง”

“เรียกใช้เทวิกาเป็นเหมือนบริกรทุกวัน เธอไม่ใช่หัวหน้าขึ้นตรงของเขาสักหน่อย”

รินรดาดูเหมือนว่าจะทวงความยุติธรรมแทนเทวิกา ความจริงแล้วก็แค่ไม่ถูกกับพี่เล็ก

เทวิกายกแก้วของพี่เล็กออกมา ได้ยินที่รินรดากับพี่เล็กเถียงกัน เธอฉีกยิ้มมุมปาก วิจารณ์อยู่ในใจ：ที่แท้ ที่นี่ก็มีแต่คนที่ชอบยศพัฒน์

ตอนเธอพึ่งเข้ามา ก็ถูกจัดให้ทำงานที่ชั้นสาม ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ที่ได้ยินเพื่อนร่วมงานผู้หญิงพูดถึงยศพัฒน์

คนในชั้นนี้ เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ต่างก็ไม่เคยเจอยศพัฒน์

ที่ไม่พูดร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็เพราะเธอเข้ามาทำงานแล้ว

พี่เล็กเองก็ไม่เคยเจอยศพัฒน์ในระยะใกล้ เห็นแค่ไกลๆ

แค่นี้ บรรดาผู้หญิงต่างก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอกในนิยายคู่กับประธาน ราวกับนิทานวัยเด็กเรื่องซินเดอเรลล่า

น่าเสียดาย ที่ท่านประธานถูกผู้หญิงที่ชื่อเทวิกาชิงตัวไปแล้ว

ในตอนแรกเริ่ม พวกเขาได้ยินว่าเทวิกาฐานะธรรมดา ที่ได้รู้จักกับท่านประธานก็เพราะอาศัยพี่ชาย ต่อมา ฐานะของเทวิกาถูกเปิดโปง เป็นถึงคุณหนูคนโตตระกูลสาระทาแห่งเมืองซูเพร่า สามารถสืบทอดทรัพย์สมบัติของทางพ่อถึงหมื่นล้าน

กลับกลายเป็นว่าเธอฐานะเหมาะสมกับยศพัฒน์ ราวกับสวรรค์สร้างมาให้คู่กัน

แต่คนที่มาชอบยศพัฒน์นั้น อิจฉาริษยาเทวิกา

บทละครในนิยาย ปรากฏขึ้นรอบๆตัวเทวิกา เธอกลายเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด！

ในบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปใครกล้าต่อกรกับภรรยาท่านประธาน?

ตอนนี้เทวิกาที่แซ่และชื่อเหมือนกันกับภรรยาท่านประธานแต่ไม่ใช่คนเดียวกันนั้น กำลังถูกรังแกอย่างหนัก

เทวิกาเดินผ่านไปราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น