บทที่ 346 จิ้งจอกเฒ่ามาขอโทษถึงบ้าน

น่าเสียดายที่หลานชายของตนเองไร้ประโยชน์ จึงรักษาหลานสะใภ้เอาไว้ไม่ได้

กนกอรพูดอย่างนิ่งเฉย: “คุณเร็นคะ เรื่องของฉันกับนฤเบศวร์ คุณชัดเจนดีที่สุด ตอนนี้เราหย่ากันแล้ว ฉันไม่ใช่ภรรยาของเขาอีกแล้ว ก็ไม่ต้องเรียกคุณว่าคุณปู่อีกเช่นกันค่ะ คุณเร็น นี่คืออะไรคะ?”

ตั้งแต่ที่คุณปู่ชรัณรู้ว่าโดนคุณปู่เร็นหลอก ก็ไม่ให้คุณปู่เร็นมาเหยียบที่บ้านอีกเลย

ทั้งชีวิตนี้ของคุณปู่เร็นดูท่าคงโดนคนอื่นยกยอมาโดยตลอดสินะ ไม่เคยลองโดนใครไล่ออกจากบ้าน แม้จะรู้ว่าตนเองผิด ก็ไม่ยินยอมที่จะก้มหัวขอโทษอย่างจริงใจ ดังนั้น จึงนานมากแล้วที่ไม่ได้มาเหยียบบ้านของตระกูลภูสิทธ์อุดม

“อร เชิญปู่เข้าไปนั่งในบ้านแล้วค่อยคุยกันได้ไหม? ใช่สิ ปู่ของเธออยู่บ้านไหม?”

กนกอรรีบเชิญคุณปู่เร็นเข้ามาในบ้าน เดินไปพูดไป: “ปู่ฉันอยู่บ้านค่ะ คุณเร็นมาขอโทษปู่ฉันเหรอคะ?”

คุณปู่เร็นหน้าแดงระเรื่อ แต่ก็กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว พูดขึ้น: “เมื่อก่อน เป็นปู่เองที่ทำไม่ถูก ปู่หลอกลวงปู่ของเธอ ทั้งๆที่ปู่เธอเห็นปู่เป็นเพื่อน ไม่แปลกใจเลยที่ปู่ของเธอจะโกรธ ไม่ว่าจะพูดยังไง ปู่ก็ควรจะมาขอโทษปู่ของเธอด้วยตัวเอง”

หลานชายอยู่ในกำมือของกนกอรแล้ว

ถึงจะบอกว่าครอบครัวของตระกูลภูสิทธ์อุดมธรรมดา แต่ก็ไม่มีจุดด่างพร้อย กนกอรเองก็เป็นคนที่รู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำด้วย ทั้งยังไม่หวั่นเกรงลูกสะใภ้สติเลอะเลือนคนนั้นของเขาอีก คุณปู่เร็นจึงยิ่งรู้สึกว่ากนกอรเหมาะสมที่จะเป็นนายหญิงของตระกูลเดชอุปของเขา

ลูกสะใภ้คุณสมบัติไม่เพียงพอ ตอนที่ลูกชายจัดการเรื่องในบริษัท เขาจึงให้ภรรยาคนที่สองเป็นนายหญิงของตระกูล ไม่อยากมอบตระกูลเดชอุปให้ลูกสะใภ้ คิดจะรอให้หลานสะใภ้เข้ามาในบ้านก่อน ค่อยให้หลานสะใภ้ข้ามหน้าข้ามตาลูกสะใภ้ มาเป็นนายหญิงของตระกูลเดชอุปทันที

เขาจึงต้องให้ความสำคัญกับตระกูลภูสิทธ์อุดม อันดับแรกเลยก็ต้องมาขอโทษตาเฒ่าชรัณก่อน

กนกอรพาคุณปู่เร็นเข้ามารอในบ้าน

“ปู่คะ คุณเร็นมาค่ะ”

เมื่อคุณปู่ชรัณเห็นเฒ่าเจ้าเล่ห์ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยก็อึมครึมทันที มองซ้ายมองขวา ท่าทางอยากจะหาอะไรมาไล่เฒ่าเจ้าเล่ห์นี่ออกไป

“ชรัณ ขอโทษด้วย คราวก่อนฉันผิดเอง ฉันไม่ควรหลอกแก ครั้งนี้ฉันตั้งใจมาขอโทษแกโดยเฉพาะ แกเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว ให้อภัยฉันสักครั้งเถอะนะ”

คุณปู่เร็นไม่รอให้คุณปู่ชรัณไล่ ก็เดินเข้ามา ขอโทษอย่างจริงจัง

“เฒ่าเจ้าเล่ห์ เฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างแกทำร้ายหลานสาวฉัน อรยังไม่มีแม้แต่ความรัก ก็โดนแกทำร้ายจนกลายเป็นผู้หญิงที่หย่าขาดกับสามี ถ้าไม่ใช่ว่าเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างแกบีบบังคับ จะมีเรื่องเกิดขึ้นมากมายขนาดนี้เหรอ? เกมที่ตระกูลคนรวยอย่างพวกแกเล่นกันน่ะ ตระกูลจนๆของพวกฉันเล่นด้วยไม่ได้หรอก แกมาทางไหนก็กลับไปทางนั้น!”

ชรัณโมโหคุณปู่เร็นจริงๆ

ทั้งยังตำหนิตนเองเช่นกัน

ตอนแรกเขาได้ยินคุณปู่เร็นพูดถึงหลานชายที่ยังไม่ได้แต่งงาน จึงอยากช่วยหลานสาวหาแฟนด้วยใจจริง ใครจะคิดว่านี่เป็นการผลักหลานสาวเข้าไปในกองไฟ

“ใช่ๆๆ ฉันมันเฒ่าเจ้าเล่ห์ เป็นความผิดของฉันทั้งหมด ชรัณ แกด่าฉันสิ ด่าฉันให้เละเทะไปเลย ฉันจะยอมรับเอาไว้ แต่ขอร้องแกให้อภัยฉันสักครั้งเถอะ ฉันรับรองว่าต่อไปจะไม่หลอกลวงแกอีกแล้ว”

คุณปู่ชรัณแสดงท่าทียอมรับผิด

เขาอธิบาย: “ฉันก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายอร หวังจริงๆว่าไอ้หลานไม่รักดีของตระกูลฉันจะได้ใช้ชีวิตกับอรอย่างมีความสุข ชรัณเอ้ย พวกเราเป็นปู่กันแล้ว แกรักอรมากขนาดไหน คาดหวังให้อรมีความสุขมากขนาดไหน ฉันเองก็รักเจ้าเบศวร์ หวังให้เจ้าเบศวร์มีความสุขมากเช่นกัน”

ชรัณคำรามออกมา: “การทำอะไรที่ฝืนใจอีกฝ่ายมักจะได้ผลลัพธ์ที่ไม่ดี แกไม่รู้หรือไง? ผมขาวหมดแล้ว ยังไม่เข้าใจทฤษฎีนี้อีก แกมันใช้ชีวิตมาอย่างไร้ประโยชน์แล้วนะ”

“ฉัน......ฉันผิดไปแล้ว ชรัณ ฉันผิดไปแล้วจริงๆ แกให้อภัยฉันสักครั้งเถอะ”

ชรัณยังคงฮึดฮัดไม่พอใจ แต่ทว่ามือเขากลับเริ่มเคลื่อนไหว เทใบชาในกาทิ้งไป หลังจากทำความสะอาดกาน้ำชาแล้ว จึงเติมใบชาลงไปอีกครั้ง เริ่มชงชา ต้อนรับแขก

กนกอรเห็นผู้อาวุโสทั้งสองคนไม่ทะเลาะกันแล้ว จึงเดินออกมาเงียบๆ

เห็นบอดี้การ์ดสองคนของตระกูลเดชอุปกำลังถือของขวัญอยู่ กนกอรจึงนึกถึงนฤเบศวร์ขึ้นมาเขาไปไหนกันนะ

เขาต้องไปซื้อของขวัญแน่ๆ