บทที่ 358 ดอกไม้ที่พัฒน์ส่ง

คุณพัฒน์กล่าวอย่างนอบน้อมถ่อมตัว: “อันที่จริงครอบครัวของเรา ทำตามคำที่ว่า ‘ครอบครัวที่รักใคร่ปรองดองกันก็จะเจริญรุ่งเรือง’ ได้จริง"

ครอบครัวที่รักใคร่ปรองดองกันก็จะเจริญรุ่งเรืองคำไม่กี่คำนี้ ใครๆก็พูดได้ แต่พูดได้กับทำได้มันคนละเรื่องเลย

หลังจากที่ธนัทเงียบ พยักหน้า กล่าวว่า: “ที่จริง พวกคุณสามารถทำให้เป็นครอบครัวที่รักใคร่ปรองดองกันได้จริงๆ บ้านอื่น ถึงแม้ว่าจะนำคำว่าครอบครัวที่รักใคร่ปรองดองกัน แขวนไว้ที่ห้องโถง ดูอยู่ทุกวัน ก็ยังทำให้เป็นครอบครัวที่รักใคร่ปรองดองกันจริงๆไม่ได้เลย”

มักจะเพื่อผลประโยชน์เล็กน้อย มีความขัดแย้งเล็กน้อย ทะเลาะกันจนอยู่ไม่เป็นสุข

คำไม่กี่คำนั้นปักไว้ แล้วเอาไปใส่กรอบ แขวนไว้ที่ห้องโถง มองดูทุกคนทะเลาะกันทุกวัน ซึ่งมันดูเสียดสีกับความเป็นจริง

ธนัทคิดเสร็จ ต่อไปเมื่อเขามีชีวิตแต่งงาน จะต้องขอผู้หญิงดีๆมาเป็นภรรยา ว่ากันว่าผู้หญิงดีๆหนึ่งคนจะสามารถทำให้เจริญรุ่งเรืองได้ 3 ชั่วอายุคน มีลูกแล้วก็จะเลี้ยงดูลูกให้ดีๆ เริ่มตั้งแต่รุ่นของเขา ต้องเรียนรู้จากตระกูลอริยชัยกุล และปลูกฝังการใช้ชีวิตที่ดีในตระกูลธวัชพลังกร

ตระกูลเช่นนี้ก็จะสามารถมีความเจริญรุ่งเรือง

สมาชิกในครอบครัวตระกูลธวัชพลังกรเปราะบาง เมื่อมาถึงรุ่นเขา มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น ภาระที่ต้องแบกไม่เพียงแต่ให้การสนับสนุนตระกูลธวัชพลังกรเท่านั้น แถมยังผลิดอกออกผลเพื่อตระกูลธวัชพลังกร แต่จนถึงตอนนี้เขายังไม่พบคนที่ชอบเลย

เมื่อได้ยินลูกพี่ลูกน้องครอบครัวตัวเองชื่นชมพัฒน์ เทวิกาก็รู้สึกเป็นเกียรติเช่นกัน

เธอพบสิ่งมีค่าแล้วจริงๆ

และยังโชคดีมากๆ ที่ได้รับการปฏิบัติตัวอย่างจริงใจจากพัฒน์

ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย พัฒน์หันหน้ามา มองเห็นเทวิกาเดินไปถึงประตูห้องครัวพอดี คิ้วและดวงตาที่อ่อนโยนของเขา มุมปากกับรอยยิ้ม เสียงที่สุภาพนุ่มนวล “ที่รัก ตื่นแล้วเหรอ อีกเดี๋ยวได้ทานมื้อเช้าแล้วนะ”

ธนัทมองไปยังลูกพี่ลูกน้องของครอบครัวตัวเอง ชื่นชมกับน้องสาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องว่า: “วิกา พัฒน์เป็นผู้ชายที่ดีจริงๆ เธอมีบุญนะ”

เทวิกายิ้ม “ขอบคุณพี่ที่ชมนะคะ ฉันก็รู้สึกว่าฉันเป็นคนที่มีบุญคนหนึ่งเลยล่ะ”

เด็กครึ่งขวบถูกคนชั่วอุ้มไป ถูกบังคับให้ห่างไกลพ่อแม่ แต่เธอดวงแข็ง ถูกคนของบ้านตระกูลวาชัยยุงเก็บมาเลี้ยง เข้ามาแทนที่ลูกสาวของพวกเขา เติบโตอย่างมีความสุขสุขภาพแข็งแรงในตระกูลวาชัยยุง หลังจากที่แต่งงานกับพัฒน์ ความโชคดีที่เข้ามาอย่างต่อเนื่อง หาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเจอแล้ว

เธอไม่ใช่คนที่มีบุญหรอก

“ชมเธอคำเดียว เธอก็ลอยขึ้นฟ้าเลยนะ”

ธนัทแตะจมูกที่สวยงามของน้องสาวเบาๆอย่างเอ็นดู

ยศพัฒน์นำอาหารเช้าที่ทำเสร็จแล้วมาวางบนโต๊ะ เขาทำสำหรับสองสามคน

ตอนนี้คุณปู่คุณย่ายังดูแลดอกไม้และต้นไม้อยู่ในสวน ผู้เฒ่าทั้งสองไม่รีบร้อนที่จะทานมื้อเช้า ดังนั้น เขาเตรียมให้สองสามีภรรยาก่อนรวมถึงเตรียมให้ธนัทด้วย

ถอดผ้ากันเปื้อน เขาตอบรับธนัท: “วิกาเป็นคนที่ผมดูแลปกป้อง ที่เธอเขินจนลอยขึ้นฟ้า ผมนี่แหละอวยเธอเอง”

ธนัทยิ้มแล้วกล่าว: “คุณก็อวยเธอไปเถอะ อวยให้เสียคนไปเลย คนที่จะรับไว้ก็เป็นคุณนั่นแหละ”

“ภรรยาของผม ผมอยากอวยยังไงก็อวยอย่างนั้น อวยจนเสียคนอารมณ์จะดีขึ้น มีแค่ผมที่รับเธอได้ ก็จะไม่มีใครแย่งวิกาไปจากผมแล้ว”

เทวิกาหัวเราะลั่น “ตอนนี้มองไปรอบๆเมืองแอคเซสซ์ มีใครไม่รู้บ้างว่าฉันคือภรรยาคุณ มีใครโง่เขลาที่จะกล้าแย่งภรรยาคุณอีกล่ะ?”

เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะรับประทานอาหาร มองดูพัฒน์เตรียมอาหารเช้าที่มีประโยชน์ให้เธอ เขารู้ว่าเธอชอบทานอะไร จับคู่อาหารโปรดของเธอเข้าด้วยกัน มีคุณค่าทางโภชนาการ และสนองความอยากอาหารของเธอ เป็นผู้ชายที่รอบคอบมากจริงๆ

ธนัทก็รอไม่ไหวที่จะชมฝีมือการทำอาหารของพัฒน์ ได้ยินคำพูดของเทวิกา เขายิ้มแล้วพูดว่า: “ฉันรู้ว่ามีบางคนกล้าแย่งภรรยาของพัฒน์ แต่คนๆนั้นยังไม่เกิด”

รอให้มีลูกแล้ว ลูกก็คือคนๆนั้นที่แย่งภรรยาของพัฒน์ไป

ยศพัฒน์ยิ้ม “ช่วงใกล้ๆนี้ยังไม่มีก่อนหรอก”

เดิมทีธนัทอยากจะถามว่าทำไม นึกถึงสถานะของวิกา นึกถึงความยุ่งเหยิงของตระกูลสาระทา เขาก็เข้าใจถึงแผนของสองสามีภรรยาคู่นี้

“พี่ชาย พี่สะใภ้ คุณธนัท”

เซทท์และณภัทร เข้ามาพร้อมกัน

เทวิการีบถาม: “พวกคุณสองคนทานอะไรกันหรือยัง?”