บทที่ 380 มีคนสั่งให้คุณมาจีบฉันเหรอ?

กนกอรมองไปที่สมาชิกในครอบครัวของเธอ และทุกคนกำลังมองมาที่เธอ

และมองไปที่นฤเบศวร์ เขายิ้มอย่างสดใสจนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้

หลังจากคิดไปคิดมา เธอก็พูดขึ้นว่า "ที่จริง ดอกไม้สองดอกที่ฉันชอบมากที่สุด ฉันมีอยู่แล้ว คุณไม่ต้องซื้อมาให้หรอก"

"คุณชอบดอกไม้สองดอกไหนมากที่สุด?"

นฤเบศวร์รีบถามขึ้น

เมื่อต้องปะทะกับศัตรู ต้องรู้จักตนเองและศัตรูให้ดีจึงจะได้ชัยชนะในสงครามทั้งปวง เมื่อตามง้อเมียก็ต้องรู้จักตนเองและอีกฝั่งด้วย จึงจะจับใจเธอได้ทันท่วงที

ถ้าเขารู้ว่าดอกไม้สองดอกที่เธอชอบมากที่สุดคือดอกอะไร รับรองว่าเขาจะซื้อให้เธอทุกวัน

กนกอรกอดช่องดอกไม้เงินของเธอมา และพูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ว่า "คุณเดาเองสิ ถ้าคุณเดาถูก ถือว่าคุณและฉันมีความสัมพันธ์ทางจิตวิญญาณกันเล็กน้อย แต่ถ้าคุณเดาไม่ได้ก็ลืมมันไปซะ"

จากนั้นเธอก็พูดขึ้นเสียงดัง "แม้ว่าช่อดอกไม้เงินนี้จะสวยงาม แต่คุณอย่าไปซื้อเงินปลอมเหล่านี้ที่นักเรียนใช้เรียนให้ฉันอีกเลย ฉันไปล่ะ"

นฤเบศวร์ไม่เข้าใจ ทั้งหมดที่เขาใช้คือเงินจริง ดังนั้นทำไมมันถึงกลายเป็นเงินปลอมสำหรับให้นักเรียนใช้เรียนล่ะ?

หลังจากตกใจอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็คิดออกอย่างรวดเร็ว

ที่กนกอรพูดเสียงดังนั้น เป็นการพูดกับสมาชิกในครอบครัวของเธอ เพื่อมิให้พวกเขารู้สึกว่าเธอถูกจับโดยเงินของเขา

พี่กอล์ฟสำลักเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของน้องสาว และอยากจะบอกว่าเงินและดอกไม้ทั้งหมดที่ นฤเบศวร์ส่งมานั้นเป็นเงินจริง เมื่อคืนเขาเพิ่งแกะไปหนึ่งช่อ และจำนวนเงินก็ไม่ใช่น้อย

อย่างไรก็ตาม สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้เปิดโปงการโกหกของน้องสาว

ผู้ใหญ่ทั้งสามของตระกูลภูสิทธ์อุดม ต่างมองไปมองมา สุดท้ายคุณปู่ชรัณก็เป็นคนเริ่มเอ่ยปากพูดก่อน

"เบศวร์ มานี่สิ"

นฤเบศวร์หันกลับมาอย่างรวดเร็ว ยืนข้างคุณปู่ชรัณ ก้มลงเล็กน้อย "คุณปู่ มีอะไรครับ"

“ฉันนามสกุลภูสิทธ์อุดม กรุณาใส่คำนำหน้าก่อนที่จะเรียกฉันว่าปู่ด้วย”

"ครับ"

นฤเบศวร์ตอบอย่างมีความสุข และเขาจะไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย

หลังจากที่คุณปู่และหลานชายของเขาทั้งสองมาที่บ้าน นฤเบศวร์พบว่าครอบครัวตระกูลภูสิทธ์อุดมเป็นคนปากแข็งแต่ใจดี แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่เห็นด้วยกับการที่กนกอรคบกับเขา แต่พวกเขาก็เคารพการตัดสินใจของกนกอร

การหย่าร้างเป็นสิ่งที่กนกอรต้องการ แต่แม่ยายของเขาแสดงและใช้สถานะความเป็นผู้ใหญ่ บังคับให้เขายอมหย่ากับกนกอรจนสำเร็จ

“อย่าให้ช่อดอกไม้แบบนี้กับอรอีกนะ มันแพรวพราวเกินไป”

นฤเบศวร์： “……”

ดอกไม้แบบนี้จะไม่เหี่ยวเฉา

หลังจากเห็นดอกไม้เต็มสวนที่เทวิกาโพสต์ลง นฤเบศวร์ก็รู้สึกว่าดอกกุหลาบช่อโตที่เขาซื้อให้นั้นสู้ของพัฒน์ไม่ได้ ดอกไม้ที่พัฒน์ให้นั้นเป็นดอกไม้ที่อยู่ในกระถาง ถ้าดูแลมันดี ๆ ดอกไม้ก็จะบานตามฤดูกาลของทุก ๆ ปี ตราบใดที่มันบาน เทวิกาก็จะนึกถึงความโรแมนติกของพัฒน์และความรักอันลึกซึ้งของเขา

ต้องบอกว่าในแง่ของความโรแมนติกนั้น พัฒน์เหนือชั้นกว่าเขามาก

หรือว่า เขาก็ต้องการเรียนรู้จากพัฒน์ และส่งดอกไม้เป็นสวนให้กนกอร?

ช่างเถอะ ลอกเลียนแบบก็ลอกเลียนแบบ ถ้ามันสามารถทำให้ตระกูลภูสิทธ์อุดมมีความสุข และให้ตระกูลภูสิทธ์อุดมเห็นความรักอันลึกซึ้งที่เขามีต่อกนกอรนั่นก็เพียงพอแล้ว

ยศพัฒน์ทำมันให้คนอื่นดู จะไม่อนุญาตให้เขาเรียนรู้หน่อยเหรอ?

” คุณก็ยังไม่ได้กินใช่ไหม? นั่งลงสิ กินพร้อมกันกับเรา เอาไวน์มาหน่อย ดื่มด้วยกันสักสองสามแก้ว ไม่มีคนดื่มเป็นเพื่อนฉันมานานแล้ว”

คุณปู่ชรัณมองดูหลานชายของเขาขณะพูด และพี่กอล์ฟก็รีบลุกขึ้นไปหยิบไวน์และแก้ว

นฤเบศวร์มีบอดี้การ์ดและคนขับรถ แม้ว่าเขาจะดื่มจนเมา ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อเขา

แต่เขาอยากไปตามกนกอรให้ทัน

คนที่ให้เขาอยู่กินอาหารเช้า และดื่มสักสองแก้วคือคุณปู่ชรัณ ถ้าเขาปฏิเสธ คราวหน้าเขาจะเข้ามา ใครจะรู้ว่า คนที่ต้อนรับเขาเป็นหมาป่าดุร้ายสองตัวหรือเปล่า?

ความคิดเปลี่ยนไปเป็นพันครั้ง

ในที่สุด นฤเบศวร์ก็เลือกที่จะอยู่และดื่มกับคุณปู่ชรัณ

หากทำให้คนแก่ที่บ้านมีความสุขได้ ก็ถือว่าเป็นการสร้างมีแรงสนับสนุนเขา

คุณปู่ชรัณรักหลานสาวของเขามาก

กนกอรกลับไปที่ร้าน เปิดประตูร้าน และก่อนที่จะมีลูกค้า เธอก็รีบแกะช่อเงินอย่างรวดเร็ว มันสะดุดตาเกินไป