บทที่ 403 คุณนายน้อยมาแล้ว

กนกอรนั่งรถแท็กซี่มาถึงคฤหาสน์ตระกูลเดชอุปแล้ว ถืออาหารเสริมที่ซื้อมาลงจากรถ เธอไม่ได้โทรหานฤเบศวร์ กดกระดิ่งประตู

ตอนที่รถแท็กซี่ขับมายามของตระกูลเดชอุป ก็จ้องมองแล้ว

เห็นกนกอรลงจากรถ ยามที่เข้าเวรยังไม่ได้ตอบสนองกลับมา จนกระทั่งได้ยินเสียงกระดิ่งประตู เขาถึงได้นึกออกว่าเด็กสาวที่กดกริ่งประตูคือคุณนายน้อยของตระกูลพวกเขา

ที่คุณชายและคุณนายแต่งงานเป็นสามีภรรยากัน ก็เพราะถูกชายชราบีบบังคับ ทุกคนต่างก็ทราบกันว่าคุณชายไม่ได้ชอบคุณนายน้อย แต่ชายชราพูดว่า คุณกนกอรก็คือคุณนายน้อยของพวกเขา

แม้ว่าคุณนายน้อยไม่ได้รับการต้อนรับ ยามก็ไม่กล้าขวางกั้นกนกอรให้เข้าไป รีบออกมาจากป้อมยาม เปิดประตูไปพลาง พูดทักทายด้วยความเคารพไปพลาง : “คุณนายน้อย”

กนกอรหยุดกดกระดิ่งประตู และยิ้มตอบกลับเล็กน้อย พูดอธิบายประโยคหนึ่ง : “ตอนนี้ฉันไม่ใช่คุณนายน้อยของพวกคุณแล้ว”

เธอและนฤเบศวร์หย่าร้างกันแล้ว ยังไม่ได้กลับมาแต่งงานใหม่ ไม่ต้องเรียกเธอว่าคุณนายน้อยแล้ว

ยามทำได้เพียงแค่ยิ้ม หลังจากเปิดประตูออก เขาทำท่าทางเชิญกนกอร “เชิญครับคุณนายน้อย”

กนกอรเม้มริมฝีปาก กลับไม่ได้มัวยุ่งปัญหาการเรียกนี้กับยามอีก

ต่างก็เป็นพนักงานรับจ้างกันทั้งนั้น เบื้องบนสั่งยังไง เบื้องล่างก็ปฏิบัติอย่างนั้น

กนกอรถืออาหารเสริมเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่

นอกจากซื้ออาหารเสริมมาแล้ว เธอยังให้แม่เคี่ยวซุปให้เธอด้วย ใส่มาในกระปุกข้าวเก็บอุณหภูมิ

เห็นแกที่นฤเบศวร์ได้รับบาดเจ็บเพราะเธอ ทักษอรไม่พูดอะไรทั้งนั้น แอบสนับสนุนให้ลูกสาวนำอาหารเสริมมาให้อย่างเงียบๆ

ทักษอรรู้จากลูกชายว่าบาดแผลของนฤเบศวร์ไม่ได้ลึกอะไรมากมาย แต่ก็มีเลือดไหลออกมาเยอะ เธอไปซื้ออาหารตอนเช้า ผ่านที่เกิดเหตุ ก็เห็นมีคราบเลือดบนพื้น

หลังจากที่กนกอรเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลเดชอุป ยามที่เข้าเวรรีบโทรศัพท์หาลุงเซน

หลังจากที่ลุงเซนรู้ว่ากนกอรมา ก็เดินมาในห้องอาหารแล้ว

ในห้องอาหารมีเพียงสามคนที่กำลังทานอาหาร คนอื่นๆยังคงสู้รบกับโจวกงอยู่นะ

ลุงเซนเดินมาถึงข้างกายของชายชรา เข้าไปใกล้พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า : “คุณท่าน คุณนายน้อยมาแล้ว”

เมื่อได้ยิน คุณปู่เร็นดวงตาเป็นประกาย มองไปยังหลานชายคนโตที่อยู่ตรงข้ามแวบหนึ่ง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า : “ออกไปต้อนรับหน่อย”

นฤเบศวร์บาดเจ็บที่แขนขวา พันแผลแล้ว แต่ว่ายิ่งปวดแผลขึ้นเรื่อยๆ ปวดจนทานอาหารก็ต้องช้าๆ ถ้าหากว่าปวดอีกหน่อย มือขวาของเขาถือมีดก็ยังถือไม่นิ่งเลย

คริษฐ์ที่นั่งอยู่ข้างเขาพูดถามอย่างเป็นกังวลว่า : “พี่ใหญ่ คุณต้องการให้ช่วยอะไรไหม？”

“ไม่ต้อง”

นฤเบศวร์ตอบปฏิเสธอย่างนิ่งๆ

แม้ว่าเขาต้องการการช่วยเหลือ ก็ไม่มีทางให้นฤเบศวร์ช่วยเขา งั้นจะต่อไปนฤเบศวร์จะหัวเราะเยาะจุดอ่อนที่น่าขำของเขา

ระหว่างพี่น้องของตระกูลอริยชัยกุลเป็นพี่น้องปรองดองเคารพรักซึ่งกันและกัน เป็นสิ่งที่ตระกูลเดชอุปทำไม่ได้

สองคนพี่น้องรู้ดีอยู่แก่ใจ

คริษฐ์ก็แค่แสดงความเป็นห่วงพี่ชายต่อหน้าคุณปู่ก็เท่านั้นเอง

ชายชราก็มองไปที่แขนของหลานชายคนโตแวบหนึ่งแล้ว พูดถามอย่างห่วงใยว่า : “เบศวร์ แกปวดแผลไหม？”

“ปวด รู้สึกว่าปวดมากขึ้นเรื่อยๆ”

นฤเบศวร์ตอบกลับไปตามตรง “ผมได้แจ้งหมอประจำตระกูลของเราแล้ว อีกเดี๋ยวเขาจะมาช่วยเปลี่ยนยาให้ผมนะ”

จะต้องเพิ่มยาแก้ปวดถึงจะได้ ไม่เช่นนั้นปวดแบบนี้ บวกกับเป็นแผลที่แขนขวาพอดีอีก จะส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของเขา

ชายชราพูดอืมออกมา “อีกเดี๋ยวเรียกหมอมาจ่ายยาแก้ปวดให้แกด้วยเลย”

มีเสียงก้าวเดินบนรถเท้าส้นสูงแผ่ซ่านมาจากบันได ไม่ต้องถามก็รู้ว่าบัณฑิตาลุกขึ้นแล้ว

แม้แต่ธารณ์ก็ลงไปชั้นล่างด้วย