บทที่ 435 ตัวตนที่แท้จริงของภรรยาท่านประธาน

ตอนนี้ธุรกิจดีขนาดนี้ ขยายร้านให้ใหญ่ขึ้น หรือเปิดร้านสาขาล่ะก็ ธุรกิจไม่มีทางแย่เกินไป แบบนี้ความสามารถในการหาเงินของกนกอรก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ

นับได้ว่ามีอนาคตสว่างไสวเลย

เธอนึกถึงธุรกิจของเปรมา

ตอนที่อยู่ต่างประเทศ ได้ยินว่าธุรกิจของเปรมาดีมาก บัณฑิตาไม่เคยเห็นเองกับตา ล้วนฟังสองแม่ลูกเปรมาเล่ามา

แต่เมื่อเปรมาย้ายธุรกิจกลับมาในประเทศ ก็ล่วงเกินยศพัฒน์ ถึงได้ถูกยศพัฒน์กดดันไปทุกด้าน บริษัทของเปรมาจึงไม่สามารถดำเนินกิจการได้อย่างปกติ นับได้ว่าธุรกิจหยุดนิ่งไม่ก้าวหน้า จนถึงขั้นมีความเป็นไปได้ที่จะล้มละลาย

หันกลับมามองที่กนกอร ตอนนี้มีแค่ร้านเดียว แต่เพราะเป็นเพื่อนสนิทกับเทวิกา มีบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปดูแล และได้รับความชอบจากลูกชายเธอ จึงมีRA กรุ๊ปดูแลเช่นกัน อนาคตจึงสว่างไสว

บัณฑิตาสีหน้าผ่อนคลายเล็กน้อย

ตามหลักการในสังคม อย่าได้ดูแคลนวัยรุ่นที่ยากจน

กนกอรในตอนนี้ยังเป็นวัยรุ่น เพิ่งจะอายุยี่สิบสี่ กำลังเริ่มต้นทำธุรกิจ เธอยังไม่สามารถดูแคลนว่ากนกอรจะจนไปตลอดชีวิตได้ ไม่แน่ว่าผ่านไปสิบปียี่สิบปีกนกอรก็อาจจะกลายเป็นประธานสาวจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้

“แม้ว่าร้านกาแฟจะค้าขายได้ดี ผลกำไรก็มีขีดจำกัด มีรายรับจากการทำกิจการ ก็สามารถเปลี่ยนไปลงทุนธุรกิจไฮเอนด์อื่นๆได้ ยกตัวอย่างเช่น ร้านเสริมสวย ร้านขายสินค้าแบรนด์เนมโดยเฉพาะ กำไรจะยิ่งสูงขึ้น”

บัณฑิตาเอ่ยเรียบๆ นับว่าชี้ช่องทางให้กับกนกอรและเทวิกาช่องหนึ่ง หลักๆคือชี้ช่องทางให้กนกอร เทวิกาจะกลับไปสืบทอดกิจการหลายหมื่นล้านของครอบครัว

คนเทียบกับคนด้วยกันนั้นทำให้โมโหแทบตายจริงๆ

คนส่วนใหญ่ดิ้นรนต่อสู้ไปตลอดชีวิต ไม่ต้องพูดถึงกิจการหลายหมื่นล้านของครอบครัวเลย กระทั่งหลายล้านก็ยากจะหามาได้

มีบางคนที่โชคดีเหมือนกับเทวิกา สามารถสืบทอดกิจการหมื่นล้านของครอบครัวได้อย่างสบายๆ

ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เทวิกาก็ทำพาร์ทไทม์เขียนนิยายบนอินเทอร์เนต เมื่อจนตรอกกับการเขียนนิยายก็ทำได้แค่กลับไปสืบทอดกิจการหลายหมื่นล้าน

นัยน์ตาคู่งามของเทวิกาเป็นประกายวูบ

ใช่แล้ว กนกอรมีเงินทุนก็สามารถลงทุนเปิดร้านเสริมสวยหรือร้านขายสินค้าแบรนด์เนมโดยเฉพาะได้ ขายสินค้าราคาแพง มีเป้าหมายที่กลุ่มคนมีเงินมีอำนาจ ขอแค่กนกอรสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมนั่นได้ ผลกำไรก็สูงกว่าการเปิดร้านกาแฟ และยิ่งสามารถคบหาสมาคมกับคุณนายและคุณหนูที่มีฐานะร่ำรวยได้ด้วย

กนกอรตอบตกลงการตามจีบจากนฤเบศวร์ เป็นแฟนของเขา หลังจากนี้จะต้องเป็นภรรยาเขาแน่นอน คุณนายน้อยของตระกูลเดชอุปย่อมต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพสังคมชนชั้นสูงนึ้ให้ได้

บัณฑิตาเป็นฝ่ายชี้แนะแนวทางเส้นหนึ่งให้กนกอร เช่นนั้นจะต้องมีวันหนึ่งที่กนกอรแต่งเข้าตระกูลเดชอุป คิดว่าบัณฑิตาคงจะไม่เรียกร้องให้กนกอรอยู่เป็นคุณนายน้อยแต่ในบ้านหรอกนะ

แม้ว่าจะเรียกร้อง ก็ไม่มีประโยชน์

กนกอรไม่ใช่คนที่จะช่วยเหลือสามี ดูแลลูกอยู่กับบ้าน นฤเบศวร์ตามใจเธอ ก็ไม่มีทางเรียกร้องให้เธอเป็นคุณนายน้อยอยู่กับบ้าน โดยที่อะไรก็ทำไม่ได้สักอย่าง

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของคุณบัณฑิตานะคะ ฉันจะปรึกษากับกนกอรดูค่ะ”

เทวิกาเอ่ยขอบคุณยิ้มๆกับบัณฑิตา

บัณฑิตาไม่พูดอะไรอีก และหยิบขนมหวานขึ้นมากินอีกชิ้น

ไม่นานนัก ธารณ์ก็มาถึง

ธารณ์เอ่ยขอโทษกับเทวิกา และลากภรรยาออกไปข้างนอก

“สามี อ่อนโยนหน่อยค่ะ จับจนข้อมือฉันเจ็บไปหมดแล้ว”

เสียงบ่นที่แฝงไปด้วยความแง่งอนของบัณฑิตาดังลอยมาจากนอกร้าน

สาวพนักงานตัวสั่น เอ่ยกับเทวิกาว่า “อายุหลายสิบปีแล้ว ยังจะพูดจาออดอ้อนฉอเลาะอยู่อีก”

เทวิกาเอ่ยยิ้มๆ “ไม่แน่ว่าสามีเธออาจจะชอบแบบนี้”

บัณฑิตาไม่มีจุดเด่นอะไร และไม่ได้ฉลาด ก็แค่หน้าตาสวยมาก ตอนนี้เป็นสตรีวัยกลางคน แต่ก็ยังคงมีความงามไม่สร่าง เห็นได้ว่าตอนเธอยังสาวนั้นทำให้ผู้คนตื่นตะลึงมากเพียงใดๆ

ตอนนั้นคุณพ่อของนฤเบศวร์น่าจะถูกความงามของเธอทำให้หลงใหลสินะ

แต่งงานกันมาหลายสิบปี ธารณ์ก็ไม่นอกใจ ต้องพูดว่าความสามารถในการจัดการสามีของบัณฑิตานั้นยอดเยี่ยมมาก

สามารถเรียนรู้ได้

เทวิกานึกถึงผู้ชายของตัวเองที่เอาใจเธอขนาดนั้นแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องเรียนรู้วิธีการจัดการสามีของบัณฑิตาสักนิด

ธารณ์ยัดภรรยาตัวเองเข้าไปในรถ เขาให้คนขับรถขับรถของภรรยากลับบ้าน

“ภรรยา บอกคุณไปกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปหาเรื่องกนกอร คุณพ่อชอบเด็กสาวคนนั้น ไม่พูดถึงตาเบศวร์ แค่คุณพ่อ คุณก็ล่วงเกินไม่ได้ ถ้าให้คุณพ่อรู้ว่าคุณมาหาเรื่องกนกอร คุณพ่อด่าคุณตายแน่”

ธารณ์ขับเคลื่อนรถ แต่ปากก็ยังบ่นภรรยา