บทที่ 442 การเตรียมตัวสารภาพรักของสองท่านประธาน

ได้ยินว่าเป็นผู้หญิง รอยยิ้มของเพื่อนร่วมงานหนุ่มก็ดูจริงมากขึ้น

เทวิกาปฏิเสธคำเชิญของเขาอ้อมๆ ทว่าไม่ได้ขัดขวางเขารอเดินลงไปข้างล่างกับเทวิกา

เขาสังเกตเทวิกามาระยะหนึ่ง เด็กสาวคนนี้มีความกระตือรือร้น ตั้งใจทำงานมาก แม้จะรูปร่างหน้าตาธรรมดา แต่นิสัยดี เขาจึงค่อยๆเกิดความรู้สึกดีๆด้วย ลองตามจีบสักหน่อย ดูสิว่าจะสามารถหาภรรยากลับบ้านไปฉลองตรุษจีนได้มั้ย

เห็นฝ่ายตรงข้ามยังรอเธอลงไปด้วยกัน เทวิกาก็อธิษฐานในใจ หวังว่าจะไม่ถูกผู้ชายจอมเอาแต่ใจของเธอเห็นเข้า

ไม่อย่างนั้น เขาเกิดหึงหวงขึ้นมา เอวของเธอคงรับไม่ไหว

เทวิกาที่เดิมเก็บโต๊ะอย่างรวดเร็ว ก็จงใจเก็บช้าลง แบบนี้รอตอนที่เธอลงไปชั้นล่าง ยศพัฒน์จะต้องออกจากบริษัทไปแล้วแน่นอน

แต่ก่อน พนักงานหลายคนล้วนมักจะไม่ค่อยเจอตัวยศพัฒน์ นับตั้งแต่ที่เทวิกาเข้าทำงานที่บี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ป ทุกคนพลันค้นพบว่า มักจะสามารถพบกับท่านประธานในเวลาเข้างานหรือเลิกงานบ่อยๆ

เพื่อนร่วมงานสาวที่หลอกใช้เทวิกา เห็นเหตุการณ์นี้ ตอนที่เดินผ่านโต๊ะทำงานเทวิกา ก็แค่นเสียงเย็น ปากพึมพำอะไรสักอย่างที่เทวิกาได้ยินไม่ชัดเจน

เธอขี้เกียจจะไปสนใจ

ทำงานมาได้ระยะหนึ่งแล้ว เธอจึงรู้ว่าในสถานที่ทำงานนั้นซับซ้อน มองความรู้สึกที่แท้จริงของแต่ละคนไม่ออก

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องกลับบ้านไปสืบทอดกิจการครอบครัว เทวิกาอยากจะบริหารร้านกาแฟของเธอไปตลอดชีวิต เวลาว่างก็เขียนนิยาย ผ่อนคลาย รู้สึกเป็นอิสระ ไม่ต้องประสบกับเหตุการณ์ที่คนปากหวานก้นเปรี้ยวมากเกินไป

นึกถึงชาติกำเนิดของตัวเอง ก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้

ชีวิตที่เหลือหลังจากนี้ของเธอถูกกำหนดให้ต้องต่อสู้กันทั้งในที่ลับและที่แจ้ง

เพื่อนร่วมงานหนุ่มมีความอดทนมาก ดึงดันรอจนได้ลงไปชั้นล่างด้วยกันกับเทวิกา

พนักงานของสำนักงานใหญ่บี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปเยอะมาก แม้ว่าเทวิกาจะจงใจถ่วงเวลา แต่หน้าลิฟต์โดยสารก็ยังคงแน่นอยู่ดี

เธอจึงตัดสินใจเดินลงบันไดเสียเลย

“ท่านประธาน”

เพิ่งจะลงไปถึงชั้นล่าง ก็ได้ยินคนจำนวนมากทักทายยศพัฒน์

เทวิกาชะงักฝีเท้า

“ทำไมหรอ”

เพื่อนร่วมงานหนุ่มคนนั้นถามด้วยความเป็นห่วง

“ฉันลืมของน่ะ”

เทวิกาเอ่ยแล้วหมุนตัวเดินกลับไป

เพื่อนร่วมงานหนุ่มคนนั้นยืนมองเทวิกาเดินกลับไปอยู่ที่เดิม หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดเขาก็เดินไปคนเดียว

เทวิกาบอกแล้วว่าจะไม่กินข้าวที่โรงอาหารของบริษัทในตอนกลางวัน ถึงเขายังรอต่อไป ก็ต้องแยกกับเทวิกาอยู่ดี

ความจริงแล้วเทวิกาไม่ได้กลับไปที่ห้องทำงาน แต่หลบอยู่บริเวณทางเลี้ยวของบันได มองเห็นเพื่อนร่วมงานหนุ่มเดินไปแล้ว เธอถึงได้ลงไปข้างล่างอีกครั้ง

สามัญชนคนธรรมดาแบบเธอที่อยู่ท่ามกลางกลุ่มคนหัวกะทิที่เดินกันขวักไขว่ไปมาอย่างคับคั่งนั้นไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย

เธอเดินออกจากบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปเงียบๆไปตลอดทาง รอรถประจำทางที่ขับผ่านโรงแรมเมเปิลอยู่ที่ป้ายรถเมล์

หาที่นั่งได้แล้วก็นั่งลง เธอถึงได้ส่งข้อความหายศพัฒน์ : สามี คุณรอฉันที่โรงแรม

หลังจากยศพัฒน์ได้รับข้อความ ก็โทรศัพท์หาเธอ

“สามี ฉันขึ้นรถประจำทางแล้ว ใช้เวลาไม่นานมาก คุณรอฉันก็พอ”

“โอเค ระวังด้วย ผมจะรอคุณที่โรงแรม”

เทวิการับคำเสียงหวาน

โรงแรมเมเปิลอยู่ห่างจากสำนักงานใหญ่ไม่นับว่าไกล เทวิกาจึงมาถึงในไม่ช้า

เมื่อเข้าไปในโรงแรม เธอก็ไม่ได้รีบร้อนไปหาผู้ชายของตัวเอง แต่มุดเข้าไปในห้องน้ำ และใช้น้ำยาล้างเครื่องสำอางที่พกติดตัวล้างเครื่องสำอางออก

มองลินท์ช่วยแต่งหน้าให้เธอนานขนาดนี้ เทวิกาก็แต่งเป็นแล้วเช่นกัน ไม่ต้องให้ลินท์ลงมือ เธอก็สามารถรับมือได้

ตอนนี้ลินท์กำลังยุ่งเรื่องงานแต่งงานของเธอกับกษิดิ จึงไม่มีเวลาช่วยแต่งหน้าให้เธออีก

ยิ่งไปกว่านั้น ลินท์ก็มีอาการแพ้ท้องรุนแรงมาก กินอะไรก็อาเจียนออกมา กษิดิที่เห็นก็สงสารอย่างยิ่ง แทบอยากจะเป็นคนอาเจียนแทนเธอ