บทที่ 496 คุณหนูใหญ่กลับมา

ครอบครัวสี่คนแยกกันนั่งมา หากญาณินไม่ต้องมากับเทวิกา เดิมทีเธอก็จะนั่งเครื่องบินตามลำพัง

ไซม่อนและประยสย์ลงจากเครื่องบินก่อน

ก่อนสองพ่อลูกจะขึ้นเครื่อง ยังคงทำสีหน้าอ่อนโยน พอกลับมาที่เมืองซูเพร่า ลงจากเครื่องบินแล้ว สองพ่อลูกก็ล้วนมีสีหน้าเคร่งขรึมเหมือนกัน

ประยสย์ถูกเรียกว่าใบหน้าขรึมเย็นชา

สองพ่อลูกสวมชุดสูทรองเท้าหนังเหมือนกัน มีบอดี้การ์ดหนึ่งแถวยืนอยู่ด้านหลังพวกเขา เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของสองพ่อลูก

เหล่าบอดี้การ์ดแต่ละคนตัวสูงใหญ่ทรงพลัง แววตาจ้องเขม็งเปล่งประกาย

เห็นแขนเทวิกาควงแขนพยุงคุณแม่ ค่อยๆ เดินออกมาจากห้องโดยสารเครื่องบิน ประยสย์ก็ก้าวไปข้างหน้า

“แม่ วิกา”

ไซม่อนยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน

สมาชิกในตระกูลสาระทาเหล่านั้นกำลังรอต้อนรับครอบครัวทั้งสี่คนกลับมาที่สนามบิน นอกจากคุณปู่และคุณย่าไม่ได้ออกมาต้อนรับ ยังไงพวกเขาก็เป็นผู้ใหญ่ แต่คนอื่นๆ นำโดยอาสองล้วนออกมาต้อนรับกันหมด

สมาชิกในวงศ์ตระกูล ผู้สืบทอดสายเลือดโดยตรงที่สื่อสารร่วมกันได้ก็มากันหมด

กลุ่มคนแน่นขนัด

ถ้าเทวิกาเพิ่งรู้ประวัติชีวิตตัวเองแล้วกลับมาที่เมืองซูเพร่า จะต้องตกใจในความยิ่งใหญ่นี้แน่นอน

“พี่”

อาสองกับชลรีบเดินมาหา หยุดอยู่ด้านหลังไซม่อนเพียงไม่กี่ก้าว ยิ้มและเรียกเขาด้วยความสนิทสนม

ไซม่อนตอบอืม ไม่ได้หันไปมองพวกเขาเลย

“คุณท่านครับ”

คนอื่นๆ ก็ไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบกันอย่างพร้อมเพรียงด้วยความนอบน้อม

ไซม่อนเห็นภรรยาและลูกสาวเดินลงมาจากเครื่องบินแล้ว เขาก็หันไปเลิกคิ้วอย่างเข้มงวด พูดขึ้นเสียงเข้ม “เป็นใบ้กันเหรอ?”

ทุกคน： “……”

อาสองตอบสนองได้ไว

เขารีบตะโกนเสียงดัง “ยินดีต้อนรับพี่สะใภ้ใหญ่และวิกากลับมาครับ”

ทุกคนก็ตอบสนอง

ตะโกนกันอย่างพร้อมเพรียง “ยินดีต้อนรับคุณนาย คุณหนูใหญ่กลับบ้าน”

เสียงดังขึ้นต่อเนื่องกันเป็นระลอก

ไซม่อนพึงพอใจเล็กน้อย

ในตอนนี้ เขาถึงเดินไปหาภรรยาและลูกสาว

เขาอยากจูงมือภรรยาขึ้นมา แต่ญาณินไม่เพียงแต่หลบหลีกมือเขา แต่ยังดึงมือลูกสาวเดินผ่านเขาแล้วมุ่งหน้าไป

สำหรับคำทักทายจากทุกคน ญาณินไม่ได้ตอบสนอง

เทวิกายิ้มอย่างมีมารยาท พยักหน้าให้กับทุกคน แล้วกล่าวตอบ “สวัสดีค่ะทุกคน”

ความแข็งทื่อของไซม่อนเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะหนึ่ง

เขาเดินตามฝีเท้าภรรยาและลูกสาวไปอย่างว่องไว

เดินเคียงข้างภรรยา

จูงมือไม่ได้ก็ไม่จูง เดินเคียงข้างเธอก็พอ

ทุกคนหลีกทางให้หมด