บทที่ 498 ลินน์

เธอไม่ได้บอกปัดเลยสักนิด กล่าวขอบคุณด้วยความดีอกดีใจ พูดอย่างอดทนรอไม่ไหว “คุณย่า คุณย่าช่วยฉันใส่ได้ไหมคะ? ของที่คุณย่าให้ฉัน ไม่ว่ามันจะคืออะไร ฉันก็ชอบมันหมดเลยค่ะ”

ได้ยิ่งมากก็ยิ่งดี

“ป้านิ้ง”

คุณย่าเรียกอีกครั้ง

ไม่นานป้านิ้งก็หยิบกล่องอัญมณีสีแดงมาสองกล่อง

“ค่ะคุณนาย”

ป้านิ้งยื่นกล่องอัญมณีสองกล่องนั้นให้คุณย่า คุณย่ารับกล่องอัญมณีกล่องหนึ่งมาก่อน วางไว้ในอ้อมแขนเทวิกาแล้วค่อยหยิบอีกกล่อง

“คุณย่าคะ นี่คือ?”

เทวิกายิ้มอ่อนหวาน แล้วทำท่าทางเซอร์ไพรส์ “คุณย่า พวกนี้คือของขวัญที่ให้ฉันเหรอคะ?”

คุณย่ายิ้มแล้วพูดขึ้น “นี่เป็นของขวัญที่ย่ากับปู่หลานเตรียมไว้ให้หลานนานแล้ว ถึงเราจะไม่ได้เจอกันครั้งแรก แต่แยกจากกันมายี่สิบกว่าปี วันนี้ถึงได้กลับมา เท่ากับว่าเป็นการเจอกันครั้งแรกของเราที่บ้าน นี่คือของขวัญสำหรับเจอกันครั้งแรก”

“ย่าก็ไม่รู้ว่าหลานชอบอะไรบ้าง แค่จำได้ว่าตอนหลานอายุไม่กี่เดือน ย่าอุ้มหลานอยู่ หลานชอบดึงสร้อยคอย่ามากที่สุดเลย หลานคงจะชอบอัญมณีล่ะมั้ง ปู่กับย่าเลยเตรียมเครื่องประดับอัญมณีบางส่วนมอบให้หลาน”

คุณย่าพูดขึ้นอย่างโอ้อวด “ถึงอัญมณีพวกนี้จะไม่ได้ซื้อมาใหม่ แต่เป็นของล้ำค่าที่เลือกออกมาจากคลังส่วนตัวของย่า เป็นสินเดิมที่ยายทวดของหลานมอบให้ย่า ยายทวดของหลานเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์มีชื่อเสียงในยุคนั้น อัญมณีของเธอไม่เพียงแต่ล้ำค่า แต่ยังมีคุณค่าให้เก็บสะสมด้วย”

เทวิกายิ้มด้วยความชอบใจแล้วพูดขึ้น “คุณปู่ คุณย่า ขอบคุณมากนะคะ พวกคุณดีกับฉันมากเลย ต่อไปฉันจะใส่อัญมณีที่ปู่ย่ามอบให้ฉันทุกวันเลยค่ะ”

ยศพัฒน์: เตะฉันออกไวขนาดนี้เชียว

รู้ว่าภรรยาสุดที่รักจงใจกระตุ้นคนพวกนั้น ยศพัฒน์รักษาท่วงท่ากริยางดงาม ใบหน้าหล่อยิ้มอ่อนโยนอยู่เสมอ สายตามองเทวิกาอยู่ตลอด การแสดงออกของเขา แม้แต่ลินน์อายุสิบขวบก็มองออกว่าพี่เขยคนนี้ปฏิบัติกับพี่สาวที่เพิ่งกลับมาเป็นอย่างดี

“คุณย่า หนูก็อยากได้กล่องอัญมณี”

ลินน์เป็นเด็กน้อย ตั้งแต่เธอเกิดมา เธอก็เพลิดเพลินไปกับความรักและความเอ็นดูจากคุณย่า ถึงจะสู้พี่สาวในตอนนั้นไม่ได้ แต่ในบรรดาลูกหลาน เป็นคนที่ได้รับการโปรดปรานมากที่สุด

เพราะเธอเป็นเด็กน้อย ของขวัญที่คุณย่ามอบให้เธอ ส่วนมากจะเป็นของเล่น ขนม

แม่สอนเธอให้ขอของขวัญราคาแพงจากคุณย่า แต่คุณย่าไม่ให้ แถมยังมาเตือนแม่เธอเป็นการส่วนตัวด้วย

ลินน์เคยเข้าไปในคลังส่วนตัวของคุณย่า นั่นช่างน่าเปิดหูเปิดตาเสียจริง เห็นแล้วละลานตา ร้านอัญมณีขนาดใหญ่ที่แม่เธอไปบ่อยๆ ยังสู้คลังส่วนตัวของคุณย่าไม่ได้เลย

วันนี้พี่สาวกลับมา พอกลับมาถึง คุณปู่คุณย่าก็เตรียมของขวัญอันล้ำค่าให้พี่สาวเลย ลินน์รู้สึกอิจฉา

ยังไงเธอก็เป็นเด็ก เธอออกมาแย่งซีนอิจฉา ผู้ใหญ่ก็ไม่คิดว่ามีอะไรไม่เหมาะสม

ลินน์กระโจนเข้าอ้อมกอดคุณย่าพร้อมออดอ้อน “คุณย่า คุณย่าจะไม่รักหนูเพราะพี่สาวกลับมาไม่ได้นะคะ คนที่คุณย่ารักมากที่สุดก็คือหนู”

“คุณย่า หนูก็อยากได้กล่องอัญมณีเหมือนกัน คุณย่ากับคุณปู่ให้กล่องอัญมณีหนูสักกล่องสิคะ”

ลินน์ขอร้องพร้อมแอบมองเทวิกา เห็นเทวิกากำลังมองเธออยู่เหมือนกัน เธอทำหน้าทะเล้นใส่เทวิกาด้วย

เทวิกายิ้มอย่างใจกว้าง ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเด็ก

แต่ในใจคิดว่า ครอบครัวผู้ให้กำเนิดเธอช่างซับซ้อนมากจริงๆ แม้แต่เด็กอายุสิบขวบก็มีอุบายในใจแล้ว รู้จักการชิงดีชิงเด่น

การอยู่รอดในครอบครัวนี้ ถ้าหากไม่มีความสามารถ จะตายยังไงก็ไม่รู้เลยจริงๆ

“ได้ๆ ย่าจะให้กล่องอัญมณีหนูสองกล่องด้วย ป้านิ้ง ไปเอากล่องอัญมณีสองกล่องมาให้ลินน์”

ป้านิ้งรีบไปหยิบกล่องอัญมณีมาทันที

“แม่ ลินน์ยังเด็ก เธอเห็นวิกาได้รับของขวัญก็เลยอิจฉาตาร้อน พูดโวยวายออกมาเรื่อยเปื่อย แม่อย่าเอาจริงเอาจังเลยครับ” ชลยิ้มพร้อมพูดขึ้น

อัญมณีพวกนั้นในคลังส่วนตัวของคุณแม่ เขาก็อยากขอสักสองสามชุดมาให้พลอยไพลินเหมือนกัน