บทที่ 531 กลัวว่าโลกจะแตกไม่พอ

“พัฒน์ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?”

ไซม่อนเปลี่ยนเรื่อง

แม้ว่าเขาจะทำตัวเองก็จริง แต่ไซม่อนก็รู้สึกละอายใจเมื่อถูกลูกสาวของเขาพูดแบบนั้น

“ไปวิ่งตอนเช้ากับพี่ค่ะ พ่อคะ สองสามวันนี้ทายาเสร็จแล้วห้ามโดนน้ำเย็นนะคะ จะได้ไม่อักเสบ”

“รู้แล้ว”

เทวิกายืนขึ้น “งั้น หนูไปหาแม่ก่อนนะ”

ไซม่อนอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากออกจากห้องพ่อของเธอ เทวิกาก็ไปหาแม่สุดสวยของเธอ

แม่ลูกสองคนเดินเล่นรอบๆคฤหาสน์และระหว่างทางก็พบกับป้านิ้ง

ป้านิ้งกำลังรีบไปที่บ้านสามพร้อมกับบางสิ่งในมือของเธอ เมื่อเธอเห็นเทวิกาและแม่ของเธอ เธอรีบหยุดถอยหลังไปสองก้าวแล้วทักทายด้วยความเคารพว่า: “คุณผู้หญิง คุณหนู”

“ป้านิ้ง รีบร้อนไปไหน แล้วในมือถืออะไรอยู่”

เทวิกาถามด้วยความสงสัย

ป้านิ้งกำซองจดหมายสีเหลืองในมือไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เธอก้มศีรษะลงและทำตัวเคารพตอบว่า: “เป็นจดหมายที่คุณพลอยขอให้ฉันส่งให้กับคุณหญิงสาม”

เทวิกาพูดว่า: “ตอนฉันมา อาสะใภ้สามดูเหมือนจะไปที่ใจกลางคฤหาสน์หลังใหญ่กับอาสะใภ้สอง และตอนนี้เธอน่าจะยังคุยกับคุณย่าอยู่ที่นั่น ป้าส่งจดหมายมาให้ฉันก่อน เดี๋ยวฉันเอาไปให้อาสะใภ้สามเอง”

สิ่งที่พลอยไพลินให้อาสะใภ้สามต้องเป็น “ของดี”แน่ๆ

ป้านิ้งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงส่งซองจดหมายให้เทวิกา

“ป้านิ้ง ไปทำงานต่อเถอะ“

หลังจากเทวิกาออกคำสั่งแล้ว ป้านิ้งก็ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความเคารพก่อนที่จะหันหลังกลับและเดินออกไป

เมื่อป้านิ้งจากไป เทวิกากระซิบเบาๆว่า : “แม่คะ คนในตระกูลของเรายืดมือออกมามากเกินไปแล้ว แม่เป็นถึงคุณหญิงของตระกูล ต้องจัดการบ้างแล้ว”

ญาณินสะกิดหน้าผากลูกสาวของเธอเบาๆ “หยุดขุดหลุมให้แม่ที แม่ไม่ต้องการเป็นคุณหญิงสักหน่อย ถ้าลูกไม่จัดการก็ไปคุยกับพ่อของลูก อย่างไรก็ตาม ป้านิ้งทำงานมาหลายสิบปี คุณย่าของลูกให้ความสำคัญกับเธอมาก ส่วนพ่อของลูกก็เป็นคนตีหน้ากตัญญู ดังนั้นเขาจะไม่ทำอะไรป้านิ้งเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอก”

ถ้าต้องการขับไล่ป้านิ้ง ก็ต้องทำให้ป้านิ้งทำผิดครั้งใหญ่

แม้แต่คุณย่ายังปกป้องไม่ได้

“จดหมายที่พลอยไพลินส่งให้อาสะใภ้สาม ไม่รู้ว่าในนั้นเขียนว่าอะไร แม่คะ แม่บอกหนูทีว่าจะเป็นจดหมายรักที่อาสามเขียนให้พลอยไพลินรึเปล่า และที่พลอยไพลินให้คนมาส่งให้อาสะใภ้สามก็เพื่อยั่วให้อาสะใภ้สามของฉันโกรธงั้นเหรอ”

ญาณินยกเท้าขึ้นเดินไปข้างหน้า และเทวิกาเดินเคียงข้างกับแม่ของเธอ

“เมื่อวานตอนที่ฉันคุยกับพลอยไพลิน ฉันสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ถ้าฉันเดาไม่ผิด พลอยไพลินกำลังตั้งท้องอยู่ แล้วท้องกับอาสามของลูก และซองจดหมายนี้น่าจะเป็นผลตรวจวินิจฉัย”

ดวงตาของเทวิกาเป็นประกายเมื่อเธอได้ยินแบบนี้ และเธอก็ยิ้มอย่างชั่วร้ายว่า: “นั่นเป็นเรื่องที่น่าสนใจจริงๆ แม่คะ ไปกันเถอะ พวกเราไปส่งจดหมายให้อาสะใภ้กัน”

ญาณินหัวเราะ

ลูกสาวของเธอตอนนี้กลัวโลกจะแตกไม่พอจริงๆ

ตอนนี้ในห้องโถงที่งดงามใจกลางคฤหาสน์หลังใหญ่หญิงชาราและสามีของเธอกับไซม่อนที่เพิ่งลงมาชั้นล่าง ต่างกำลังฟังคำบ่นของอาสะใภ้สองและอาสะใภ้สาม

“แม่คะ ดอกไม้พวกนั้นปลูกมามากว่าสิบยี่สิบปีแล้ว เลี้ยงดูมาดีแค่ไหน บานออกดอกทุกปี พอดอกบานทั้งสวนก็สวยงามมาก เป็นทัศนียภาพที่สำคัญในคฤหาสน์ของเราเลย ตั้งแต่พี่สะใภ้กลับมา ก็ให้คนสวนไปจัดการถอนดอกไม้และต้นไม้พวกนั้นออกหมด”

“นี่พี่สะใภ้หมายความว่าไง เธอไม่อยากให้เราเพลิดเพลินกับการชมดอกไม้เหรอ หรือเป็นเพราะดอกไม้พวกนั้นเป็นดอกไม้โปรดของเรา”