บทที่ 558 นี่มันโชคช่วยแท้ๆ

“อย่าร้อง อย่าร้องนะ”

เทวิการีบรับขวดนมมาจากมือของไนท์ จากนั้นได้ยื่นขวดนมไปให้เด็กน้อย แต่เด็กน้อยกลับผลักขวดนมออก

“แม่ เขาไม่ดื่มนมผง？”

เทวิกาถามออกมาและทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

ญาณินใส่แพมเพิสให้เด็กน้อย เพราะกลัวจะฉี่ใส่เสื้อเธอเปียกอีก

“เขายังไม่ได้หย่านม”

ดูจากท่าทีที่เขาหิวจัดแล้วดึงเสื้อผ้าของเทวิกาก็สามารถมองออกแล้ว ว่าเด็กน้อยคนนี้ยังไม่ได้หย่านม

หลังจากใส่แพมเพิสให้เด็กเสร็จแล้ว ญาณินหยิบขวดนมมาจากมือของลูกสาว อุ้มเด็กไว้แล้วปรับท่านั่ง เพื่อให้เด็กได้อย่างสบาย เธอยื่นขวดนมไปที่ริมฝีปากเด็ก แล้วเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยนว่า： “เป่าเปา ดื่มนมแล้วนะ”

เด็กน้อยได้ผลักขวดนมออกอีกครั้ง

ญาณินมีความอดทนมาก ทำซ้ำๆ หลายครั้ง บวกกับเด็กน้อยเองก็หิวมาก ในที่สุดก็อ้าปาก และดื่มไปก่อนสองคำ คงรู้สึกว่ารสชาติพอใช้ได้อยู่มั้ง เลยเริ่มดื่มคำใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

“ตอนที่หย่านมให้เด็ก เด็กมักจะร้องไห้งอแง ต้องดูว่าแม่ใจแข็งพอไหม บางคนสงสารเด็กน้อยร้องไห้ไม่ยอมกินนมผง ก็จะหย่ายากหน่อย ความจริงแล้วหลังจากที่ร้องไห้งอแงเสร็จ ถ้าหิวมาก เด็กก็จะยอมกินนมผงเอง”

ญาณินมองเด็กน้อยที่กำลังดื่มนมอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน พร้อมกับเล่าประสบการณ์ของการเลี้ยงลูกให้ลูกสาวฟัง

เทวิกฟังอยู่ แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไร

ตอนนี้เธอยังไม่อยากมีลูก รออีกสองปีก่อนค่อยว่ากัน

หลังจากที่เด็กน้อยกินอิ่มแล้ว ก็กลับมาเป็นหนูน้อยน่ารักอีกครั้ง

“คุณผู้หญิง คุณหนูใหญ่ ข้างหน้าก็คือสถานีตำรวจแล้ว”

ไนท์เตือนแม่ลูกทั้งสองที่นั่งอยู่หลังรถขึ้นมา

“ถ้าถึงก็จอดที่สถานีตำรวจเลย”

ญาณินยื่นขวดนมให้ลูกสาว เทวิการับมา คิดในใจว่าเดี๋ยวถ้ามีน้ำค่อยล้างขวดนมให้สะอาดก็พอ จึงยัดขวดนมเข้าไปในถุงที่ใส่นมผมให้เรียบร้อย

ผ่านไปไม่นานนัก ขบวนรถที่พาคุณผู้หญิงและคุณหนูใหญ่ของตระกูลสาระทาก็นำรถมาจอดที่สถานีตำรวจ

ซึ่งการเคลื่อนไหวนี้ทำให้ตำรวจที่อยู่เวรหน้าประตูของสถานีตำรวจตกใจเล็กน้อย

ญาณินอุ้มเด็กไว้แล้วลงไปจากรถ

ลูกสาวและลูกเขยตามมา ส่วนบอดี้การ์ดก็ยึดทั้งสามคนเป็นจุดศูนย์กล้าง ล้อมรอบอยู่หน้าหลัง

“คุณตำรวจ พวกเราเก็บเด็กคนนี้ได้ระหว่างทาง ไม่รู้ว่าเด็กเป็นลูกของบ้านไหน ก็เลยส่งมาที่นี่”

ญาณินอธิบายถึงสาเหตุที่มาอย่างอ่อนโยน ตำรวจที่อยู่เวรหน้าห้องรีบเชิญทุกคนเข้าไปทันที

เมื่อคนกลุ่มนั้นเดินไปไกลแล้ว เขาได้พึมพำกับตัวเองว่า： “คุณผู้หญิงคนนั้นหน้าตาคุ้นๆ”

แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

ตอนแรกนึกว่าส่งเด็กให้ตำรวจก็น่าจะเรียบร้อยแล้ว คาดคิดไม่ถึงว่าเด็กน้อยไม่ยอม ดึงเสื้อผ้าของเทวิกาไว้ไม่ยอมปล่อย ร้องไห้เหมือนโลกแตก ตำรวจหญิงทุกคนในสถานีตำรวจก็ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเด็กขี้แยคนนี้ได้

“หม่าม้า……หม่าม้า……”

ร้องไห้น่าสงสารมาก มืออ้วนทั้งสองข้างดึงเสื้อของเทวิกาไว้ไม่ยอมปล่อย และร่างกายน้อยๆ นั้นก็ดิ้นเข้าหาเทวิกาอย่างสุดแรง

เสียพละกำลังไปไม่น้อย กว่าจะส่งมอบเด็กขี้แยคนนี้ถึงมือของตำรวจหญิงได้ แถมยัดของเล่นให้เขาไปมากมาย เทวิกา “หนีกระเจิดกระเจิง”

เด็กน้อย มองแล้วน่ารัก เล่นด้วยก็สนุก แต่เวลาติดเธอทำให้เธอตกใจ