บทที่ 563 พิรัตน์

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ร้องไห้จนเสียงแหบ ดวงตาก็บวมเหมือนลูกท้อ เมื่อเห็นเทวิกาเดินเข้ามา รีบยื่นมือทั้งสองข้างไปให้เทวิกาอุ้มทันที

เทวิกาเดินไปข้างหน้า แล้วรับเด็กน้อยมาจากมือตำรวจหญิง หลังจากนั้นเด็กน้อยได้เอามือทั้งสองข้างกอดคอเทวิกาแน่นไม่ยอมปล่อย และสะอื้นไม่ยอมหยุด

“ลูกคนที่สองของฉันตัวโตเท่าเขาเลย ประสบการณ์การเลี้ยงดูเด็กฉันมีแน่นอนอยู่แล้ว แต่ก็ไม่สามารถดูแลเขาได้ เกลี้ยกล่อมไม่ได้ ชงนมให้แล้วก็ไม่ยอมดื่ม ให้ของเล่นก็ไม่ยอมเล่น อุ้มเขาเดินเล่นไปมา ก็ยังร้องไห้ไม่หยุดอีก ฉันยังไม่เคยเห็นเด็กที่ร้องไห้เก่งขนาดนี้มาก่อนเลย”

ตำรวจหญิงคนนั้นพูดบ่นกับเทวิกาออกมา

“นับตั้งแต่พวกคุณส่งเขามาถึงที่นี่ ยังไม่เคยหยุดร้องไห้เลย แถมร้องไห้จนอ๊วกไปสองครั้งอีกด้วย”

เทวิกากล่อมเด็กน้อยอย่างน่าสงสาร

“หลังจากที่พวกเราเก็บเขาได้ ได้เลี้ยงดูเขาไปแค่ชั่วโมงกว่าเอง”

ตำรวจหญิงยื่นิทิชชู่ไปให้เทวิกา เธอรับทิชชู่มาแล้วช่วยเด็กน้อยเช็ดน้ำตา จากนั้นกล่อมไปสักพัก เด็กน้อยถึงหยุดร้องไห้

“อาจเป็นเพราะเขากับพวกคุณมีวาสนาต่อกัน คิดว่าพวกคุณเป็นพ่อแม่ของเขา แล้วพวกคุณส่งเขามาที่นี่แล้วกลับไป เขาคงคิดว่าพ่อแม่ไม่เอาเขาแล้ว เลยร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย”

ทุกคนได้แต่คาดเดาแบบนี้

“ใช่แล้ว นี่คือกระดาษที่ค้นเจอมาจากตัวเด็ก ถูกฉีกมาจากทะเบียนบ้าน ข้างบนเขียนวันเดือนปีเกิดของเขาอยู่ และมีเลขประจำตัวเด็กกับชื่อของเด็ก แต่ที่อยู่ภูมิลำเนาและหมายเลขประจำตัวข้างหน้าหลายตัวถูกฉีดขาดไป”

กระดาษใบนั้นที่ค้นพบในตัวเด็ก ตำรวจหญิงได้ยื่นให้กับเทวิกา

ตอนที่เทวิกาเก็บเด็กคนนี้ได้นั้น ไม่ได้ค้นดูเสื้อผ้าบนตัวเด็กว่ามีของอะไรซ่อนไว้บ้าง

หลังจากรับกระดาษมาดูแล้ว มีชื่อว่าพิรัตน์ ตอนนี้เพิ่งอายุครบหนึ่งขวบ

“หม่าม้า”

มือทั้งสองข้างของพิรัตน์ดึงเสื้อผ้าของเทวิกาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แล้วร้องแรกหม่าม้าออกมาด้วยเสียงแหบพร่า

เทวิกา： “……ฉันไม่ใช่หม่าม้าของเธอนะ”

“หม่าม้า”

เด็กน้อยดึงดันจะเรียกเทวิกาหม่าม้า

เทวิกาหันไปมองหน้าสามีอย่างทำอะไรไม่ได้

ญาณินมองไปที่พิรัตน์ รู้สึกว่าเด็กคนนี้กับพวกเขามีวาสนาต่อกัน เหมือนวิกาในตอนนั้น เธอจึงลองถามออกมาว่า： “หรือว่า เด็กคนนี้พวกเราเอาไปเลี้ยงไว้ก่อน พวกคุณช่วยเขาตามหาพ่อแม่ต่อ ถ้าตามหาเจอ หรือมีคนมาแจ้งว่าทำเด็กหาย พวกคุณค่อยแจ้งพวกเราอีกที แล้วพวกเราค่อยส่งเด็กคืนกลับมา ”

“ฉันเป็นคุณผู้หญิงของตระกูลสาระทา”

เพื่อให้ทุกคนในสถานีตำรวจไว้วางใจ ญาณินจึงพูดฐานะของตัวเองออกมาก่อน

“นี่คือลูกสาวและลูกเขยของฉัน”

หลังจากที่ญาณินเปิดเผยฐานะของตัวเองออกมาแล้ว ทุกคนในสถานีตำรวจถึงได้รู้ว่าพวกเขาคือเทวิกากับยศพัฒน์นั่นเอง เรื่องที่คุณหนูใหญ่ของตระกูลสาระทากลับมา ทุกคนในเมืองซูเพร่ารู้หมด

มีแต่คุณผู้หญิงของตระกูลสาระทาไม่ค่อยปรากฏตัวให้เห็นเท่าไหร่ และได้ยินมากลายเป็นบ้าแล้ว ตอนนี้มองญาณินที่สง่าผ่าเผย ไม่เหมือนคนบ้าเลยสักนิด คิดว่าน่าจะเป็นเพราะตามหาลูกสาวเจอ คุณผู้หญิงเลยหายดีเป็นปรกติแล้ว

“ได้”

หลังจากที่ทุกคนพูดคุยกันแล้ว พิจารณาดูแล้วว่าพิรัตน์กล่อมยาก เอาแต่เทวิกาคนเดียว และเพื่อเห็นแก่เด็กแล้ว จึงตกลงข้อเสนอแนะของญาณิน

เมื่อออกมาจากสถานีตำรวจ เทวิกาและสามีได้มีลูกเพิ่มมาอีกคน