บทที่ 619 เรื่องงานแต่งประยสย์

สองสามีภรรยางีบต่อ หลับจนเกือบเที่ยง พิรัตน์ตื่นแล้ว ทั้งร่างนอนคว่ำบนตัวเทวิกา ใช้หน้าถูหน้าเทวิกา เรียกแม่ไม่หยุดหย่อน ทำให้เทวิกาตื่น

พอเทวิกาตื่นขึ้น ผู้ชายข้างกายก็ตื่นตาม

เห็นเจ้าหนูน้อยคว่ำตัวบนร่างเทวิกา ยศพัฒน์ก็นั่งขึ้นมาแล้วหิ้วเจ้าหนูน้อยไป

ร่างพิรัตน์ลอยขึ้นมา ดิ้นเร่า ปากก็ยังตะโกนเรียก “แม่ แม่”

เทวิการีบพูด “พัฒน์ นายห้ามหิ้ว ถ้าเสื้อผ้าขาด เขาหล่นพื้นจะทำยังไง”

ยศพัฒน์ถึงได้วางเจ้าตัวเล็กลง เจ้าหนูน้อยพออยู่บนเตียงก็รีบคลานโผเข้าหาเทวิกา เทวิกาทำได้แค่กอดเขาไว้

“แม่”

พิรัตน์เรียกแม่ไม่หยุดหย่อน

ยศพัฒน์ยื่นมือไปหยิกแก้มเขาเบาๆ แล้วพูดขึ้น “เจ้าตัวเหนียวหนึบ เหมือนตังเมเลย วิกา คืนนี้ให้เขานอนที่ห้องเด็ก ให้แม่นมอยู่กับเขา”

“เขาร้องไห้โวยวายแน่”

“รอเขาหลับก่อนค่อยอุ้มไป นอนหลับแล้วเหมือนหมูน้อย หลับลึกมาก ฟ้าร้องก็ไม่ตื่น”

พิรัตน์เลี้ยงง่ายมาก แค่กินอิ่มหมีพีมัน โดยปกติแล้วจะไม่โวยวาย ให้ของเล่นเขานิดหน่อย เขาก็จะนั่งเล่นได้ครึ่งวัน

“ได้ๆๆ กลางคืนให้เขานอนในห้องเด็ก ไม่ต้องหึงแล้ว ไปชงนมผงให้เขาหน่อย”

ยศพัฒน์พึมพำลงจากเตียงไปชงนมผงให้หนูน้อย

ส่วนเทวิกาช่วยพิรัตน์เปลี่ยนชุดนอน สวมเสื้อผ้าแล้วก็อุ้มพิรัตน์เดินไปข้างหน้าต่าง เปิดผ้าม่าน เห็นด้านนอกท้องฟ้ามืดครึ้ม ก็พูดกับยศพัฒน์ว่า “ฉันว่าวันนี้ฝนตก”

“พรุ่งนี้ฉันไปทำงาน วันนี้ฝนตกก็ตกไป”

ยศพัฒน์ชงนมผงเสร็จแล้ว เดินมาหา “ฝนตก ก็ยิ่งหนาว ช่วยเจ้าตัวเล็กสวมเสื้อผ้าอีกชั้น”

“สวมเยอะมากแล้ว เหมือนบ๊ะจ่างเลย”

เดิมทีพิรัตน์ก็จ้ำม่ำกว่าลูกน้อยทั่วไปนิดหน่อย ตอนนี้สวมเสื้อผ้าเยอะ อุ้มก็ยิ่งหนัก โชคดีที่แรงเทวิกามีมากพอ เธออุ้มเด็กไปนั่งขอบเตียง รับขวดนมมา สองมือพิรัตน์ยื่นออกไป ตัวเองรับขวดนมมาแล้วก็กินมัน

นมผงที่ชงมาเต็มขวด เจ้าหนูน้อยเหมือนลูกวัวดื่มน้ำ ดื่มหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว เหมือนยังดื่มไม่พอ ยศพัฒน์จะเอาขวดไป เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ

“ต่อไปลูกของเราสองคนเลี้ยงง่ายกินง่ายแบบพิรัตน์ก็ดีสิ”

เทวิกายิ้มแล้วพูดขึ้น “กนกอรท้องแล้ว นฤเบศวร์ได้มาอวดกับนายไหม?”

ยศพัฒน์ทำความสะอาดขวดนมที่ห้องน้ำ เสียงหัวเราะจากด้านในดังลอดออกมา “เธอว่าเขาไม่อวดได้เหรอ? เจ้านั่นแค่เจอเรื่องดีใจนิดหน่อย ก็จงใจมาอวดฉันแล้ว ถ้าเป็นเรื่องแย่ๆ ก็จะปิดบัง กลัวฉันรู้แล้วจะหัวเราะเยาะเขา”

นฤเบศวร์: ……ฉันโดนนายหัวเราะเยาะหลายครั้ง จะกลัวก็ไม่ได้หรือไง?

“บางครั้งนฤเบศวร์ก็เป็นคนเฮฮาดี”

เทวิกาวางพิรัตน์ให้ยืนบนพื้น รอยศพัฒน์ล้างขวดนมเสร็จแล้วออกมา เธอถึงได้จูงพิรัตน์เดินออกไปข้างนอก