บทที่ 639 การเตรียมการก่อนเกิดพายุฝน

“พลอย ไซม่อนไม่เคยรักลูกเลย แค่ใช้ลูกเป็นเครื่องมือ คนที่เขารักคือญาณินภรรยาของเขาเสมอ”

คุณพสธรพูดอย่างโหดร้ายว่า: “ถ้าเขารักลูกจริงๆ หลายปีมานี้เขาจะให้ลูกเป็นแค่เมียน้อยได้อย่างไร เขาไม่เคยจูบลูก ยิ่งไม่ต้องพูดทำอะไรกับลูกเลยด้วยซ้ำ”

“ถ้าผู้ชายไม่สนใจสาวสวยที่โผเข้ากอดเขาเลย ไม่เพราะมีข้อบกพร่องทางร่างกาย ก็คือไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนั้นเลย ดังนั้นจึงไม่อยากแตะต้องเธอด้วยซ้ำ”

“ไซม่อนแค่ไม่รักลูก ไม่เลยแม้แต่น้อย และไม่เคยรักลูกเลย เขาจึงไม่อยากแตะต้องลูก และเขามักจะไม่จริงใจกับลูก ลองคิดดูสิ เรื่องระหว่างลูกกับเขาพวกเราเป็นคนปล่อยข่าวลือเองไม่ใช่เหรอ”

“เขาถูกหลอก แต่ก็ไม่ต้องการอยู่กับลูก…… ทั้งๆที่รู้ว่ายังมีเครื่องหอมอยู่ในห้องเขา แต่เขาให้ชลพาลูกกลับบ้าน เขาไม่รู้เหรอว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าชลเดินเข้าไปในห้องของเขา”

“พลอย ทั้งหมดนี้เป็นแผนของเขา เป็นแผนที่ไซม่อนทำเพื่อขับไล่ลูก ลูกหลงกลของเขาเข้าแล้ว ลูกต้องแบกรับข้อกล่าวหาและการเยาะเย้ยของผู้อื่น แต่เขายังคงทำตัวเหมือนเป็นเหยื่อและเปิดเผยเลิกกับลูก แล้วยังให้ลูกไม่มีหน้าไปกวนเขาอีก”

“เขาสามารถคืนดีกับภรรยาของเขาได้ อย่ามองว่าญาณินไม่สนใจเขาในตอนนี้ ตราบใดที่เขาไม่หย่า ญาณินจะเป็นภรรยาของผู้นำตระกูลสาระทา เป็นภรรยาของไซม่อน”

คุณพสธรเกลียดตัวเองที่หลงกลและมองอะไรไม่ขาด ทว่าโชคดีที่ลูกชายของเขาเป็นคนนอกและมองออกได้ชัดเจน

พลอยไพลินหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ

เธอกัดริมฝีปากล่างของเธอ

“พลอย ลูกอยากแก้แค้นคืนไหม”

พลอยไพลินพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด

“ในเมื่อลูกต้องการแก้แค้น ลูกต้องรักษาตัวให้ดีขึ้นรวดเร็วๆ ด้วยร่างกายตอนนี้ของลูก แค่ออกไปโดนลมพัดก็ล้มลงแล้ว แล้วจะแก้แค้นพวกมันได้อย่างไร ถ้าพวกเขารู้ว่าลูกเป็นแบบนี้ คงมีแต่ความสุข ลูกลองดูไซม่อนสิ ตอนนี้ครอบครัวทั้งสี่คนกลับมารวมกันอีกครั้ง กลับกัน แล้วลูกล่ะ”

ดวงตาของพลอยไพลินเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เธอเกลียด เกลียดจริงๆ!

หลังจากฟังคำพูดของพ่อ เธอนึกย้อนถึงอดีต ซึ่งหัวใจของเธอรู้สึกเหมือนถูกมีดแทงเป็นพันๆครั้ง และมันก็เป็นรูพรุนในทันที จนเจ็บปวดเจียนตาย!

ไซม่อนทำกับเธอแบบนี้ได้อย่างไร?

เธอด้อยกว่าญาณินตรงไหน

ไม่ว่าในด้านภูมิหลังหรือรูปร่างหน้าตา เธอดีกว่าญาณินและเธออายุน้อยกว่าญาณิน ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นจะต้องเลือกเธออย่างแน่นอน

และในตอนนั้น ญาณินยังบ้าอยู่……

เธอเป็นถึงลูกสาวของตระกูลเลิศธนโยธาแต่กลับเทียบกับคนบ้านไม่ได้เนี่ยนะ!

“พ่อคะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ หนูจะสู้ต่อไป!”

พลอยไพลินพูดด้วยความเกลียดชังว่า: “หนูอยากให้ครอบครัวของพวกเขาพังพินาศ!“

“พ่อคะ หนูหิวแล้ว หนูอยากกินข้าว”

คุณพสธรรีบพูดว่า: “ได้ๆ พ่อจะให้คนทำอาหารอร่อยๆให้ลูกทันที นี่ถึงจะถูกสิ ลูกต้องกินให้ดีและดูแลร่างกายให้ดี”

“อ๋อ จริงด้วย ข่าวที่ชลนำมาคือประยสย์ถูกบังคับให้แต่งงาน หญิงชราผู้ที่ลำเอียงและเอาแต่ใจของตระกูลสาระทา ได้บังคับประยสย์และคุณกัญณิศา ก็คือคนที่งดงามดั่งนางฟ้าและอ่อนโยนดั่งสายน้ำในงานเลี้ยง”

“ประยสย์คงไม่ใช่ว่าโดนเธอขยี้จนแบนเลยนะ”

พลอยไพลินเคยพยายามเอาใจหญิงชราก่อน และเธอก็รู้ด้วยว่าหญิงชราไม่ใช่คนที่เข้าหาได้ง่ายๆ ถ้าเข้ากันได้ง่าย เธอคงไม่ทำให้ญาณินเป็นบ้า

ในทำนองเดียวกัน เธอเคยคบค้าสมาคมกับประยสย์สองสามปี ผู้ชายที่อายุน้อยกว่าเธอสองปีนั้นไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ นอกจากนี้ประยสย์ยังเกลียดย่าของเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ ดังนั้นเขาจะเชื่อฟังหญิงชาราแล้วแต่งงานกับกัญณิศาได้อย่างไร

กัญณิศาสวยเหมือนนางฟ้าและอ่อนโยนเหมือนสายน้ำ ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ชายเห็นเธอ แค่ฟังเธอพูดก็ละลายไปทั้งตัวแล้ว ซึ่งแม้แต่ผู้หญิงได้ยินคำพูดที่อ่อนโยนของเธอ ก็เกลียดที่พวกเธอไม่ใช่ผู้ชายและไม่สามารถไล่จีบเธอได้

คนที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ น่าจะเป็นเหยื่อของพี่ชายเธอนี่นา ทำไมพี่ชายของเธอถึงไม่เคลื่อนไหวอะไรเลย?