ตอนที่ 622
บทที่ 653 ถูกตี
October 22, 2026
เมื่อญาณินรู้ว่าลูกเขยโทรมา จึงเข้าไปหา แล้วพูดคุยกับพิรัตน์สองสามคำ แน่นอนเด็กน้อยคุยไม่เป็นอยู่แล้ว ได้แต่เรียกหม่าม้าอย่างร้อนรน พูดคำว่าร้ายๆๆ อย่างร้อนรนออกมา
ทำให้ยศพัฒน์ที่มองอยู่อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
ผ่านไปสักพัก เขาหยิบโทรศัพท์มาจากมือของเด็กน้อย แล้วพูดกำชับภรรยาไปอีกสองสามคำ ถึงได้วางสายลง
รู้ว่าทางด้านเมืองซูเพร่ายังไม่มีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นในช่วงนี้ ทำให้ญาณินรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะ
เวลาเดียวกันที่ตระกูลเลิศธนโยธา
หลังจากที่ณิชกานต์พาลูกชายสองคนมาถึงคฤหาสน์ของตระกูลเลิศธนโยธา ได้กดเตร่รถต่อเนื่องไม่หยุด จากนั้น ณิชกานต์ได้ลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว แล้วเดินไปหน้าประตู กดกริ่งลงไป เสมือนจะกดกริ่งประตูบ้านให้ระเบิดไปให้ได้เลย
ป้อมพนักงานรักษาความปลอดภัย ที่หน้าประตูพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่เวรมองณิชกานต์ด้วยสายตาเย็นชา และไม่ได้จะเปิดประตูให้เธอเลย
พวกเขากำลังรอคำสั่งจากในบ้าน
พลอยไม่ได้อยู่บ้าน คุณพสธรยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแต่คุณแก้วเท่านั้นที่อยู่บ้าน เธอได้ยินว่าณิชกานต์มา รู้ว่าคนที่มาประสงค์ร้าย เธอจึงไม่อยากเจอหน้าณิชกานต์ แต่เมื่อตรึกตรองดูแล้ว ก็ยอมเจอหน้าแต่โดยดี
ลูกสาวของเธอถูกณิชกานต์ตบตีไปหลายครั้ง เธอยังไม่มีโอกาสแก้แค้นเลย วันนี้ณิชกานต์มาหาถึงบ้านเอง ให้โอกาสแก้แค้นกับเธอพอดีเลย
“ให้คุณณิชกานต์เข้ามาได้”
คุณแก้วสั่งออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย คนรับใช้รีบโทรศัพท์ไปที่ป้อมพนักงานรักษาความปลอดภัย แจ้งให้พนักงานรักษาความปลอดภัยทราบว่า ปล่อยคนเข้ามาได้แล้ว
เมื่อรปภ.ได้รับแจ้งมา ก็ได้เปิดประตู ปล่อยให้ณิชกานต์เข้ามาข้างใน
เมื่อณิชกานต์เข้ามาถึงคฤหาสน์ของตระกูลเลิศธนโยธา ก็เรียกชื่อชลออกมาเสียงดัง
เจนสันสองพี่น้องรีบลงมาจากรถ และอยากเข้าไปข้างในด้วย คิดไม่ถึงว่าพนักงานรักษาความปลอดภัย ของตระกูลเลิศธนโยธาไม่ยอมให้พวกเขาข้ำป พวกเขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า： “คุณหญิงต้องการเจอแค่คุณณิชกานต์ คุณชายทั้งสองรบกวนรอที่ข้างนอก”
เจนสันโมโหมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ที่นี่เป็นพื้นที่ของตระกูลเลิศธนโยธา เขาไม่กล้ากำเริบเสิบสาน
เจนสันโทรศัพท์หาแม่ แต่ณิชกานต์มัวแต่ตะโกนเรียกชื่อสามีอยู่ และเดินตามหาเงาของสามี จึงไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ และไม่ได้รับโทรศัพท์ของลูกชาย
คุณแก้วได้ยินณิชกานต์ตะโกนเสียงดังโหวกเหวกอยู่ข้างนอก สีหน้าดำดิ่งลงไปทันที แล้วสั่งกับคนใช้ออกมาว่า： “ออกไปเอาตัวเธอเข้ามาเดี๋ยวนี้ อย่าปล่อยให้เธอร้องเสียงดังอยู่ข้างนอก ร้องบ้าอะไร？คิดว่าที่นี่เป็นตลาดนัดเหรอ เธอถึงตะโกนโหวกเหวกเสียงดัง”
คนใช้ตอบรับออกมาอย่างเคารพ
ไม่นานนัก คนรับใช้สองคนก็ลากณิชกานต์เข้ามาโดยจับคนละข้างซ้ายคนขวาคน
“ปล่อยฉันนะ ฉันมาหาสามีฉัน คุณหนูของบ้านแกมันหน้าด้าน ร้ายยางอาย แย่งสามีฉันไป เอาสามีฉันไปซ่อนไว้ที่ไหน？รีบเอาสามีฉันคืนมา ไอ้หน้าด้าน！ผู้ชายบนโลกนี้ตายหมดแล้วหรือยังไง ถึงมาแย่งผู้ชายของฉัน？”
“โอะ ใช่แล้ว คุณหนูบ้านแกมันชอบกินผู้ชายแก่โดยเฉพาะอยู่แล้ว”
ณิชกานต์เกลียดพลอยมาก
เมื่อก่อนทั้งสองรักกันมากแค่ไหน ตอนนี้ก็เกลียดมากแค่นั้น
“คุณแก้ว”
เมื่อณิชกานต์เห็นคุณแก้ว ก็ได้สะบัดคนใช้ทั้งสองคนออก เดินไม่กี่ก้าวก็เดินไปถึงตรงหน้าของ ถลึงตาใส่คุณแก้วโดยมองจากด้านบนไปด้านล่าง สีหน้าเย็นชาแล้วพูดออกมาว่า： “คุณอยู่บ้านก็ดีแล้ว ควรสั่งสอนลูกสาวตัวดีของคุณให้ดีๆ ด้วย”
“ชอบเป็นชู้ของคนอื่นมากขนาดนั้นเลยเหรอ？เมื่อก่อนเป็นชู้ของพี่ชายสามีฉัน ตอนนี้ก็มาแย่งผู้ชายของฉันอีก ลูกสาวที่ตระกูลเลิศธนโยธาเลี้ยงออกมาคือไปเป็นชู้ของคนอื่นโดยเฉพาะเหรอ？คุณแก้ว คุณที่เป็นแม่ยอมปล่อยให้ลูกสาวตัวเองถูกผู้ชายแก่พวกนั้นรังแกเหรอ คุณไม่รู้สึกปวดใจบ้างเหรอ？”
คำพูดของเธอเหมือนมีดแทงเข้าไปในหัวใจของคุณแก้ว
ถ้าคนที่รักลูกสาวตัวเอง มีใครบ้างที่ยินยอมให้ลูกสาวตัวเองไปเป็นชู้ของคนอื่น ไปอยู่กับผู้ชายแก่？
เดิมทีคุณแก้วก็เคยเกลี้ยกล่อมลูกสาวไปหลายครั้ง แต่เสียดายที่เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจช่วยลูกสาวให้สมหวัง แต่ใครจะไปรู้กลับกลายเป็นผลักลูกสาวให้ตกลงไปในนรถ เธอเสียใจ และโกรธเกลียดมาก
เมื่อถูกณิชกานต์ต่อว่าเธอแบบนี้ ทำให้เธอโกรธมาก ลุกขึ้นมาทันที และตบแรงๆ ลงไปที่ใบหน้าของณิชกานต์ จากนั้นพูดออกมาด้วยความโกรธว่า： “ลูกสาวของฉัน เป็นยังไง คุณไม่มีสิทธิ์มาว่า ไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอน”