บทที่ 658 ดึงหน้ากากออก

“ผมต้องรีบกลับไปเมืองซูเพร่า”

ประยสย์มองดวงตาเธอ พูดออกมาทีละคำๆ “ก่อนที่ผมจะกลับไป คุณสามารถดึงหน้ากากออกให้ผมดูตัวตนที่แท้จริงของคุณได้ไหม？”

“คุณจะกลับไปเมืองซูเพร่าคืนนี้จริงเหรอ？ตอนนี้เป็นเวลาตีสองแล้ว และคุณก็เหนื่อยมาจากข้างนอกทั้งวัน”

คำพูดของกัญณิศามีความเป็นห่วงแฝงอยู่เล็กน้อย

ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอกับประยสย์เคยเจอกันส่วนตัวมามากมายหลายครั้ง มีความสนิทสนมกันเล็กน้อย แค่เขาเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชาย เธอก็ทำไม่ได้ที่จะไม่ทำอะไรเลย

“ผมกลัวถ้าผมไม่รับกลับไป พ่อผมจะมีอันตราย”

ถึงแม้สองพ่อลูกเวลาเจอหน้ากันจะชอบทะเลาะกัน แต่ประยสย์ก็ยังคงเป็นห่วงคุณพ่อมาก

พ่อมีชีวิตอยู่บนโลกนี้หนึ่งวัน เธอก็คือเด็กที่ยังมีพ่อ ถ้าไม่มีพ่อแล้ว เขาก็จะกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ

“ตามข่าวที่ฉันรู้มาตอนนี้ถือว่ายังสงบอยู่ นฤเบศวร์และตระกูลอริยชัยกุลกับตระกูลกิจวณิชกุลต่างแอบช่วยกันวางแผนอยู่ เพื่อเป็นกองกำลังหนุนให้พ่อคุณ ไม่มีเรื่องอะไรหรอก”

กัญณิศาปลอบใจประยสย์

สมกับที่เป็นบอสใหญ่ของสำนักงานนักสืบจริงๆ กัญณิศารู้เยอะกว่าคนทั่วไปจริงๆ

“ตอนนี้ยังสงบอยู่ แต่ถ้าทางตำรวจลงมือ ก็จะทำลายความสงบทันที ผมต้องรีบกลับไปหารือกับพ่อเพื่อหามาตรการรับมือ”

ประยสย์ดึงมือของกัญณิศาให้สูงขึ้น สายตาที่มองเธอมีความอ่อนโยนและหวั่นไหว เขาพูดจริงจังออกมาว่า “ณิศา มีสงสัยว่าเป็นคุณ ถึงแม้คุณจะไม่ยอมดึงหน้ากากออก แต่ความรู้สึกของผมก็คือคุณ”

“ผมคิดว่าผมชอบคุณ ถึงแม้คุณจะไม่ใช่กัญณิศา ผมก็ชอบคุณ”

เขาชอบท่าทางนี้ของเธอมากกว่า

ไม่ชอบท่าทางของกัญณิศา

กัญณิศาเงียบไปสักพัก ไม่ได้ปฏิเสธออกมาทันที แต่ก็ไม่ได้ยอมรับ เธอถามเขาว่า： “น้องสาวคุณเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของฉันแล้ว เธอน่าจะเคยบอกคุณ ว่าใบหน้าของฉันเต็มไปด้วยฝ้า คุณไม่กลัวฉันดึงหน้ากากออก หน้าตาน่าเกลียดทำให้คุณตกใจจนร้องไห้เหรอ？”

“ผมเคยพูดแล้วผมชอบคุณที่เป็นคุณ ไม่สนใจว่าคุณจะสวยหรือน่าเกลียด คนอย่างผมไม่ใช่ผู้ชายชอบตื้นๆ แบบนั้น”

ในเวลานั้นเทวิกามองเห็นใบหน้าของณิศาภายใต้หน้ากากแล้ว ได้บอกกับเขาว่า ไม่ใช่กัญณิศา แถมบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่หน้าตาน่าเกลียด แต่เขาก็ยังคงอยากให้เธอปรากฏตัวให้เห็น ชอบพูดคุยกับเธอ ปฏิบัติกับเธอเหมือนเพื่อนเก่าแก่ เขาไม่เคยมีความรักมาก่อน แต่ก็ไม่ใช่คนไร้เดียงสา รู้ว่าการปฏิบัติกับเธอแบบนี้ ก็คือชอบ！

เขา ได้ชอบผู้หญิงที่ยังไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงคนนี้เข้าให้แล้วจริงๆ

กัญณิศาลังเล ว่าควรจะยอมรับว่าตัวเองคือกัญณิศาดีไหม？

ประยสย์ยกมือขึ้นสูง และลองหยั่งเชิงแตะไปที่หน้ากากของเธอ เมื่อเห็นว่าเธอแค่มองมาที่เขา แต่ไม่ได้มีท่าทีที่จะห้ามเขา

เมื่อได้รับการสนับสนุนแบบนี้ ประยสย์จึงดึงหน้ากากเงินที่เธอสวมไว้ออกทันที

เมื่อหน้ากากถอดออกมา สิ่งที่เขาเห็น ไม่ใช่ใบหน้าที่งดงามของกัญณิศาใบนั้นจริงๆ แต่เป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยฝ้า เหมือนกับที่เทวิกาพูดแบบนั้นเลย

ณิศาเงยหน้าขึ้นอย่างเปิดเผย โชว์ใบหน้าที่เต็มไปด้วยฝ้าให้เขาเห็น ให้เขาได้เห็นอย่างชัดเจน

ประยสย์จ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยฝ้าสักพัก จากนั้นมือได้ขยับอีกครั้ง ไปหยุดอยู่ตรงใบหน้าเธอ เขาลูบมันอย่างเบาๆ

สัมผัสนั้นเหมือนผิวพรรณจริงไม่มีผิด

มือเรียวยาวของเขาค่อยๆ ลูบคลำใบหน้าเธอ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสใบหน้าของเธอทีละนิ้วๆ จนกระทั่งนิ้วมือไปหยุดลงบนแก้มของเธอ

กัญณิศาตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ และกลับคือสู่สภาพเดิมได้อย่างรวดเร็ว จ้องมองเขาเงียบๆ

ประยสย์ลูบโดนจุดที่มีร่องรอย แต่เขาไม่ได้ฉีดหนังปลอมบนใบหน้าของเธอออก แล้วพูดออกมาว่า： “ผมรอเวลาคุณฉีดมันออกด้วยความเต็มใจ”