บทที่ 667 ตัวแทนของคุณหญิง

ยศพัฒน์ส่งข้อความถึงภรรยาสุดที่รักของเขา โดยบอกกับเธอว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับตัวแทน ให้เธอระวังตัวให้มากๆ เป็นการดีที่สุดที่จะกลับไปที่คฤหาสน์โดยไม่เป็นจุดสนใจ เพื่อไม่ให้ใครคนอื่นรู้ถึงเธอ

ส่วนประยสย์ได้รับคือข้อความจากพ่อของเขา ซึ่งขอให้เขาปกป้องน้องสาวของเขาให้ดี

หลังจากสบตากัน ทั้งพี่และน้องสองคนก็ลงจากเครื่องบินโดยไม่เป็นที่สะดุดตา แล้วขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน โดยไม่มีเสียงประโคมข่าวใดๆ

คงไม่มีใครคิดว่าพี่น้องทั้งสองจะนั่งแท็กซี่

วันที่ตึงเครียดเล็กน้อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หิมะตกมาพร้อมกับยามค่ำคืน

ในตอนกลางคืนมีรถยนต์หลายคันขับเข้าไปในวิลล่า

หลังจากจอดรถแล้ว พลอยไพลินก็ลงจากรถในชุดดำแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

ในห้องอาหาร ญาณินตัวปลอมนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารและข้างหลังเธอมีคนรับใช้หลายคนที่ดูเหมือนกำลังรับใช้เธอ แต่จริงๆ แล้วกำลังเฝ้าดูเธออยู่

หลังจากที่เธอถูกลักพาตัว เธอก็ถูกกักบริเวณในบ้านพักที่สร้างขึ้นบนภูเขาแห่งนี้โดยปราศจากอิสรภาพ โชคดีที่มีอาหารสามมื้อต่อวันเตรียมไว้ให้เธอ

บนโต๊ะมีอาหารสี่อย่างและซุปหนึ่งอย่าง ญาณินตัวปลอมสีหน้าท่าทีดูสงบ และยังมีอารมณ์ที่จะทานอาหารเย็นของเธอ

เมื่อพลอยไพลินเข้ามาและเห็นฉากนี้ เธอก็โกรธโดยไม่มีเหตุผล

เธอสั่งคนใช้ไม่จำเป็นต้องทำร้ายญาณิน แต่เมื่อเห็นญาณินไม่รู้สึกกลัวและยังสามารถกินข้าวได้ เธอก็รู้สึกโกรธมาก

“คุณหญิงสงบสติอารมณ์ได้ดีจริงๆ”

พลอยไพลินพูดประชดประชันว่า: “สมแล้วที่เป็นถึงคุณหญิของคุณไซม่อน ความสงบของเธอนั้นช่างน่าชื่นชมจริงๆ”

ญาณินชำเลืองมองพลอยไพลินเบาๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบและอ่อนโยนว่า: “คุณพลอยกินข้าวหรือยังคะ ถ้ายัง เรามาทานร่วมกันเถอะ พ่อครัวฝีมือดีมาก แม้ว่าจะไม่มีอาหารหรูหรารสเลิศ แต่ทำอาหารบ้านๆกินก็อร่อย”

“เสียดายที่อากาศหนาวเกินไป อาหารพวกนี้ก็เย็นเร็วมาก ถ้ามีหม้อไฟจะดีมากเลย

ท่ามกลางอากาศหนาวนี้ กินหม้อไฟดีที่สุด

พลอยไพลินเย้ยหยัน: “ญาณิน เธอคิดว่าเธอมาที่นี่ทำไม เพื่อมาเป็นแขกผู้มีเกียรติงั้นเหรอ เธอเป็นตัวประกันในมือฉัน ไม่ให้เธอหิวก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังอยากกินหม้อไฟอีก”

ญาณินยังคงกินอาหารของเธอต่อไป “ที่แท้ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ในฐานะแขก ฉันคิดว่าคุณพลอยเชิญฉันมาเป็นแขกซะอีก เป็นตัวประกันนี่เอง คุณพลอยต้องการใช้ฉันมาขู่ไซม่อนใช่ไหม”

“บางที ฉันไม่มีประโยชน์พอหรอก ฉันจะหย่ากับเขาอยู่แล้ว”

พลอยไพลินพูดอย่างอิจฉา: “แต่เขาไม่ต้องการหย่ากับเธอ”

เธอต้องการแต่งงานกับไซม่อนมาก เธอเป็นเมียน้อยให้เขามาสองสามปีแล้ว เข้าออกด้วยกันจนทุกคนในเมืองซูเพร่าต่างคิดว่าเธอสามารถแทนที่ญาณินได้ และเธอก็คิดว่าไซม่อนรักเธอด้วย ใครจะไปรู้ว่าเธอถูกตบหน้า

ตลอดที่ผ่านมา มันเป็นความปรารถนาของเธอเองเสมอ

ไซม่อนไม่เคยรักเธอเลย

ถ้าเขารักเธอ มันคงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่แตะต้องเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ถ้าเขาไม่รักเธอก็ไม่รักเธอสิ จะมาให้ความหวังกับเธอแล้วให้เธอหมดหวังทำไม

มันทำให้เธอได้รับผลกรรมและมีความสัมพันธ์กับชล

คิดถึงอดีตและคิดถึงสิ่งที่เธอต้องจบลงแบบนี้ก็เป็นเพราะไซม่อน พลอยไพลินรู้สึกโกรธด้วยความเกลียดชัง ทันใดนั้น เธอก็สะบัดมือไปจนตบชามและตะเกียบในมือของญาณิน และปาดอาหารจานชามบนโต๊ะลงพื้น

ญาณินหลบอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังถูกเศษอาหารกระเซ็นไปทั่ว

น้ำผักเหล่านั้นเปื้อนเสื้อผ้าของเธอ