บทที่ 676 คนที่ตายไม่ใช่เทวิกา

คุณยศกรรีบช่วยพยุงแม่ของเขาที่เป็นลม และภรรยารองก็เป็นหนึ่งในคนที่หยิกแม่สามีของเธอ

หญิงชราเป็นลมเพียงเพราะเธอทนแรงโจมตีไม่ได้ชั่วขณะ และเธอก็ค่อยๆตื่นขึ้นหลังจากถูกลูกสะใภ้หยิก

“แม่”

คุณยศกรและภรรยาของเขาช่วยพยุงหญิงชราไปด้านข้าง และเขาพูดด้วยใบหน้าเศร้าว่า: “แม่ครับ แม่ต้องอดทนไว้นะครับตระกูลของเรายังต้องการการคุมครองจากแม่อยู่ ตอนนี้พี่ชายคนโตเป็นตายยังไม่รู้ และน้องเล็กก็หายสาบสูญไป วิกายัง……”

เขาไม่พูดยังไม่เป็นอะไร แต่เมื่อเขาพูดหญิงชราก็รู้สึกเศร้าอีกครั้ง

ลูกคนที่สามหายไปและยังเกิดเรื่องขึ้นกับหลานสาวคนโตอีก

ทำไมครอบครัวของพวกเขาถึงได้โชคร้ายขนาดนี้ได้

หญิงชราพูดอะไรไม่ออก เธอรู้สึกเหมือนคอของเธอถูกอุดไว้ มีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่ไหลลงมา

ภายใต้การจราจรของตำรวจทำให้รถผ่านจุดเกิดเหตุได้อย่างช้าๆ

หลังจากที่หญิงชราสงบลงเล็กน้อย เธอบอกกับลูกสะใภ้รองของเธอว่า: “ เธออยู่ดูที่เกิดเหตุไว้ แม่กับลูกรองจะไปโรงพยาบาลต่อ”

หลานสาวคนโตน่าจะเสียชีวิตแล้ว และเธอต้องไปโรงพยาบาลเพื่อดูลูกชายของเธอ

คุณหญิงรองตอบตกลง

บอดี้การ์ดขับรถไปข้างหน้า และคุณยศกรก็ช่วยพยุงหญิงชราเข้าไปในรถ

คราวนี้ คุณยศกรนั่งรถคันเดียวกันกับแม่ของเขา ระหว่างทางเขาคอยปลอบแม่ว่า: “แม่ครับ พี่ชายคนโตของผมต้องสบายดีแน่ แม่อย่ากังวลมากเกินไปเลย ส่วนน้องสามคงลำคานภรรยาของเขาเลยซ่อนตัวเท่านั้น และไม่นานคงจะกลับมา”

หญิงชราเช็ดน้ำตาของเธอและพูดว่า: “พี่ชายของลูกอย่างน้อยก็มีความหวัง แต่วิกา…… ยังไงก็ตาม ลูกควรโทรหาประยสย์และยศพัฒน์โดยเร็ว”

ตอนนั้นเธอเสียใจมากจนเธอลืมแจ้งให้ประยสย์และยศพัฒน์ทราบ

คุณยศกรตอบเสียงอืม แต่ปากกลับพูดว่า: “วิกามาพร้อมกับบอดี้การ์ด และรถบอดี้การ์ดของเธอยังคงจอดอยู่กับที่ ผมคิดว่าบอดี้การ์ดได้แจ้งให้ประยสย์แล้ว”

หญิงชราถามว่า: “บอดี้การ์ดของเธออยู่ในเหตุการณ์หรือเปล่า”

“อยู่ครับ”

เพราะบอดี้การ์ดดูงุนงง จึงไม่ได้สังเกตเห็นของพวกเขา

หลังจากเงียบไปนาน หญิงชราก็ถอนหายใจ: “วิกาและตระกูลของเราไม่ถูกลิขิตกันจริงๆ”

เมื่อกว่ายี่สิบปีก่อนเธอถูกวรันธรลักพาตัวไป และถูกพบอีกครั้งในอีกยี่สิบปีต่อมา ซึ่งเธอกลับมาได้ไม่นานก็เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์อีก

คุณยศกรทำได้เพียงปลอบแม่อยู่ตลอดเวลา

เขายังโทรหาประยสย์และยศพัฒน์อีกด้วย เขาโทรหาประยสย์ก่อน หลังจากที่ประยสย์รับโทรศัพท์ เขาก็พูดกับหลานชายด้วยใบหน้าเศร้าว่า: “ประยสย์ วิกา เกิดเรื่องขึ้นกับวิกาแล้ว”

ประยสย์มองไปยังน้องสาวที่ยืนอยู่ข้างๆเขา และถามอย่างใจเย็นว่า: “อาสอง เกิดอะไรขึ้นกับวิกาเหรอครับ”

“เธอ เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างไปโรงพยาบาล บางทีเธออาจจะเป็นห่วงพ่อของหลานมากเกินไป เธอจึงเร่งให้คนขับรถขับเร็วขึ้นแล้วตามท้ายรถคันใหม่ เลยชนเข้าท้ายรถคันใหญ่ มีเพียงท้ายรถที่โผล่ออกมา วิกาเธอ…… ลุงเกรงว่าเธอคงรอดกลับมายาก”

ตำรวจ พยาบาล และเจ้าหน้าที่ดับเพลิงกำลังพยายามดึงคนออกจากรถอย่างระมัดระวัง

ตอนพวกเขาจากไป ยังไม่ได้รับการช่วยเหลือออกมาเลย

ประยสย์ไม่พูดอะไร เขาวางสายโทรศัพท์

ทางคุณยศกรคิดว่าหลานชายของเขาคงกำลังเศร้าเกินไป โทรศัพท์จึงหล่นลงพื้นแล้ววางสายไป

วิกาตายแล้ว ถ้าพี่ชายคนโตไปตายด้วย ก็เหลือเพียงประยสย์และญาณินที่จัดการง่าย

ส่วนยศพัฒน์ หลังจากที่เทวิกาเสียชีวิต ยศพัฒน์ก็จะตกอยู่ในความเศร้าโศก แล้วจะยังมีใจอยู่เมืองซูเพร่าอีกเหรอ

เขาจะออกจากเมืองซูเพร่าแล้วกลับไปเมืองแอคเซสซ์อย่างแน่นอน หลังจากนั้นไม่กี่ปี บางทียศพัฒน์อาจจะแต่งงานใหม่

คุณยศกรมีความสุขจากความสำเร็จในการคำนวณของเขา แต่เนื่องจากแม่ของเขาอยู่ข้างๆ เขาจึงพยายามระงับความปีติยินดีไว้ในใจของเขา รอหลังจากที่เขายืนยันความเป็นและความตายของพี่ชายของเขา ก็สามารถดำเนินการตามแผนได้

ในท้ายที่สุด ตระกูลสาระทาจะตกอยู่ในมือของเขา และเขาจะกลายเป็นผู้นำคนใหม่ของตระกูลสาระทา

เขาไม่รู้ว่าวิกากำลังยืนอยู่ข้างๆพี่ชายของเธอในขณะนี้ อยู่ร่วมกับพี่ชายและสามีของเธอ โดยกำลังรอผลการช่วยเหลือของพ่ออย่างใจจดใจจ่อ