บทที่ 689 สิ่งที่ตนเองไม่ต้องการ อย่าเอาไปยัดเยียดให้คนอื่น

นายหญิงไม่ยอมกลับ คิดจะสลัดมือของนายท่านออกไป อยากจะจัดการญาณิน

“คุณเงียบสักที! คุณอยากให้ผมออกไปหาเมียน้อยสาวๆหรือไง?”

นายหญิงถลึงตาใส่สามีด้วยความตกใจ

นายท่านหน้าตาบึ้งตึง “กลับบ้าน”

เขาดึงภรรยาเดินไปอีกครั้ง

คราวนี้นายหญิงไม่สะบัดมือของสามีออก แต่เดินไปแล้วก็ยังหันกลับมา ถลึงตาใส่ญาณินอีก

ออกจากโรงพยาบาล หลังขึ้นรถแล้ว นายหญิงก็ด่าญาณินไม่หยุด ยังด่าสามีด้วย: “คุณหวั่นไหวแล้วใช่ไหม? ตาเฒ่า ฉันเตือนคุณไว้เลย ถ้าคุณกล้านอกใจฉัน เลี้ยงเมียน้อยล่ะก็ ฉันจะตัดทิ้ง!”

“อะไรที่ตัวเองไม่อยากทำ ก็อย่าไปยัดเยียดให้คนอื่น”

นายหญิงหยุดด่าทันที

“ยายเฒ่า คุณเบื่อที่ตระกูลเรายังวุ่นวายไม่พอหรือไง?”

นายท่านพูดโน้มน้าวอย่างไร้เรี่ยวแรง: “ต่อให้คุณไม่เห็นแก่หน้าของลูกชาย ก็เห็นแก่หน้าของหลานชายหลานสาวบ้างเถอะ คุณทำอย่างนั้นกับณิน ต่อไปวิกากับประยสย์จะปฏิบัติกับคุณยังไง? พวกเราไม่ใช่คนหนุ่มสาวกันแล้วนะ”

ประโยคสุดท้ายทำเอาสีหน้าของนายหญิงซีดเผือดไปเลย

เธอไม่ใช่สาวๆอีกแล้ว! หลานชายหลานสาวโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว สองพี่น้องคู่นั้นเป็นคนเก่งด้วย ถ้าเธอรังแกญาณินอีก ชีวิตในวัยชราของเธอ......

แต่เธอไม่ยินยอมจะยอมรับว่าตนเองผิด ยังคงปากแข็ง: “ต่อให้ฉันไม่ใช่สาวๆอีกแล้ว ก็ไม่ต้องพึ่งพาพวกเขาสักหน่อย ฉันยังมีหลานชายหลานสาวอีกเยอะแยะ เจน แดน พวกแกคงไม่อกตัญญูเหมือนพวกเขาใช่ไหม?”

เจนสันกับแดนที่โดนเรียกชื่อก็ต้องกตัญญูต่อคุณย่าอยู่แล้วสิ

นายหญิงยังคงพูดต่อ: “วันข้างหน้าใครกตัญญูต่อย่า ย่าก็จะแก้พินัยกรรม แบ่งทรัพย์สินส่วนตัวของย่าให้หลานชายที่กตัญญูต่อย่ามากหน่อย”

นายท่านพูดนิ่งๆ: “คุณคิดว่าพวกไซม่อนจะเสียดายทรัพย์สินส่วนตัวของคุณงั้นเหรอ?”

ทรัพย์สมบัติส่วนตัวของลูกชายคนโตมีตั้งแสนล้าน

ทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขาสองสามีภรรยารวมเข้าด้วยกันก็แค่ขนไม่กี่เส้นของลูกชายคนโตเท่านั้นเอง

นายหญิง: “......”

คนที่ขวางหูขวางตาไปแล้ว ญาณินจึงนั่งลงไปบนเก้าอี้

น้ำตานองหน้า

เป็นเธอเองที่ไม่แข็งแกร่งพอ เป็นเธอเองที่อ่อนแอเกินไป ถึงโดนรังแก ถึงโดนบีบให้เสียสติ

ถ้าเธอแข็งกร้าวเหมือนเมื่อกี้ตั้งแต่แรก กล้าตอบโต้ ก็คงไม่ถึงกลับต้องเสียสติไปยี่สิบกว่าปีหรอก

“แม่คะ”

เทวิกานั่งลงไปข้างๆแม่ เธอไม่ได้ปลอบแม่ว่าอย่าร้องไห้ แค่โอบไหล่ของแม่เอาไว้เงียบๆ แล้วส่งทิชชูไปให้แม่

พิรัตน์ดิ้นอยากจะลงไปที่พื้น ยศพัฒน์ที่อุ้มเขาอยู่จึงย่อตัวลง ปล่อยเขาลงกับพื้น

“แม่”

พิรัตน์วิ่งเหยาะๆเข้ามา ปีนขึ้นมาบนต้นขาของญาณินราวกับลูกลิง หลังจากนั่งลงไป จึงใช้สองมือเล็กๆช่วยเช็ดน้ำตาให้ญาณิน พูดอย่างร้อนรน: “ไม่ร้องนะ”

ญาณินกอดเด็กน้อยเอาไว้ พิงไหล่ของลูกสาว สะอื้นไห้พูดกับลูกสาว: “วิกา แม่โทษพ่อของลูกมาโดยตลอด นั่นไม่ถูกเลย แม่ก็มีส่วนผิด ถ้าแม่แข็งแกร่งพอ ก็จะไม่มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายขนาดนั้น”

“ในอดีต แม่อ่อนแอเกินไป หลายปีมานี้ พ่อของลูกก็ลำบากเช่นกัน แต่แม่ยังคงเอาตัวเองไปวางไว้ที่ตำแหน่งของเหยื่อ ตำหนิพ่อของลูกตั้งมากมาย โกรธเคือง......ถ้าเขาไม่ทำอย่างนั้น แม่กับพี่ชายของลูกคงตายไปหลายรอบแล้ว”

เธอในฐานะที่เป็นภรรยา ไม่ได้ทำให้ดี ในฐานะที่เป็นแม่คน ก็ไม่ได้ทำหน้าที่อย่างเต็มที่เช่นกัน

แม้ไซม่อนจะเล่นสนุกอยู่กับพลอยไพลินตั้งหลายปี แต่เขากับพลอยไพลินไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย เขายังคงซื่อสัตย์กับชีวิตแต่งงานของพวกเขา ยังคงจงรักภักดีต่อเธอ ถึงเธอจะเสียสติ เขาก็ไม่แตะต้องผู้หญิงข้างนอกแม้เพียงสักนิด