บทที่ 701 คุณชลผู้กลัวตาย

“แม่ก็เตรียมของขวัญแต่งงานไว้ให้กนกอรแล้ว วางที่บ้านของแม่สามีลูกทางนั้น ลูกกลับไปแล้ว ช่วยเอาของขวัญแต่งงานไปให้เธอแทนแม่ด้วยนะ ขอโทษเธอแทนแม่ด้วย ที่แม่อาจจะไปร่วมงานแต่งงานของเธอไม่ได้แล้ว”

ญาณินชอบเพื่อนสนิทของลูกสาวหลายคนมาก

โดยเฉพาะกนกอร

เดิมทีเธอจะไปร่วมงานแต่งงานของกนกอรด้วย แต่ตอนนี้ไซม่อนต้องการจัดการเรื่องภายในครอบครัวสาระทา เธอจะไม่ยอมให้เขาขับไสไล่ส่งอีกแล้ว จะตายก็จะขอตายเคียงข้างเขา

ดังนั้นงานแต่งงานของกนกอร เธอจึงไม่ไปแล้ว

ยังดีที่ของขวัญวันแต่งงานของกนกอร เธอเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

“ค่ะแม่ หนูเข้าใจแล้ว”

“เอาละ ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ลูกก็กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ พิรัตน์ให้แม่บ้านดูแลก็ได้”

เพื่อต้องการดูแลพิรัตน์ให้ดี ในตอนแรกตระกูลสาระทาจ้างแม่บ้านเก่ากลับมาไม่น้อย

หญิงชราบ่นพึมพำลับหลัง ไม่ใช่ลูกแท้ๆเสียหน่อย ทำไมต้องดีกับพิรัตน์ขนาดนั้น

ถ้าเกิดเป็นคนอกตัญญู ต่อไปเทวิกาก็จะต้องเสียใจภายหลัง

แน่นอนว่าหญิงชราไม่มีทางบ่นต่อหน้าเทวิกา เทวิกากับแม่รักและเอ็นดูพิรัตน์มากขนาดนั้น ถ้าเธอบ่น เกรงว่าจะเกิดความขัดแย้งกับหลานสาว

ญาณินเป็นฝ่ายวางสาย

ไซม่อนถามเธอว่า “เพื่อนสนิทของวิกานั้นจะจัดงานแต่งงานแล้วเหรอ เมื่อไหร่ล่ะ”

“อีกสามวันค่ะ”

“คุณเตรียมของขวัญแต่งงานให้เธอแล้วเหรอ ได้เตรียมเผื่อผมชิ้นหนึ่งหรือเปล่า เด็กคนนั้นเป็นคนที่รักเพื่อนมากคนหนึ่ง ช่วยทวงความยุติธรรมให้เพื่อนอย่างมาก วิกาได้เพื่อนแบบนี้ เป็นความโชคดีของเธอ เธอจะแต่งงานทั้งที ผมก็อยากจะมอบของขวัญเป็นการอวยพรเธอสักชิ้น”

ความประทับใจของไซม่อนที่มีต่อกนกอรนั้นดีมาก

“ฉันไม่ได้เตรียมเผื่อคุณค่ะ พรุ่งนี้คุณออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านแล้ว ก็เปิดห้องเก็บของของคุณหยิบเอาเครื่องประดับสักสองสามชุดให้วิกาเอาไปให้กนกอรเป็นของขวัญแต่งงานก็ได้ค่ะ”

ของขวัญที่เธอเตรียมไว้ตอนอยู่เมืองแอคเซสซ์นั้น ตอนนั้นเธอยังไม่ได้ให้อภัยไซม่อนอย่างแท้จริงเลย จะไปช่วยคิดแทนเขาได้อย่างไร และก็ไม่รู้ว่าเขาจะให้ของขวัญหรือเปล่าด้วย

“ก็ได้ ที่รัก ของขวัญที่คุณเตรียมไว้คืออะไรเหรอ”

“ก็เป็นเครื่องประดับสองสามชุดค่ะ”

ไซม่อนรู้ดีอยู่แก่ใจแล้ว

……

ประตูบ้านพักตากอากาศย่านชานเมืองหลังหนึ่งของตระกูลสาระทาเปิดออก พวกเขามาต้อนรับนายน้อยของพวกเขา

รถประจำตัวของประยสย์ที่อยู่ภายใต้ความคุ้มครองของบอดี้การ์ด ค่อยๆขับเข้ามาในบริเวณบ้านพัก สุดท้ายก็จอดลงที่ลานจอดรถ

พนักงานที่ดูแลบ้านพักทั้งหมดต่างก็มาที่ลานจอดรถ รอประยสย์ลงจากรถ

“นายน้อย”

“นายน้อย”

หลังจากที่ประยสย์ลงมาจากรถ เสียงทักทายของผู้คนต่างก็ดังต่อเนื่องขึ้นมาเป็นระลอก

ประยสย์พยักหน้าให้เล็กน้อย

เขาถามพ่อบ้านใหญ่ว่า “อาสามเป็นยังไงบ้าง”

“คุณชลอยู่ในห้องครับ”

ในตอนแรกชลถูกขังไว้ในห้องใต้ดิน ไม่นาน ไซม่อนก็ให้พ่อบ้านใหญ่ปล่อยเขาออกมา อนุญาตให้เขาเดินไปมาภายในบริเวณบ้านพักได้อย่างอิสระ แต่ไม่ให้เขาออกไปด้านนอกของบ้านพัก และไม่อนุญาตให้เขาติดต่อกับคนที่อยู่ภายนอก

เขายังคงเป็นนายสามของตระกูลสาระทา ก็แค่ก้าวขาออกจากบ้านพักตากอากาศแม้แต่ก้าวเดียวไม่ได้เท่านั้น

ชลให้สัญญาว่าจะมอบผลประโยชน์ให้กับทุกคน เพราะต้องการให้พวกเขาเอาโทรศัพท์มือถือให้เขา หรือว่าให้เขาสามารถใช้โทรศัพท์ได้บ้าง แต่ก็ถูกปฏิเสธ

ชลร้อนใจ อยากจะรู้ว่าพี่ชายใหญ่ของเขาคิดจะทำอะไรต่อไป อยากรู้เรื่องการทำสงครามระหว่างพี่ชายใหญ่กับตระกูลเลิศธนโยธาใครแพ้ใครชนะ แน่นอนว่าเขาคาดควังให้พี่ชายใหญ่ของเขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ทางที่ดีที่สุดให้พี่ชายใหญ่ของเขาถูกตระกูลเลิศธนโยธากำจัดทิ้งไป แล้วก็ประยสย์ ตายไปด้วยถึงจะดี