บทที่ 721 คุณหญิงย่าที่คิดทำชั่ว

เดิมที หลังจากคืนนั้นแล้ว คุณปู่เริ่มเข้าใจลูกชายคนโตมากขึ้นแล้ว

แต่สองวันมานี้เห็นลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้รักกันมาก เขารู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เพราะว่าเมื่อเห็นลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้รักกัน เขาก็จะนึกถึงลูกชายอีกสองคน ลูกสะใภ้ และหลานอีกคนด้วย

ส่งผลให้เขาทำตัวเฉยเมยต่อประยสย์

ปัญหาสำคัญคือ เขาไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับคนในครอบครัวของลูกชายคนโตยังไง

ประยสย์ไม่ได้เอาเสื้อกันหนาวออกไปให้คุณหญิงย่าทันที เขานั่งลงตรงข้ามคุณตา แล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า： “คุณปู่กำลังดูข่าวอะไรเหรอถึงได้ดูจนเพลิดเพลินขนาดนี้ คุณย่าผมไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาวยืนตากลมหนาวอยู่นอกระเบียงนะ คุณปู่ก็ไม่รู้เอาเสื้อกันหนาวไปให้เธอ”

“เมื่อก่อนความรักความห่วงใยที่คุณปู่มีต่อคุณย่าเป็นแค่การแสดงเหรอ？คุณย่าก็อายุปูนนี้แล้ว ถ้าปล่อยให้เป่าลมเย็นอยู่แบบนี้ เดี๋ยวก็คงจามไม่หยุด แล้วต้องไปหาหมอ ดื่มสมุนไพรยาจีนที่ดำ และยาที่ขมและถ้วยใหญ่ แค่ดมยาพวกนั้น ผมก็รู้สึกว่ามันขมมากแล้ว คุณย่าของผมกลัวความขมที่สุดเลย”

เมื่อคุณหญิงย่าได้ยินคำพูดของประยสย์ เธอรู้สึกโกรธมาก จึงพูดออกมาเสียงดังอย่างโกรธเคืองว่า： “ประยสย์ ย่าบอกให้แกช่วยย่าเอาเสื้อกันหนาวออกมา อีกอย่าง ช่วยย่ายกเก้าอี้ออกมาด้วย ย่าแก่แล้ว ยืนนานไม่ได้ ย่าชอบอยู่ที่นี่ มองดูหิมะในสวน มันสวยงามมาก”

“ลูกชายที่ลูกของฉันสอนออกมา หลานที่ดีของฉัน บอกให้ช่วยฉันหยิบเสื้อกันหนาวหน่อยก็ไม่ยอม ลูกอกตัญญูคลอดหลานอกตัญญูออกมา ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว นี่มันชะตากรรมชีวิตอะไรของฉันเนี่ย ชะตาชีวิตของฉันช่างลำบากเหลือเกิน！”

คุณหญิงย่าพูดไปด้วยตะโกนร้องทุกข์เสียงดังออกมาด้วยป้าอ้อยที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินเสียงทุกข์ของคุณหญิงย่า ทำท่าเบ้ปากออกมา

นี่คุณหญิงย่าเป็นอะไรอีกละ

ประยสย์นั่งเฉยๆ ไม่ขยับ เขามองดูคุณย่าตัวเองที่ตะโกนร้องทุกข์อยู่ แล้วพูดออกมาว่า： “คุณย่า ให้ผมสั่งคนไปเอาตัวโทรโข่งมาให้คุณย่าดีไหม แล้วคุณย่าตะโกนร้องทุกข์ผ่านโทรโข่ง แบบนั้นถึงจะมีคนได้ยินกันเยอะ ที่คุณย่ากำลังตะโกนร้องแบบนี้ อย่าว่าแต่คนข้างนอกไม่ได้ยินเลย แม้แต่คนที่อยู่ชั้นล่างก็ไม่ได้ยิน ร้องทุกข์แบบนี้เสียเวลาเปล่า แถมทำให้เจ็บคออีกด้วย ได้ไม่คุ้มเสียนะครับ”

“คุณย่าไม่ใช่เด็กอายุสามขวบแล้ว ข้างนอกหนาว ไม่รู้จักใส่เสื้อกันหนาวหนาๆ หน่อยเหรอ ถ้าเป็นหวัดขึ้นมา จะไปโทษใครได้？สามีของคุณย่า สามีที่ตามใจคุณย่าทุกอย่างตอนนี้กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ เขายังไม่ห่วงคุณย่ากลัวคุณย่าเป็นหวัดเลย นี่ต่างหากที่ควรจะเป็นเรื่องที่คุณย่าต้องเสียใจ”

“คุณย่าก็พูดเองแล้วว่าพ่อผมเป็นลูกอกตัญญู ผมเป็นหลานอกตัญญู ลูกกับหลานที่อกตัญญูก็ต้องทำเรื่องอกตัญญูอยู่แล้วถ้าผมเอาเสื้อกันหนาวให้คุณย่า นั่นเป็นเรื่องที่หลานกตัญญูเขาทำกัน ถูกคุณย่าด่าว่าอกตัญญู แล้วผมจะทำเรื่องกตัญญูได้ยังไง？”

ประยสย์สีหน้าเย็นชา แล้วพูดประชดออกมาว่า： “ถ้าคุณย่าไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว ก็กระโดดกำแพงลงไป ก็ได้แล้ว”

พูดจบ คุณปู่ตบลงไป

ประยสย์หลบได้ คุณปู่จึงตบไม่โดนหัวเขา แต่ตบลงไปที่แขนของเขา

เจ็บมาก

คุณปู่คงจะใช้แรงที่มีอยู่ทั้งหมดตบลงไป

ถ้าตบโดนหัวเขา ฝ่ามือนี้ของคุณปู่คงทำให้เขาสมองของเขาสั่นสะเทือนแน่

นับตั้งแต่ที่เขาจำความได้ คุณปู่ดีกับเขามาโดยตลอด เพราะว่าเขาเป็นทายาทสืบทอดของรุ่นต่อไป ต่อมาคุณปู่ ค่อยๆ เย็นชาลง เวลาที่เขากับแม่ถูกรังแก คุณปู่ก็ไม่ช่วยออกหน้ารับแทนอีก ถึงแม้จะไม่เข้าร่วมรังแกพวกเขาด้วยก็ตาม

ประยสย์จึงไม่สามารถสนิทสนมใกล้ชิดคุณปู่ได้อีก

เมื่อโตขึ้นมา เห็นคุณปู่กับคุณย่าดีต่อน้องสาวน้องชายลูกพี่ลูกน้องดีขนาดนี้ ทำให้เขาคิดมาตลอด ว่าเขาไม่ใช่หลานแท้ๆ ของคุณปู่คุณย่าหรือเปล่า？ทำไมเขาที่เป็นหลานชายคนโตถึงไม่เป็นที่ชื่นชอบเหมือนลูกพี่ลูกน้องเหล่านั้น？

คุณปู่คุณย่าไม่รักเขา ส่วนคุณพ่อก็เย็นชากับเขามาก และชอบด่าว่าเขา ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกย่ำแย่มาก ส่วนคุณแม่ก็สติไม่ดี น้องสาวหายตัวไป ประยสย์ในตอนนั้น รู้สึกว่าตัวเองคือคนที่ถูกคนทั้งโลกทอดทิ้ง

ตอนนี้เมื่อมานึกย้อนดู เขาไม่รู้ว่าตัวเองผ่านมันมาได้ยังไง

คนส่วนใหญ่ชอบพูดว่าเขาเป็นคนเย็นชามาก

เขาอายุเพียงยี่สิบสี่ปี แต่ในชีวิตยี่สิบปีของเขา สิ่งเดียวที่เขาได้ลิ้มรสคือความทุกข์ความพลัดพรากจากกัน มีแต่ความเจ็บปวด ถึงแม้เขาอย่าทำตัวให้อ่อนโยนหน่อย แต่ก็ไม่สามารถอ่อนโยนได้

โชคดี ที่เมื่อเรื่องร้ายมาจนถึงจุดสูงสุด ก็มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น

“ประยสย์ นี่แกกำลังบอกให้ย่าแกไปตายเหรอ แก่มันสารเลว หลานอกตัญญู！”