บทที่ 731 ณภัทรอยากให้อีกฝ่ายรับผิดชอบงั้นเหรอ

อย่างไรก็ตามในเวลานั้น เขาสูญเสียสติไปหมด และภายใต้ฤทธิ์ของยา เขาจะทำในสิ่งที่เขาจะทำโดยสัญชาตญาณเท่านั้น

บางทีเขาอาจถูกผู้หญิงคนนั้นบังคับก็ได้

ชุติภาพูดอย่างลับๆในใจว่า: ด้วยทักษะของฉันแล้ว นายบังคับฉันไม่ได้หรอก แต่เป็นเพราะนายดูดีเลยไม่ทำให้นายหมดสติไป และยอมเป็นยาแก้พิษให้”

“คุณชุติภา ขอบคุณที่ดูแลเมื่อคืนนี้ ฉันอาเจียนและทำชุดของคุณจนสกปรก ฉันจะชดใช้คุณเพิ่มเป็นหลายเท่า จ่ายสิบเท่าเป็นไง ส่วนสำหรับสิ่งที่คุณบอกว่าฉันเอาเปรียบคุณ ฉันจะให้คุณกอดฉันคืนก็ได้ ถ้าไม่รังเกียจและยินดีกอดฉัน ฉันจะยอมให้เธอกอดกลับสิบครั้ง”

ชุติมายิ้มและพูดว่า: “แค่จ่ายค่าเสื้อผ้าให้ฉันก็พอ แล้วลืมเรื่องที่เหลือไปซะ คงจะเอาอะไรมากกับคนขี้เมาไม่ได้หรอกนะ”

หลังจากหยุดชั่วขณะ เธอพูดต่อว่า: “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีชุดราตรีสวยๆ ไม่ใช่เพราะฉันไม่มีเงินซื้อชุดราตรีหรอกนะ แต่เป็นเพราะในแวดวงที่ฉันอยู่ ไม่มีงานเลี้ยงให้เข้าร่วมจึงไม่การชุดราตรี”

เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มี ชุติภาจึงหวงแหนมันมาก ดังนั้นเธอจึงขอให้ณภัทรจ่ายแค่ค่าชุดให้เธอ

เธอไม่ได้ขาดแคลนเงิน แต่เนื่องจากเธอเป็นเด็กกำพร้า และแค่โชคดีที่ได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ ดังนั้นเมื่อเธอโตขึ้น นอกจากถูกอาจารย์บังคับให้เรียนวิชาแพทย์ ยาพิษ และศิลปะการต่อสู้แล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นแล้ว

ตอนนี้เธอได้รู้จักเพื่อนไม่กี่คน ซึ่งชุติภาได้ลิ้มรสความสุขที่แตกต่างออกไป และเธอก็หวงแหนสิ่งของที่เธอได้เป็นครั้งแรก แม้ว่าจะเป็นเสื้อผ้าก็ตาม

“เอาล่ะ นายไปอาบน้ำอุ่นให้ตัวเองตื่นซะ ฉันจะไปหาลูกศิษย์ตัวน้อยของฉันก่อนนะ”

ชุติภาไม่ต้องการพูดถึงอดีตของเธอต่อหน้าคนอื่น ดังนั้นในไม่ช้าเธอก็ทิ้งณภัทรไว้ข้างหลังและหันหลังออกจากห้องของณภัทร

ไปหาวิกาพูดคุยที่ศูนย์กลางบ้านหลังใหญ่

พิรัตน์ยังเป็นเด็ก ดังนั้นความคึกคักของงานเลี้ยงไม่ส่งผลต่อเขา เขาแค่กินแล้วนอนเท่านั้น และเวลาที่คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ยังคงหลับฝันดีอยู่ แต่เจ้าตัวเล็กกลับตื่นขึ้นในเวลาปกติ

เนื่องจากเทวิกากำลังตั้งครรภ์ เมื่อวานเธอไม่ได้ดื่มเหล้าเลย ดังนั้นเธอก็ไปตื่นเช้าเหมือนกัน

ยศพัฒน์กำลังพักผ่อนอยู่ ดังนั้นเทวิกาจึงจับมือพิรัตน์ไปเดินเล่นไปในสวน

เมื่อเห็นชุติภามา เธอหยุดและมองไปยังชุติภาที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

“วิกา เจ้าลูกศิษย์น้อย”

ชุติภาเดินมาด้วยรอยยิ้ม ก้มลงอุ้มเจ้าลูกศิษย์น้อย

วิกายิ้มและพูดว่า: “ถ้าอนาคตพิรัตน์ไม่สามารถเป็นลูกศิษย์ของเธอได้ เธอคงเรียกไปอย่างเปล่าประโยชน์แล้ว”

“ไม่เป็นไร ฉันให้ผู้เฒ่าเหล่านั้นช่วยสืบประวัติของพิรัตน์แล้ว และจะมีผลลัพธ์ในเร็วๆนี้ หลังจากที่ฉันรู้ประวัติของเขาแล้ว ฉันจะบอกพ่อแม่ของเขาว่าลูกศิษย์ที่ฉันชอบ จะสามารถรับเข้าได้ทั้งนั้น

อาจารย์เก่าของเธอมีความสุขมากเมื่อได้ยินว่าเธอเลือกสืบทอดงานนี้ และขอให้เธอพาลูกศิษย์ของเธอกลับไปให้เขาดูว่าเขาเหมาะสมกับการเรียนยา ยาพิษ และศิลปะการต่อสู้จริงๆหรือไม่

คนที่เป็นทั้งแพทย์รักษาและพิษมักจะจู้จี้จุกจิกในการหาผู้สืบทอด

“ตำรวจในเมืองซูเพร่ายังไม่พบผลลัพธ์ใดๆ บางทีพวกเขาอาจจะยุ่งเกินไป”

เนื่องจากเรื่องการต่อสู้ระหว่างตระกูลของเธอกับตระกูลเลิศธนโยธา ตำรวจจึงต้องยุ่งอยู่พักหนึ่ง

ทว่ามีชุติภามาช่วยด้วย บางทีอาจรู้ประวัติของพิรัตน์ในไม่ช้า

เมื่อนึกถึงฉากที่เธอเก็บพิรัตน์มาได้ในตอนนั้น เทวิกาก็สังหรณ์ว่าภูมิหลังของพิรัตน์นั้นไม่ธรรมดา และเขาอาจเป็นเหยื่อของการแย่งชิงอำนาจ

นอกจากนี้ยังมีรอยสักบนหลังของพิรัตน์ ซึ่งทำให้เทวิกากังวลเล็กน้อย กังวลว่าชายตัวเล็กคนนี้อาจต้องแบกรับความแค้นบัญชีเลือดไว้

ในขณะที่แบกรับความแค้นบัญชีเลือดไว้ ถ้าชุติภารับเขามาเป็นศิษย์และเรียนรู้ทักษะทั้งหมดของชุติภา สำหรับพิรัตน์นั้นไม่รู้ว่ามันจะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย

ชุติภาจูบใบหน้าของพิรัตน์

เธอชอบเจ้าตัวเล็กนี้มาก

ถ้าเธอไม่สามารถรับพิรัตน์เป็นลูกศิษย์ของเธอได้ เธอก็ได้แต่หวังว่าเจ้าตัวน้อยในท้องของเธอจะสืบทอดความเป็นเลิศของพ่อแม่ของตัวเอง เพื่อที่จะได้สืบทอดวิชาของเธอ