บทที่ 756 จุดประสงค์ของการมาเยือนที่แท้จริง

ในบรรดาหลานชายหลานสาวตั้งเยอะแยะ เธอไม่ชอบประยสย์ที่สุด ไม่อยากให้ประยสย์มีความสุขที่สุด

เพราะประยสย์ไม่เคารพเธอ ไม่เห็นย่าอย่างเธออยู่ในสายตาสักนิด

หลานสาวหลานชายคนอื่นๆมีแต่จะทำให้เธอพึงพอใจ ประจบเธอ เอาอกเอาใจเธอสุดๆ

แต่ประยสย์กลับอยากจะยั่วโมโหเธอซะให้ได้

“พี่ใหญ่ของหนูจะได้ออกมาเมื่อไหร่คะ? ไหนจะพ่อแม่หนูอีก พวกเขาจะได้กลับมาเมื่อไหร่?”

หลังจากที่ได้ฟังพี่รองกับพี่ภรณ์อธิบายให้ฟัง ลินน์รู้ว่าพ่อแม่กับพี่ใหญ่ทำผิด จึงโดนคุณลุงตำรวจจับไป คาดว่าคงโดนตัดสินโทษหนัก

เป็นไปได้ว่า พ่อแม่ของเธออาจจะไม่ได้กลับมาอยู่ข้างๆเธออีกแล้ว

ส่วนพี่ใหญ่ยังพอมีโอกาสได้ออกมาอยู่บ้าง

ต่อให้ชลกับภรรยาจะโหดเหี้ยมขนาดไหน แต่ยังคงรักลูก ไม่ได้ให้เจนสันทำอะไรมากมายเกินไป ถึงจะบอกว่าเจนสันก็โดนจับเช่นกัน แต่โทษของเขาไม่หนัก อย่างมากที่สุดแค่ติดคุกไม่กี่ปีก็ได้ออกมาแล้ว

เจนสันยังมีอนาคตเหลืออยู่

แต่ชลกับภรรยาไม่มีอนาคตให้ต้องพูดถึงแล้ว

หลังจากที่นายหญิงเงียบไปชั่วครู่ ก็พูดต่อ: “ลินน์ ตอนนี้เราอย่าเพิ่งคุยกันเรื่องนี้เลย เรากินข้าวกันก่อนดีกว่า”

เธอจับมือของหลานสาวคนเล็กด้วยความเวทนา

เพื่อหลานชายหลานสาวพวกนี้ เธอต้องอายุยืน อยู่ปกป้องคุ้มครองพวกเขาจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ จะไม่ยอมให้ครอบครัวของลูกชายคนโตรังแกต่อไปเด็ดขาด

ถึงยังไง เพียงแค่คนแก่อย่างเธอยังอยู่ ก็จะไม่อนุญาตให้ไซม่อนไล่หลานสาวหลานชายพวกนี้ออกไปจากคฤหัสน์สาระทา เธอจะทำให้ญาณินสะอิดสะเอียน ลูกชายลูกสาวของศัตรูอยู่ในบ้านของตนเอง เสนอหน้าอยู่ต่อหน้าตนเองทุกๆวัน สำหรับญาณินแล้วมันก็เป็นการทรมานประเภทหนึ่ง

แน่นอนว่า ญาณินเองก็ย้ายออกไปจากคฤหัสน์สาระทาได้ ไปอาศัยอยู่ที่อื่น นายหญิงไม่ใส่ใจหรอก อยากให้พวกเขาไม่อยู่ในคฤหัสน์ใจจะขาดอยู่แล้ว เช่นนั้น คฤหัสน์ก็เป็นโลกของเธอ เธออยากจะทำอะไรก็ได้

ลินน์เบ้ปากไม่พูดไม่จา

เกลียดครอบครัวของลุงใหญ่สุดขีด

ลินน์ที่หน้าตาไม่พอใจ พวกของกิติยาเห็นแล้ว

หลังจากมื้ออาหาร ทุกคนคุยเล่นกันสักพักแล้ว บรรดาแขกเหรื่อก็ทยอยๆกันลากลับบ้าน

เวลาผ่านไปเร็วเชียว พวกเขาเพิ่งจะกินข้าวเสร็จ รู้สึกว่ายังไม่ได้คุยกันเท่าไหร่เลย แต่พอดูเวลา ไม่นึกว่าจะตกเย็นแล้ว

ทว่าคนที่สนิทสนมกับตระกูลนนท์สัจทัศน์รวมถึงคนที่อยู่ไม่ไกลจากตระกูลนนท์สัจทัศน์ ยังคงอยู่ต่อ

นายหญิงจึงใช้เวลานี้ สั่งให้บอดี้การ์ดยกของขวัญเข้ามาอีกครั้ง ยกของขวัญที่ค่อนข้างมีมูลค่ามาวางไว้บนโต๊ะน้ำชา

เธอพูดกับกิติยาและสามี: คุณกิติยา คุณชเนนทร์ นี่เป็นของขวัญแต่งงานที่มอบให้พวกคุณ ขอให้พวกคุณรักกันตลอดไป มีลูกทันใช้นะคะ“

จากนั้นจึงให้บอดี้การ์ดยกของขวัญที่เหลือเข้ามา ยังคงวางไว้บนโต๊ะน้ำชาเหมือนเดิม แต่ทว่าบนโต๊ะวางของไม่ได้แล้ว จึงวางไว้บนพื้น ใช้พื้นที่จำนวนหนึ่งเลย ตั้งไว้เป็นกอง

ของขวัญแต่ละชิ้นล้วนแต่ห่อด้วยสีแดงที่น่ายินดี