ตอนที่ 730
บทที่ 761 ประยสย์ ไอ้สารเลว!
October 22, 2026
ลินน์ถูกปู่ของเธอจิ้มที่หน้าผาก สีหน้าเธอจึงไม่ค่อยสู้ดีนัก เธอแตะตรงที่ถูกสะกิด หน้ามุ่ย และไม่พูดไม่จา
นายท่านรู้ว่าหลานสาวตัวน้อยฟังคำพูดของเขาไม่เข้าหู
หลังจากกลับไปที่เมืองซูเพร่า เขาตัดสินใจจะไปอาศัยอยู่กับภรรยาและหลาน ๆ ที่โฮมสเตย์แถบชานเมือง ยกเว้นประยสย์และน้องสาวของเขา
ให้ลูกหลานอยู่ห่างจากครอบครัวของลูกชายคนโต แล้วเขาจะค่อย ๆ สอนหลานสาวตัวน้อยของเขา และต้องแก้ไขความคิดผิด ๆ ของเธอ เพื่อไม่ให้ชีวิตของหลานสาวตัวน้อยพังลง
หญิงชรากล่าวว่า: "ลินน์พูดถูก พวกเขามักจะทำให้ฉันโมโหเสมอ มาก็มาสิ ให้พวกเขารออยู่ข้างนอกสักพัก รอจนกว่าฉันต้องการพบพวกเขา ค่อยให้เข้ามา"
“คุณถูกพวกเขาหักหน้าจนยังไม่พอเหรอ?”
หญิงชราสำลักและพูดไม่ได้
เธอจ้องเขม็งไปที่ชายชรา จะพูดความจริงทำไม ไม่ให้เธอวางท่าวางมาดสักหน่อยเลย
เมื่อคิดถึงความสง่างามของเธอในเมืองซูเพร่าเมื่อเธอยังสาว เธอทำงานหนักกับสามีของเธอและจัดการเรื่องครอบครัวเคียงข้างสามีของเธอ เนื่องจากสามีของเธอรักและเอ็นดูเธอ ทุกคนจึงให้เกียรติเธอในฐานะภรรยาของหัวหน้าครอบครัว
ในอดีต ทุกคนต่างก็บอกว่า การที่จะรุกรานหรือมีปัญหากับหัวหน้าครอบครัวตระกูลสาระทา ดีกว่าการรุกรานหรือมีปัญหากับเธอซึ่งเป็นภรรยาของหัวหน้าเสียอีก
ตอนที่ลูกชายคนโตเป็นหัวหน้าครอบครัวใหม่ ๆ เขายังคงเคารพแม่อย่างเธอมาก เพราะในใจของเธอหวังอยากให้ลูกคนที่สามเป็นหัวหน้าครอบครัว ความสัมพันธ์กับลูกชายคนโตจึงไม่ดีมาก แค่รักษาหน้าไว้
หลังจากที่วิกาหลานสาวคนโปรดของเธอถูกวรันธรพรากไป ระยะห่างระหว่างเธอและครอบครัวของลูกชายคนโตก็ห่างมากขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็กลายเป็นเหมือนทุกวันนี้
หญิงชราไม่รู้ว่า มันเป็นความผิดของเธอหรือความผิดของครอบครัวลูกชายคนโต
หรืออาจจะผิดทั้งคู่
"ก๊อก ก๊อก"
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
ไม่ต้องถามก็รู้ว่าประยสย์มาแล้ว
นายท่านกำลังจะลุกไปเปิดประตู แต่ถูกภรรยาห้ามไว้ และพูดขึ้นเรียบ ๆ ว่า "ให้เขาเข้ามาเอง"
ทันทีที่เธอพูดจบ ประตูก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง โอ้ มันถูกเตะออก และยังมีรอยเท้าที่ประตู
ใบหน้าของประยสย์เรียบนิ่ง เขาและบอดี้การ์ดก้าวย่างก้าวใหญ่เข้ามา บอดี้การ์ดของหญิงชราก็เข้ามาด้วย บางคนต้องการหยุดเขา และบางคนก็ช่วยเขาขัดขวางคนที่จะมาห้าม
"ออกไปให้หมด"
นายท่านโบกมือ
บอดี้การ์ดของเขาจึงถอนตัวออกไป
ประยสย์ไม่ได้ให้บอดี้การ์ดของเขาถอยออกไป ดังนั้นบอดี้การ์ดส่วนตัวของเขาจึงยังคงติดตามเขาอย่างใกล้ชิด ตลอดจนเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้เฒ่าทั้งสอง พวกเขาถึงจะหยุดเดิน
“ไม่ได้ยินที่ปู่ฉันพูดเหรอ ออกไปให้หมด!”
ลินน์ต่อว่าบอดี้การ์ดของประยสย์ด้วยใบหน้าที่เข้มงวด
สีหน้าของเหล่าบอดี้การ์ดไร้ซึ่งอารมณ์ ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ยินคำพูดของลินน์
“ลินน์”
นายท่านเรียกหลานสาวตัวน้อยของเขา "ปล่อยพวกเขาเถอะ"
เขามองไปที่ใบหน้าที่มืดมนและเย็นชาของหลานชายคนโต พยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้เสียงของเขาเบาลง และพูดว่า "ยสย์ หลานกินข้าวหรือยัง?ถ้ายังไม่ได้กิน ปู่จะสั่งให้คนเอาของกินมาให้"
“อย่าเรียกผมว่ายสย์ การแสร้งทำเป็นสนิทสนมของพวกคุณ ทำให้ผมรู้สึกขยะแขยง”
ประยสย์พูดอย่างเย็นชาและนั่งลงตรงข้ามผู้เฒ่าทั้งสองทันที และถามอย่างเย็นชา "คุณปู่ คุณย่า วันนี้พวกคุณไปที่ตระกูลนนท์สัจทัศน์ ไปพูดเรื่องแต่งงานแทนผมเหรอ?"