บทที่ 772 เจ้าหญิงของเขา

เทวิกาวางสายจากหญิงชรา และดูที่โทรศัพท์อย่างเงียบ ๆ

"เป็นอะไรไป?"

พิชญ์สินีที่อยู่ข้าง ๆ เธอถามด้วยความเป็นห่วง

เทวิกามองหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอก่อน และเมื่อเธอเห็นว่าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอไม่ได้อยู่ที่นั่น เธอกอดแขนของพิชญ์สินี เอนศีรษะของเธอลงบนไหล่ของแม่ และพูดพร้อมกับถอนหายใจ "แม่ ฉันไม่ชอบครอบครัวแบบนี้เอามาก ๆ เลย ฉันไม่ชอบครอบครัวแบบนี้ต้องมาเล่นเล่ห์เหลี่ยมกับญาติในสายเลือดตัวเอง”

พิชญ์สินีกอดเธอและอธิบายให้เธอฟังว่า "ตัวเองจะมีครอบครัวแบบไหน เราไม่สามารถเลือกได้ ทุกคนล้วนอยากให้ครอบครัวของตัวเองดี ทว่า ก็มักจะมีสมาชิกครอบครัวที่แปลกประหลาดอยู่เสมอ"

"ถ้าโชคร้ายและมีสมาชิกแบบนั้นในครอบครัว ก็พยายามอยู่ห่าง ๆ ให้มากที่สุด คุณปู่คุณย่าของลูกเข้าหายาก อย่างไรก็ตาม ลูกกับพัฒน์อาศัยอยู่ที่บ้านฝั่งสามี อย่างน้อยก็ไม่ค่อยได้สุงสิงกับพวกเขา ลูกจะเจอพวกเขาเป็นครั้งคราว ตราบใดที่พวกเขาไม่ทำอะไรเกินไป ลูกก็แค่แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

"ไม่จำเป็นต้องสร้างภาระทางจิตใจให้ตัวเองมากเกินไป บรรยากาศในบ้านฝั่งสามีของลูกดีมาก หลังแต่งงาน ท้องของลูกจะใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ อย่าเพิ่งกลับไปเมืองซูเพร่าตอนนี้ อยู่เลี้ยงลูกที่นี่ ตอนนี้เมืองซูเพร่าก็หนาวมาก พวกเราคนทางใต้ไม่ชินกับอากาศแบบนั้น”

เทวิกาขานตอบ "แม่ ฉันตัดสินใจจะเลี้ยงลูกที่นี่ และพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดจะเคารพในการตัดสินใจของฉัน"

พ่อแม่รู้สึกว่าเธอเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลอริยชัยกุล ไม่ต้องการอยู่เมืองซูเพร่าถาวร พวกเขาก็ไม่ว่าอะไร

“คุณย่าของลูกติดต่อลูกมาเองเหรอ?และบอกว่าจะไปพักที่คฤหัสน์เมเปิล?”

"ใช่ค่ะ"

พิชญ์สินีคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ครอบครัวสามีของลูก มีที่ใหญ่โต มีบ้านหลายหลัง และผู้คนมากมาย แม้ว่าพวกเขาจะไปอาศัยอยู่ที่นั่น ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อลูกมากนัก นอกจากนี้ ตอนนี้ครอบครัวสามีของลูกถือลูกเป็นสมบัติของชาติ ไม่ต้องกังวลหรอก พวกเขาไม่ปล่อยให้ย่าของลูกทำตัวอะไรแปลก ๆ แล้วลามมาถึงลูกหรอก”

“ฉันไม่กังวลว่าเธอจะกลั่นแกล้งฉัน ฉันแค่ไม่ชอบญาติทางสายเลือดที่คุณแค้นฉัน ฉันแค้นคุณแบบนี้”

“คุณย่าที่ไม่ใช่ย่าแท้ ๆ ของฉัน ดีกับฉันแค่ไหน ส่วนย่าอีกคนที่เป็นย่าแท้ ๆ กลับเป็นพวกปั้นหน้า ไม่มีความจริงใจใด ๆ เลย”

พิชญ์สินียิ้ม “ลูกโตมาในครอบครัวของเรา และเราปฏิบัติกับลูกเหมือนเป็นลูกแท้ ๆ ของเราเสมอ และความรู้สึกผูกพันก็เกิดขึ้นเช่นกัน แม้ว่าคุณย่าแท้ ๆ ของลูกจะเป็นญาติในสายเลือด แต่พวกลูกไม่เคยอยู่ด้วยกัน จึงไม่มีความรู้สึกผูกพันต่อกัน”

“ตอนที่ลูกกลับไปหาครอบครัวทางสายเลือดของลูก ครอบครัวของลูกมีเรื่องวุ่นวายมาก และจิตใจคุณย่าของลูกก็ลำเอียงไปนานแล้ว เธอก็ไม่จริงใจกับลูก ดังนั้น จึงไม่สามารถมีความรู้สึกที่แท้จริงออกมาได้”

"วิกา ไม่ต้องกังวลกับเรื่องนั้น แค่ลูกกับเธอไว้หน้ากัน และผ่านมันไปได้ก็พอแล้ว"

"ที่จริง คนในครอบครัวก็ต้องพึ่งชะตากรรมเช่นกัน"

พิชญ์สินีกอดไหล่ลูกสาวด้วยความรัก “คนบางคน คบแล้วจะเป็นเหมือนศัตรูไปตลอดชีวิต และคนบางคนแค่ต้องมองดูพวกเขาอีกสองสามครั้ง เพื่อให้รู้สึกว่าเข้ากันได้ และจะดีกันไปตลอดชีวิต”

แม่และลูกสาวคุยกันไปครู่หนึ่ง เทวิกาก็กระจ่างแจ้งแล้ว และอารมณ์ของเธอดีขึ้นมาก

เนื่องจากวันนี้เธอจะกลับไปที่คฤหัสน์เมเปิล พิชญ์สินีจึงเร่งรีบให้เธอเก็บข้าวของตั้งแต่เช้า

พัฒน์ต้องการมารับเธอ แต่เธอปฏิเสธ ตอนนี้พัฒน์ยุ่งมาก เธอมีพ่อแม่ของเธอกลับไปด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องให้สามีมารับ

ภายใต้การมาส่งของตระกูลวาชัยยุง ไซม่อนและภรรยาของเขาพาเทวิกากลับไปที่คฤหัสน์เมเปิลด้วยรถหลายคัน ภายใต้การคุ้มครองของบอดี้การ์ด

……

เมื่อตกกลางคืน บ้านเรือนจะสว่างไสว

กัญณิศายังไม่ตื่นจนถึงตอนนี้ เมื่อมีคนรับใช้คนหนึ่งมาเคาะประตู เธอถึงจะตื่น

เป็นเวลานานแล้วที่เธอไม่ได้นอนหลับสนิทแบบนี้

หลังจากได้พูดเรื่องที่ปิดบังพี่สาวออกไป เธอก็ไม่มีความกดดันทางจิตใจอีกต่อไป และรู้สึกผ่อนคลายมาก

“คุณหนูรอง คุณหนูรอง ตื่นหรือยังคะ?”

คนรับใช้ยังคงเคาะประตูอยู่

ณิศาลุกขึ้นจากเตียงแล้วตอบว่า "ฉันตื่นแล้ว"

เธอลุกจากเตียง แล้วเดินไปเปิดประตู

"คุณหนูรอง"

คนรับใช้ยิ้มและพูดว่า "นายน้อยตระกูลสาระทามาค่ะ เขารออยู่ข้างล่างมาสองชั่วโมงแล้ว"

ก่อนหน้านี้ นายน้อยตระกูลสาระทาไม่ให้เธอมาปลุกคุณหนูรอง