บทที่ 773 สู่ขอแล้ว

เมื่อทั้งสองเข้าไปในห้องอาหาร ไฟในห้องอาหารก็ดับลงทันที ไฟในห้องอาหารไม่ได้เปิด แต่มีไฟหลากสีสันกะพริบในห้องอาหาร และเทียนหลายเล่มถูกจุดไว้บนโต๊ะอาหาร

"ดินเนอร์ใต้แสงเทียน"

ณิศายิ้มออกมา

เมื่อมองไปรอบ ๆ ห้องอาหาร นอกจากแสงไฟเล็ก ๆ แล้ว ยังมีดอกไม้สด อาหาร และไวน์อีกด้วย

“ประยสย์ คุณค่อนข้างโรแมนติกนะเนี่ย”

ณิศากล่าวชื่นชม

พอใจกับรูปแบบของห้องอาหารมาก

อันที่จริง แค่ได้อยู่กับเขา จะโรแมนติกหรือไม่ก็ไม่สำคัญ แน่นอนว่า การที่เขาสร้างบรรยากาศโรแมนติกให้เธอนั้น เธอก็ชอบมาก

“เพราะมีคุณ ผมถึงรู้จักความรักและความโรแมนติก”

ณิศาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเช่นกัน ทว่า เธอในคืนนี้ ชอบที่จะหัวเราะมาก

"ณิศา นั่งลงสิ"

ประยสย์เชิญเธอนั่งลงอย่างสุภาพบุรุษ

หลังจากที่เธอนั่งลง เขาก็ไปนั่งลงตรงข้ามเธอ รินไวน์แดงหนึ่งแก้วให้เธอ และรินเองหนึ่งแก้วให้ตัวเอง

ทั้งสองยกแก้วขึ้นและมองหน้ากันขณะดื่ม

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธออารมณ์ดีหรือเพราะเธอหิวจริง ๆ กัญณิศารู้สึกว่าเธอได้ทานอาหารเย็นที่อร่อยที่สุด

หลังอาหารเย็น หลังจากนั่งสักพัก ประยสย์ก็พาเธอออกไป

"จะไปไหนเหรอ?"

“ตามผมไปดู เดี๋ยวก็รู้”

ณิศาบ่นพึมพำในใจ บอกว่าคืนนี้จะสู่ขอเธอไม่ใช่เหรอ?

ระหว่างทานอาหาร เธอคิดว่าเขาจะขอเธอแต่งงาน แต่หลังจากดินเนอร์ใต้แสงเทียนเสร็จสิ้น และมีการบอกรักมากมาย เขาก็ไม่ได้หยิบแหวนเพชรออกมาสู่ขอเธอ

รถของประยสย์จอดที่ประตูวิลล่าของตระกูลนนท์สัจทัศน์ เมื่อเขาเห็นคนสองคนออกมา บอดี้การ์ดรีบเปิดประตูรถให้พวกเขา และส่งพวกเขาเข้าไปในรถด้วยความเคารพ

เหล่าบอดี้การ์ดไม่ได้ตามไป มีเพียงคนขับเท่านั้นที่ขับรถไปอย่างเงียบ ๆ

ไม่รู้ว่ารถแล่นไปนานเท่าไหร่ สุดท้าย มาหยุดอยู่ที่หน้าตึกแห่งหนึ่ง

น่าจะจัดและเคลียร์สถานที่ไว้เป็นพิเศษ เพราะด้านหน้าของตึกว่างเปล่า และไม่มีคนเลยสักคน

มีคนรออยู่สองสามคน พวกเขาเป็นนักข่าวบันเทิงจากเมืองแอคเซสซ์ที่ได้รับเชิญเป็นพิเศษจากประยสย์ พวกเขาเป็นคนที่ได้รับเชิญให้มาเป็นพยานการขอแต่งงานของนายน้อยตระกูลสาระทา

นักข่าวบันเทิงหลายคนรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

นอกจากนักข่าวบันเทิงเหล่านั้นแล้ว ยังมีทุ่งดอกไม้ขนาดใหญ่อีกด้วย

ทันทีที่ณิศาลงจากรถ เธอก็ถูกดึงดูดด้วยทุ่งดอกไม้อันกว้างใหญ่

ประยสย์จับมือเธอและพาเธอไปที่ทุ่งดอกไม้ นักข่าวคนหนึ่งที่ถือช่อดอกไม้ไว้ รีบยื่นให้ประยสย์ทันที ประยสย์รับช่อดอกไม้มา หันหลังกลับและคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วยื่นช่อดอกไม้ให้ณิศา

“ณิศา แต่งงานกันนะ?”

ณิศามองดูคำที่อยู่ในช่อดอกไม้ "ณิศา ผมรักคุณ แต่งงานกันนะ?"

ตึกที่อยู่ข้างหน้าก็สว่างไสวด้วยแสงนีออน และแสงนีออนหลากสีก็รวมกันเป็นประโยค: "ณิศา แต่งงานกันนะ?"

ตึกนี้สูงหลายสิบชั้น แม้ว่าจะถูกจัดการและเคลียร์คนแล้ว แต่ก็ยังมีคนสัญจรไปมาจากที่ไกล ๆ จำนวนมาก เมื่อไฟนีออนถูกเปิดขึ้น ทุกคนที่เห็นก็หยุดและมองไปยังตัวหนังสือขอแต่งงานที่เคลื่อนไหวได้

“มีคนขอแต่งงาน”

"มันเป็นเรื่องยิ่งใหญ่จริง ๆ สามารถใช้ตึกบริษัทของบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปเป็นสถานที่ขอแต่งงานได้ ฉันอาศัยอยู่แถวนี้ น้อยมากที่จะได้เห็นแสงนีออนสว่างไสวจากตึกบริษัทบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ป"