บทที่ 776 คู่แต่งงานใหม่ทั้งสอง

ณ โบสถ์ประจำเมืองแอคเซสซ์ที่อยู่อีกด้านนึงของเมือง

ในโบสถ์ เจ้าบ่าวสุดหล่อสองคนกำลังรอการมาถึงของเจ้าสาว

ยศพัฒน์สวมสูทสีขาวในวันนี้ ปกติเขาหล่อเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งเขาสวมสูทสีขาวก็ยิ่งดูราวกับเจ้าชายผู้มีเสน่ห์ที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย

ทุกคนเคยชินกับการเห็นเขาในชุดสูทสีดำ เมื่อได้มาเห็นเขาสวมสูทสีขาว พวกเขาต่างก็ตาลุกวาว

เจ้าบ่าวอีกคนคือนายน้อยแห่งตระกูลสาระทา ประยสย์

ประยสย์นั้นสวมสูทสีดำซึ่งตรงข้ามกับยศพัฒน์โดยสิ้นเชิง ทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน คนหนึ่งดำและอีกคนขาว แตกต่างกันอย่างชัดเจน

“เจ้าบ่าวทั้งสองคนหล่อจริงๆ”

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะชมความหล่อของเจ้าบ่าว

“หลังจากที่คุณได้เห็นเจ้าสาว คุณจะได้รู้ว่าเจ้าสาวนั้นสวยแค่ไหน โดยเฉพาะคุณกัญณิศา ความงามของเธอเป็นที่รู้จักกันดีในเมืองแอคเซสซ์ของเรา เมื่อคุณได้เห็นเธอ คุณจะเข้าใจทันทีว่าสวยงามจนห่านตกปลาจมมันเป็นอย่างไร”

“คุณเคยเจอคุณกัญณิศาแล้วเหรอ? คุณกิติยาดูแลคุณกัญณิศาเป็นอย่างดี ฉันไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของคุณกัญณิศาเลย ฉันแค่เคยได้ยินมาว่าเธอมีรูปร่างหน้าตาที่น่าอัศจรรย์มาก แต่สิ่งที่คุณได้ยินอาจไม่เป็นจริงอย่างการได้เห็นด้วยตา ต้องได้เห็นจริงๆถึงจะเชื่อได้”

“ฉันเคยเห็นมาแล้ว ฉันจะบอกให้ฟังว่าคุณกัญณิศานั้นสวยแค่ไหน……”

มีคนคุยเบาๆถึงความงามของเจ้าสาว

“เจ้าสาวมาแล้ว”

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูด

ทุกคนมองไปที่ทางเข้าโบสถ์

แน่นอนว่าเจ้าสาวคนแรกที่ได้เห็นนั่นก็คือกัญณิศา

เจ้าสาวกำลังจะเข้าไปในโบสถ์โดยจับแขนพ่อของเธอ แต่พ่อแม่ของกัญณิศานั้นเสียชีวิตไปแล้ว และเธอก็ไม่มีพี่ชาย กิติยาจึงขอให้สิรภพพ่อของสามีกลับมารับบทเป็นพ่อ

สิรภพเป็นพ่อบุญธรรมของวิกา และเขาอยากจะพาลูกสาวของเขาเข้าไปในโบสถ์จริงๆ แต่เมื่อพิจารณาถึงความรู้สึกของไซม่อนผู้เป็นพ่อแล้ว สิรภพก็ยอมสละตำแหน่งของเขา และให้ไซม่อนผู้เป็นพ่อของเธอรับวิกาเข้าไปในโบสถ์

ลูกสะใภ้ของเขาขอให้เขาช่วย และเขาก็ยินดีทำตามคำขอของเธอ

ในขณะนี้คุณกัญณิศาเดินเข้าไปในโบสถ์อย่างช้าๆโดยจับแขนของพ่อของวิกาไว้

ตั้งแต่วินาทีที่เธอปรากฏตัว ทุกคนต่างมองมาที่เธอและทึ่งในความงามของเธอ

ประยสย์พยายามมองอย่างใจจดใจจ่อและไม่ค่อยจะยิ้ม ตอนนี้เขายิ้มออกมา ในสายตาของเขามีเพียงคุณกัญณิศาและไม่มีใครอื่น

เมื่อเห็นฉากนี้คุณย่าก็อดไม่ได้ที่จะพูดกับสามีที่อยู่ข้างๆ ว่า “นี่ประยสย์กำลังมีความสุขจริงๆหรือว่ามันคือการแสดง? ฉันแยกแยะไม่ออกเลย”

คุณปู่จ้องเขม็งไปที่หลานชายคนโตและพูดว่า “ฉันไม่ได้สวมแว่นอ่านหนังสือ ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถบอกได้ว่าเขายิ้มจริงหรือแกล้งยิ้ม แต่มันไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะยิ้มจริงหรือแกล้งยิ้ม ยังไงก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ว่าพวกเราหรือเขาก็หันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว”

งานแต่งงานยังต้องดำเนินต่อไป

นักข่าวบันเทิงของเมืองแอคเซสซ์ต่างก็อยู่ที่นั่นทั้งหมด แม้แต่นักข่าวบันเทิงจากเมืองซูเพร่าก็รีบมาเพื่อถ่ายทอดสดพิธีการทั้งหมดของงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ในวันนี้

และด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้คุณย่ามักจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ

เห็นได้ชัดว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องการเห็นมาตลอด แต่รอยยิ้มที่สดใสของประยสย์นั้น แม้แต่เธอก็ไม่สามารถบอกได้ว่าหลานชายคนโตของเธอชอบงานแต่งงานในวันนี้จริงหรือแค่แสดง ถ้าเขาจริงใจละก็…...

ไม่สิ ต้องเป็นการแสดงแน่นอน

วันนี้เป็นงานแต่งงานของน้องสาวของเขาด้วย และเขาไม่ต้องการให้ตัวเขาส่งผลกระทบกับงานแต่งงานของน้องสาว ทั้งยังมีนักข่าวบันเทิงมาถ่ายทอดสดพิธีการทั้งหมดเอาไว้อีก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจ แต่เขาก็ไม่สามารถสร้างปัญหาในวันนี้

เมื่อคิดแบบนี้ คุณย่าก็คิดว่าประยสย์กำลังแสดง และรอยยิ้มนั้นก็ไม่ได้เกิดจากความจริงใจ

คุณย่ายังคงวิจารณ์อยู่ในใจ: สมแล้วที่เป็นนายน้อยแห่งตระกูลสาระทา ประยสย์แสดงเก่งกว่าเธอเสียอีก