บทที่ 10 เก็บเด็กไว้…..

เมื่อจูนเชิงหย่าเห็นทั้งสองคนสบตากันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก็พลันเดือดขึ้นมา นี่มัน มัน….

“จูนจือมู่! นี่แกไม่เห็นหัวฉันกับตระกูลยี่ในสายตาเลยใช่ไหม!”

"แก! แก..." จูนเชิงหย่าโกรธมากจนควันออกหู

เธอหันหน้าไปหานายท่านจูน พร้อมกับสบถออกมา

“พ่อ ดูเขาสิ ดูเขาทำสิ…..อวดดีเสียจริง จูนจือมู่ เฉียวป่าวเอ๋อร์เป็นลูกสะใภ้ตระกูลยี่ แกกล้าดียังไง กล้าดียังไงมานอนกับเธอ…”

ตระกูลจูนมีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด และนายท่านจูนก็เข้มงวดกับลูกหลานของเขาเสมอ โดยเฉพาะจูนจือมู่ เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น มันช่างเป็นอะไรที่…..

นายท่านจูนโกรธจัด จนไอค่อกแค่กออกมา

พ่อบ้านช่วยปลอบให้นายท่านจูนเย็นลงอย่างเป็นห่วง บอดี้การ์ดและคนรับใช้ที่มากับเขาต่างก็ตื่นตระหนก จนแทบไม่กล้าหายใจ

จูนเชิงหย่าพูดออกมาด้วยความโกรธ "พ่อ ฉันรู้ว่าจือมู่เป็นหลานชายคนเดียวของตระกูล ทุกคนต่างเอาอกเอาใจและเข้าข้างเขา พ่อเองก็คอยหาคู่ดูตัวให้เขาอยู่ตลอด แต่ตอนนี้เขาทำกลับเรื่องแบบนั้น…..”

ขณะที่เธอพูด จูนเชิงหย่าก็พูดเสียงดังอย่างเจ็บใจว่า "จือมู่นอนกับน้องสะใภ้ตัวเอง เฉียวป่าวเอ๋อร์เป็นภรรยาของซือเฉิน แต่เขากลับใช้ความเป็นคุณชายตระกูลจูนมาทำเรื่องผิดบาปแบบนั้น แบบนี้จะให้ซือเฉินเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คนอื่นๆจะมองตระกูลยี่ยังไง…..”

จูนเชิงหย่าหันไปตะคอกใส่ห้องผู้ป่วยอย่างโกรธจัด

“การที่พวกแกสองคนร่วมรักกัน มันผิดศีลธรรมนะ หน้าไม่อาย!”

จูนเชิงหย่าคำรามออกมาเสียงแหลม เฉียวป่าวเอ๋อร์ที่อยู่ในห้องผู้ป่วยมีใบหน้าซีดขาว คำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้น โจมตีเข้ามาในหัวใจของเธออย่างจัง

"ซือเฉิน นายมีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องที่ไนท์คลับในคืนนั้นไหม….”

จู่ๆจูนจื่อหมิงก็ย้อนถามเสียงเย็นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ทุกสายตาจับจ้องไปที่ยี่ซือเฉิน ที่ตอนนี้มีสีหน้าทะมึนแทบดูไม่ได้ แต่เมื่อได้คำว่า “ไนท์คลับ” เขาก็พลันนึกถึงเรื่องถ่ายรูปแบล็คเมล์ขึ้นมาได้

"คุณป้า ทำไมไม่ลองถามลูกชายคุณป้าดูล่ะ ว่าเขาได้ส่งตัวเฉียวป่าวเอ๋อร์มาขึ้นเตียงกับผมหรือเปล่า…..” จูนจือมู่มองยิ้มเยาะออกมา แล้วหันไปมองจูนเชิงหย่า

จูนเชิงหย่าเงียบลงอย่างนิ่งอึ้ง