บทที่ 23 เธอไม่นอนคือตั้งใจจะทำอะไร?1

คว้าโทรศัพท์บนหัวเตียงขึ้นมาดูหน้าจอกะพริบ สีหน้าเฉียวป่าวเอ๋อร์ค่อนข้างตกตะลึง

เธอกดรับสาย แล้วเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย “น้า” เธอเรียกปลายสายโทรศัพท์ด้วยเสียงร่าเริง

“ป่าวเอ๋อร์ วันนี้เหมือนเธอจะอารมณ์ดีนะ”

กุ้หยู๋เยียนในปลายสายได้ยินน้ำเสียงมีชีวิตชีวาของเธอ ก็ยิ้มหยอกล้อหนึ่งประโยค “ขื่อเฉินกลับบ้านมากินข้าวเย็นกับเธอล่วงหน้าใช่หรือเปล่า?”

สีหน้าเฉียวป่าวเอ๋อร์แย่ลงทันที ใบหน้าเผยความเศร้าหมอง ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอช่วงนี้

กุ้หยู๋เยียนในปลายสายรู้สึกค่อนข้างตื่นเต้น รีบเสริมว่า “ป่าวเอ๋อร์ วันนี้ฉันไปเสี่ยงเซียมซีให้เธอที่วัดหนึ่งมา เซียมซีบอกว่าเธอจะแต่งงานอย่างมีความสุข ต่อไปไม่ต้องทนทุกข์แล้ว……”

“ถึงมันจะค่อนข้างไสยศาสตร์ แต่สุดท้ายฉันก็รู้สึกจิตใจมั่นคงขึ้นบ้าง ตอนแรกฉันพาเธอออกมาจากตระกูลเฉียว ทำให้เธอลำบากมาก ต่อมาเธอบอกอีกว่าต้องใช้มรดกที่แม่เธอทิ้งไว้ไปช่วยเหลือยี่ซือเฉิน บอกตามตรงว่าตอนนั้นฉันคัดค้านมาก แต่ตอนนี้เห็นเธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ตราบใดที่เธอมีความสุข ฉันเชื่อว่าพี่สาวฉันที่อยู่บนสวรรค์รู้แล้วจะต้องดีใจแทนเธอ……”

……ฉันไม่มีความสุข……

เฉียวป่าวเอ๋อร์ได้ยินกุ้หยู๋เยียนพูดถึงคุณแม่ที่เสียไปแล้ว ขอบตาก็แดงทันใด

“ป่าวเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?” กุ้หยู๋เยียนที่ปลายสายเห็นเธอเงียบไป ก็ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

“ไม่ ไม่มีอะไรค่ะ” เธอพยายามยิ้มเสแสร้ง แล้วโกหกตามอารมณ์ “ช่วงนี้ฉันเป็นหวัดนิดหน่อย”

โรคหัวใจของน้าเธอจะได้รับการกระตุ้นไม่ได้ ไม่คิดจะบอกเธอเรื่องหย่ากับตั้งท้องในตอนนี้

เปลี่ยนหัวข้อทันใด “น้าคะ ที่สถานพักฟื้นใช้ยาตัวใหม่ให้น้าใช่ไหม ปีใหม่นี้น้ากลับมาไม่ได้เหรอ……”

“ช่วงนี้ได้ยินว่ามียาต่างประเทศตัวหนึ่งเหมาะกับโรคฉัน การรักษาครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะแพงมากไหม แต่ป่าวเอ๋อร์ เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ยังไงฉันก็เป็นโรคประจำตัว ไม่อยากทำให้เธอเดือดร้อน”

“เดือดร้อนอะไรกัน ฉันเป็นญาติคนเดียวของน้า น้าห้ามทิ้งฉันไว้คนเดียวสิ” เฉียวป่าวเอ๋อร์นึกถึงเรื่องราวในอดีต จึงรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

กุ้หยู๋เยียนเงียบไปสักพัก ก็ถามขึ้นเสียงเบา “ป่าวเอ๋อร์ เธอไม่คิดจะกลับตระกูลเฉียวจริงๆ เหรอ……”

“ฉันตัดขาดกับพวกเขามาหลายปีแล้ว ไม่มีใครรู้จักฉันในอดีต ฉันก็ไม่สนใจเหมือนกัน”

กุ้หยู๋เยียนได้ยินน้ำเสียงเด็ดขาดของเธอ สีหน้าก็ปลงและหมดหนทาง

“ช่างเถอะ มันผ่านไปแล้ว ต่อไปเราจะไม่คุยเรื่องตระกูลเฉียวอีกแล้ว”

ขณะที่พูด เธอก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย “จริงสิ ป่าวเอ๋อร์ เจอคนรู้จักในบรรดาหมอที่รักษาด้วยนะ เธอเดาสิว่าฉันเจอใคร……”

เกิดเสียงคลิก

เฉียวป่าวเอ๋อร์ไม่ได้ฟังประโยคหลังกุ้หยู๋เยียน เงยหน้าขึ้นมาด้วยความระแวดระวัง มองไปทางประตูห้อง

จูนจือมู่เดินเข้ามา มองเธอด้วยสายตาสงสัย

“ป่าวเอ๋อร์ เป็นอะไร?” กุ้หยู๋เยียนในปลายสายตะโกนถามเสียงดัง เธอมักรู้สึกว่าวันนี้หล่อนแปลกๆ

“น้าคะ โทรศัพท์ฉันใกล้แบตหมดแล้ว บางเรื่องเดี๋ยวรอน้ากลับมาฉันค่อยคุยกับน้าอีกทีนะคะ ไว้เจอกัน ฉันขอไปพักผ่อนก่อน” เฉียวป่าวเอ๋อร์มองผู้ชายตรงหน้าด้วยใบหน้าประหม่า พูดขึ้นอย่างฉับไว แล้ววางสายไป

เธอวางสายไปแล้ว นั่งยืดตัวตรงทันที มองผู้ชายตรงหน้า