บทที่ 27 ตระกูลเฉียวแย่ทั้งตระกูล1

เฉียวป่าวเอ๋อร์รู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก

วันที่สองตื่นขึ้นมา เธอลืมเรื่องเล่นไพ่นกกระจอกไปสนิทเลย หัวสมองค่อนข้างหนักอึ้ง นอนจนสิบโมงถึงตื่น

“จูนจือมู่ล่ะ?” หลังจากเธอตื่นขึ้นมา ก็พบว่าไม่เห็นเงาเขาแล้ว

เมื่อเธอออกมาจากห้องชุด ก็เจอลู่ฉีหนานพอดี ลู่ฉีหนานแค้นใจที่เมื่อคืนเธอเอาเปรียบตน จึงเอ่ยปากอย่างเย็นชา “เธอกลับตระกูลเฉียวเองเถอะ เขาไปกับเธอไม่ได้หรอก”

“จือมู่ไปสุสาน วันนี้ครบรอบวันตายเหล่วยียี……”

เดิมทีจูนจือมู่จะกลับตระกูลเฉียวกับเธอ แต่ได้ยินว่าวันนี้เขาต้องไปไหว้แฟนเก่าเขาที่เสียชีวิตไป เขาคงรักผู้หญิงคนนั้นมาก

ในที่สุดพายุฝนในเมืองcก็หยุดลง เธอลังเลอยู่ที่ล็อบบี้ชั้นหนึ่งของโรงแรม

เธอไม่อยากกลับตระกูลเฉียว……

“ป่าวเอ๋อร์……”

ทันใดนั้นเสียงคุ้นเคยหนึ่งก็ดังลอยมาจากประตูใหญ่โรงแรม เสียงแก่หง่อมมีความตื่นเต้น

สีหน้าเฉียวป่าวเอ๋อร์ฉายแววเหลือเชื่อ รีบเดินไปหาทันที “คุณย่า” เสียงเธอสะอึกสะอื้นฉับพลัน

“ป่าวเอ๋อร์ หลานจริงๆ ด้วย หลานกลับมาแล้วจริงด้วย! เจ้าเด็กคนนี้หนีไปไหนมา ไม่ยอมกลับมาเยี่ยมเราตั้งหลายปี รู้ไหมว่าย่าเป็นห่วงหลานมากแค่ไหน” ดวงตาแก่ชราของสุภาพสตรีคุณย่าเฉียวคลอไปด้วยน้ำตา น้ำเสียงเป็นห่วงและหมดหนทาง

เฉียวป่าวเอ๋อร์ฟังแล้วก็เจ็บปวดใจ กอดหญิงชราตรงหน้า

เฉียวป่าวเอ๋อร์ไม่คิดว่าคุณย่าจะมารับเธอที่โรงแรมด้วยตัวเอง ไม่เจอกันมา 6 ปีแล้ว ก้นบึ้งจิตใจเธอรู้สึกผิดและคิดมาก

“ไม่กี่วันก่อนนายท่านตระกูลจูนที่เมืองaโทรหาเรา” สีหน้าคุณย่าเฉียวเผยความดีใจ จูงมือเธอนั่งในรถ “ย่าเห็นหลานเติบโตมาตั้งแต่เด็ก วันนี้ถ้าย่าไม่มารับหลานด้วยตัวเอง หลานต้องแอบหนีแน่ๆ ไหนๆ ก็กลับมาแล้ว ไม่ให้หนีตามอำเภอใจอีกแล้วนะ”

“จริงสิ คุณชายตระกูลจูนคนนั้นล่ะ?” หญิงชรามองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น

เฉียวป่าวเอ๋อร์กับหญิงชรานั่งรถด้วยกัน สีหน้าเธอซับซ้อน “วันนี้เขามีธุระสำคัญค่ะ”

“จริงด้วย หลานชายตระกูลจูนต้องมีธุระสำคัญเยอะอยู่แล้ว” สีหน้าหญิงชรายังคงมีรอยยิ้มตื่นเต้น “ป่าวเอ๋อร์ ได้ยินมาว่าหลานจดทะเบียนสมรสกับเขาแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะได้แต่งเข้าตระกูลจูน หลานสุดยอดจริงๆ ย่าดีใจกับหลานด้วยนะ”

ฟังถึงตรงนี้ สีหน้าเฉียวป่าวเอ๋อร์ก็แข็งทื่อ คิดว่าการกลับมาเจอกันใหม่ครั้งนี้เหมือนว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวจะเปลี่ยนไป

รถขับไปที่ตระกูลเฉียวอย่างมั่นคง คุณย่าเฉียวถามเธอเกี่ยวกับตระกูลจูนมากมายด้วยความตื่นเต้นมาตลอดทาง แต่ไม่ได้ถามแม้แต่นิดว่าไม่กี่ปีมานี้เธอใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง

เฉียวป่าวเอ๋อร์มีสีหน้าหนักอึ้ง ทันทีที่มาถึงหน้าประตูตระกูลเฉียว ก็ได้ยินเสียงสนทนาตื่นเต้นดังลอยออกมาจากด้านใน

“ไม่ได้เจอตั้งหลายปี เธอผอมลงเยอะเลย แม่บอกว่าวันนี้มีแขกคนสำคัญ เธอนี่เอง ทำไมพวกเธอไม่บอกฉันก่อนล่ะ” เสียงตื่นเต้นดีอกดีใจนั้นดังลอยออกมาจากภายในตระกูลเฉียว