บทที่ 9 เด็กในท้องของเธอคือลูกของผม

ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นที่โรงพยาบาล แต่ละคนต่างก็มีท่าทีประหม่า

ประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดเข้ามาอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยหมอสองสามคนที่รีบเดินเข้ามาเร็วๆ…...

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะลุกขึ้น พยาบาลจึงรีบดันหลังเธอให้นั่งลงบนเตียงเหมือนเดิม "คุณเฉียว ตอนนี้คุณจะขยับตัวมากไม่ได้นะคะ"

"คุณเฉียว คุณเสียเลือดจากบาดแผลบนแขนเป็นจำนวนมาก อีกอย่างช่วงนี้คุณก็ขาดสารอาหารด้วย แถมคุณยังอยู่ภายใต้ภาวะกดดันมากเกินไป... โชคดีที่คุณถูกส่งตัวมาโรงพยาบาลได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเด็กที่อยู่ในท้องของคุณอาจจะไม่รอด เพราะฉะนั้นจึงไม่ควรเคลื่อนไหวบ่อยๆนะครับ” คุณหมออาวุโสที่สวมเสื้อคลุมสีขาวตัวใหญ่เอ่ยพูด

“ผอ.ครับ ความดันเลือดและอุณหภูมิร่างกายของคุณเฉียวกลับมาเป็นปกติแล้ว….”คุณหมอคนที่เหลือรีบตรวจดูอาการของเธอ

“คุณเฉียว ตอนนี้คุณรู้สึกยังไง? รู้สึกไม่สบายตรงไหน?”

ดวงตาของเฉียวป่าวเอ๋อร์ฉายแววสับสน เมื่อมองไปที่กลุ่มแพทย์ที่ยุ่งวุ่นวายตรวจอาการของเธอ ในหัวของเธอก็ขาวโพลงไปหมด

ทว่าหน้าประตูห้องผู้ป่วยกลับมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมา

ยี่ซือเฉินส่งเสียงหงุดหงิด "แม่ แม่ขอให้ผมมาทำอะไรที่นี่! ผมไม่อยากเจอหน้าเธอ!"

“แม่ก็น่าจะเห็นที่งานเลี้ยงตระกูลจูนแล้ว ว่าเฉียวป่าวเอ๋อร์ร้ายกาจแค่ไหน ถึงขั้นกล้าทำร้ายเด็กเล็กต่อหน้าผู้คนมากมาย จนมือเล็กๆของซีนซีนโดยเศษแก้วบาด ซีนซีนเป็นหลานแท้ๆของแม่นะ”ช

“แกยังมีหน้ามาพูดเรื่องนี้กับฉันอีกเหรอ!”

จูนเชิงหย่าโกรธจนหน้าดำหน้าแดง "ซือเฉิน ฉันเคยบอกแกแล้วว่าฉันไม่สนเรื่องที่แกแอบไปกินเล็กกินน้อยข้างนอก แต่นี่งานเลี้ยงตระกูลจูนนะ แกยังกล้าพาพวกนั้นมาอีกเหรอ….”

“ตอนนี้ป่าวเอ๋อกำลังตั้งครรภ์ แกควรทำตัวดีๆ เรื่องที่แกมีชู้ ห้ามปล่อยให้หลุดไปถึงหูคุณตาของแกเด็ดขาด แล้วก็เข้าไปหาเธอได้แล้ว…..”

“เฉียวป่าวเอ๋อกำลังตั้งครรภ์?” ยี่ซือเฉินผงะไปครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นดุร้าย เขาก้าวไปข้างหน้า และถามอย่างร้อนใจว่า "แม่ เมื่อกี้แม่พูดว่าอะไรนะ?"

ตุบ--

เขาขว้างโทรศัพท์ลงบนพื้นทางเดินด้วยความโกรธ

"เฉียวป่าวเอ๋อร์กำลังท้องอย่างนั้นเหรอ! เธอจะท้องได้ยังไง ในเมื่อผมไม่เคยแตะต้องเธอเลย..." เขาสบถด้วยความโกรธ

จูนเชิงหย่าดูตกใจ

“พวกแกแต่งงานกันมาสามปี ทำไม...” จะไม่เคยแตะต้องเธอ

แล้วที่เฉียวป่าวเอ๋อร์กำลังตั้งท้องมันหมายความว่ายังไง