แค่ได้แอบรัก

14 กุมภาฯ วันวาเลนไทน์ เมื่อสิบปีก่อน

ในวันแห่งความรักเช่นนี้ใครต่อใครต่างมอบดอกกุหลาบหรือของขวัญแทนใจให้คนที่ตัวเองรัก บางคนก็เซอร์ไพรส์แฟนด้วยการขอแต่งงาน บางคู่ก็ถือเอาวันที่โลกเป็นสีชมพูเช่นนี้เป็นการออกเดตครั้งแรก และก็มีอีกหลายคนที่เดินเข้าไปสารภาพรักกับคนที่ตัวเองแอบรัก เช่นเดียวกับธารธารา อัศวนนท์ นักศึกษาแพทย์ ปีสอง ของมหาวิทยาลัยชื่อดังของรัฐ ซึ่งใครต่อใครต่างคิดว่าเธอเป็นทอม ชอบผู้หญิง เพียงเพราะเธอชอบแต่งตัวเหมือนผู้ชาย แต่จริงๆ แล้วเธอนั้นเป็นผู้หญิงร้อยเปอร์เซ็นต์ และแอบรักเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่ง จนถึงขั้นหาทางสารภาพรักกับเขาในวันนี้

หลังจากแอบเอาของขวัญไปใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของอีกฝ่ายในตอนเช้าตรู่ที่ปราศจากผู้คน ธารธาราก็ออกอาการกระวนกระวายจนเรียนไม่รู้เรื่อง กระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน

ปรเมศ จิรกุล หนุ่มฮอตของคณะแพทย์ศาสตร์เดินเข้ามาหาเธอพร้อมกล่องของขวัญในมือ

“นี่ของมึงใช่ไหม” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาทว่าเย็นชา นัยน์ตาว่างเปล่า เอ่ยเสียงเรียบ

“เอ่อ…” ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบว่ากระไรเขาก็สวนขึ้นเสียก่อน

“เอาของมึงคืนไป” เขายื่นกล่องของขวัญมาตรงหน้า ครั้นเธอจะรับอีกฝ่ายกลับจงใจปล่อยให้มันร่วงลงกระทบพื้นอย่างไม่แยแส จนสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกระเด็นออกมา

ธารธาราก้มลงมองนาฬิกาเรือนหรูที่ตัวเองอุตส่าห์เก็บเงินซื้อเกือบห้าเดือนด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเม้มปากแน่นอย่างพยายามระงับอารมณ์

“ทีหลังไม่ต้องเอาอะไรมาให้กูนะ กูไม่อยากได้ของมึง แล้วก็หัดเจียมตัวซะบ้าง กูเกลียดพวกผิดเพศจำไว้!”

“กูไม่ได้เป็นพวกผิดเพศ แค่ชอบแต่งตัวเหมือนผู้ชาย กูผิดมากหรือไง” เธอค้านเสียงแข็งๆ แล้วเอ่ยเป็นเชิงพ้อในตอนท้าย คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอไม่อยากตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ไม่อยากปกปิดตัวตนที่แท้จริงในคราบของเครื่องแต่งกายทะมัดทะแมง หากเหตุการณ์เลวร้ายในอดีตไม่ตามมาหลอกหลอนเธอจนกระทั่งถึงทุกวันนี้

ยังไม่ทันที่แบดบอยตัวร้ายซึ่งมักแสดงด้านมืดออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอจะได้สวนกลับด้วยวาจาสุดโอหัง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็มุ่งตรงมาทางที่ทั้งคู่กำลังยืนหลบมุมอยู่

“พี่เมศขา…เมเม่ตามหาตั้งนานมาอยู่ที่นี่เอง”

น้ำเสียงหวานหยดเจือออดอ้อนอ่อนหวานของผู้มาใหม่ทำให้ธารธาราจำต้องกลั้นใจปรับสีหน้าให้เรียบสนิท ทว่าในวินาทีถัดมากลับต้องหัวตาร้อนผ่าว เมื่อสาวสวยดาวมหา’ลัยเดินเข้ามาเกาะแขนกำยำของปรเมศ แต่ที่มันชวนปวดใจกว่านั้นก็คือเขาหันไปคลี่ยิ้มบางๆ ทว่าอบอุ่นให้อีกฝ่าย แล้วยีผมแฟนสาวจนหล่อนหัวเราะคิกคัก ภาพสวีตที่เห็นตำตาทำให้ธารธาราแทบจะทนดูไม่ได้ และเขาก็เหมือนเลิกคิ้วท้าทายเธอ ก่อนจะก้มลงไปพูดกับแฟนสาว

“โทษทีนะตัวเล็ก พี่ลืมบอกไปเลยครับว่าจะมาที่นี่” น้ำเสียงสุภาพเจืออ่อนโยนที่หลุดออกมาจากปากหยักทำให้คนที่ตกเป็นส่วนเกินอดอิจฉาแม่สาวสวยตรงหน้าไม่ได้

“ขี้ลืมแบบนี้ต้องถูกทำโทษรู้มั้ยคะ”

“ยอมให้ทำโทษทั้งคืนเลยครับที่รัก” เขาเอ่ยเย้าอย่างยิ้มๆ พร้อมจ้องดวงหน้าสวยเฉี่ยวด้วยนัยต์ตากรุ้มกริ่มสื่อความนัยลึกซึ้ง ทำให้อีกฝ่ายค้อนน้อยๆ

“ว่าแต่…มีอะไรกันหรือเปล่าคะ” ดาวมหา’ลัยคนสวยเอ่ยถามเสียงหวาน ขณะมองหน้าทั้งคู่สลับกันไปมาอย่างใคร่รู้ แล้วทันใดนั้นหล่อนก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่ถูกทิ้งอย่างไร้ค่าบนพื้น

“นี่อย่าบอกนะว่าพี่มาสารภาพรักกับแฟนหนู” เจ้าของร่างสะโอดสะองหันขวับไปจ้องหน้าธารธารา แล้วเอ่ยเสียงแข็ง ความหึงหวงทำให้หล่อนเปลี่ยนท่าทีจากนางฟ้าเป็นนางมารร้ายในชั่วพริบตา

“ชู่ว์…ไม่เอา ไม่หัวร้อนนะคะคนสวย เมเม่ก็รู้นี่คะว่าพี่ไม่ชอบพวกผิดเพศ” ท้ายประโยคคนใจร้ายยังไม่วายตอกย้ำซ้ำเติมให้ธารธาราได้เจ็บปวดเป็นเท่าทวี

“งั้นเราไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวไม่ทันรอบหนังที่เมเม่อยากดู”

“โอเคครับ”

ขาดคำหนุ่มหล่อสาวสวยที่เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยกก็ก้าวจากไป ทิ้งให้คนที่เพิ่งอกหักหมาดๆ ยืนเคว้งคว้างอยู่ทางเบื้องหลัง แต่ยังไม่ทันจะเดินไปได้ไกลดาวมหา’ลัยคนสวยก็ปลีกตัวไปคุยโทรศัพท์กับโมเดลลิ่งที่เธอสังกัดอยู่ ส่วนปรเมศก็เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เจ้าของร่างสูงใหญ่กลับหลังหัน แล้วเดินล้วงกระเป๋าด้วยท่าทางขี้เก๊กมาหยุดลงตรงหน้าธารธารา