เหล้าเป็นเหตุ (50%)

ธารธารายังจำได้ดีว่าวันนั้นอีกฝ่ายตำหนิติเตียนเธอว่าอย่างไรบ้าง แต่ที่มันน่าเศร้าคือเขายังมองว่าเธอเป็นพวกผิดเพศ เห็นเป็นคนแปลกหน้า และวางตัวเหินห่าง ให้เธอสำนึกในใจว่าเขาเป็นเจ้านาย ส่วนเธอก็เป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชาที่ต้องทำงานแลกเงินเดือนของตระกูลอภิมหาเศรษฐีของเขาเท่านั้น

“กูไม่คิดจะปรองดองกับมัน” ปรเมศประกาศอย่างชัดถ้อยชัดคำทำให้ธารธาราเม้มปากแน่น

“แม่ง! ขี้เก๊ก วางฟอร์ม เรื่องมากว่ะ”

“เรื่องของกู!”

“เออ…เรื่องของมึงก็เรื่องของมึงเถอะสัด ว่าแต่ไปกับหน่วยอาสาไม่กี่วันมีสภาพเป็นหมอเถื่อนเลยนะมึง แล้วรอยที่ปากนั่นไปกัดกับใครมาวะ” เห็นสถานการณ์ไม่ดีแทนไทเลยชวนเปลี่ยนเรื่อง

“คนเมาแล้วกร่างกูเลยจัดให้มันหายซ่า” ปรเมศเอ่ยมาดนิ่งๆ แต่แววตาดุดันเอาจริง เรียกได้ว่าเป็นผู้ชายพันธุ์ดิบตัวจริงเสียงจริง จนเพื่อนพากันส่ายหัว

“ถ้ากูไม่สนิทกับมึงคงไม่เชื่อแน่ว่า ท่านรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ทายาทอภิมหาเศรษฐีหมื่นล้าน ผู้มีบุคลิกสุขุมลุ่มลึกอย่างมึงจะบ้าดีเดือดขนาดนี้”

“นั่นดิ แม่งโคตรเถื่อนเลยว่ะ ไอ้หมอเถื่อน!” ดนัยเอ่ยเสริมอย่างเห็นด้วยเป็นที่สุด

ขณะที่สี่หนุ่มกำลังกินเหล้าและพูดคุยตอบโต้กันด้วยถ้อยคำหยาบๆ ตามประสาเพื่อน ก็มีสาวสวยแวะเวียนมาทอดสะพานให้ไม่ได้ขาด ส่วนธารธารานั้นเอาแต่นั่งจ้องหน้าปรเมศอย่างลืมตัว เธอยอมรับว่าแทบจะละสายตาจากอีกฝ่ายไม่ได้ จากหน้าขาวๆ สะอาดสะอ้านตามแบบฉบับลูกผู้ดีมีตระกูล พอมีหนวดมีเคราก็ดูคมเข้ม ดิบๆ ออกแนวแบดบอยชวนคลั่งไปอีกแบบ ยิ่งมองยิ่งทำให้เธอรู้สึกอิจฉาผู้หญิงทุกคนที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเขา

ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ธารธาราไร้การควบคุม เอาแต่จ้องหน้าหล่อๆ ของปรเมศ แถมยังมองเพลินชนิดไม่กะพริบตา ลืมตัวจนโดนเขาตวาดใส่อีกครา

“เชี่ยเอ๊ย! เมื่อไหร่มึงจะหยุดมองกูวะ!”

“อ้าว...ไอ้นี่ สาวมองตาปรอยเข้าหน่อยทำเป็นปากหมาเชียวนะมึง”

ภูธฤทธิ์เอ่ยแซวอย่างยิ้มๆ ทว่าคนพาลกลับไม่สนใจจะตอบโต้ ปรเมศจ้องหน้าใสๆ ทว่าแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เขม็ง แล้วเค้นเสียงกระด้างเจือดุดันคาดคั้น

“กูถาม…ตอบ!”

“กูไม่ได้มองมึงเสียหน่อย”

“มึงกวนตีนกูเหรอ! ก็เห็นๆ อยู่ว่ามึงจ้องหน้ากูตาไม่กะพริบ”

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย มึงไม่ได้หล่อโดนใจจนกูต้องมองตาไม่กะพริบเสียหน่อย คนที่กูมองคือไอ้ภูต่างหากล่ะ มันหล่อกว่ามึงตั้งเยอะ”

วาจาที่หลุดออกมาจากปากสีระเรื่อทำให้ปรเมศถึงกับขบกรามแน่น ตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่มมาไม่เคยมีผู้หญิงหน้าไหนกล้าตอกหน้าเขาแบบนี้มาก่อน

“เฮ้ยไอ้น้ำวันนี้มึงพูดดีว่ะ อยากกินอะไรจ๊ะ เดี๋ยวป๋าภูจัดให้”

ภูธฤทธิ์เปิดยิ้มกว้าง ยักคิ้วเป็นเชิงเย้ยปรเมศ ก่อนจะเดินมากอดคอธารธารา แล้วทำท่าเหมือนจะหยิกแก้มใสๆ หากไม่เหลือบไปเห็นสายตาแปลกๆ ทว่าชวนขนลุกของปรเมศเสียก่อน แต่กระนั้นก็ยังไม่วายเลิกคิ้วกวนๆ ให้อีกฝ่าย ก่อนจะยีผมนุ่มสลวย แล้วเดินผิวปากไปนั่งลงที่เดิม

“อย่าให้กูเห็นว่ามึงมองหน้ากูอีกนะ ไม่งั้นมึงเจอดีแน่” ปรเมศเค้นเสียงขุ่นคลั่กพร้อมชี้หน้าธารธาราอย่างเอาเรื่อง ทำให้ดนัยที่นั่งจิบเหล้าอยู่เงียบๆ อดสวนขึ้นด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้

“อ้าว…ไอ้เชี่ยนี่แม่งกัดไม่ปล่อยว่ะ ไอ้น้ำมันเป็นผู้หญิงนะโว้ย หัดให้เกียรติมันบ้าง”

“กูไม่เคยนับว่ามันเป็นผู้หญิง เพราะคงไม่มีผู้หญิงคนไหนออกมาเที่ยวกลางคืนกับผู้ชายเป็นฝูงแบบนี้หรอก ผู้หญิงดีๆ เขาไม่ทำกัน” วาจาแดกดันทำให้คนฟังนึกน้อยใจ

“ถ้ามึงยังไม่รู้จักกูดีพอก็อย่าตัดสินกูที่ภายนอก”

“กูจะตัดสิน แล้วมึงจะทำไม” ปรเมศลอยหน้ายียวน ขณะเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาผลักไหล่บางแรงๆ อย่างหาเรื่อง ทำเอาธารธาราต้องเอนตัวหนี แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“น้ำว่าน้ำกลับก่อนดีกว่า”

สรรพนามที่เธอใช้แทนตัวเองกับเพื่อนของเขาทำให้ปรเมศเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ปนหงุดหงิด