ตอนที่ 1080

ซูเล่อหอบเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองไปที่เขาอย่างดื้อรั้น เธอเม้มริมฝีปากแดง “ฉันรู้ว่าอามีตำแหน่งและอำนาจสูงส่ง แต่อำนาจของอาไม่สามารถมาขัดขวางอิสระในความรักของฉันได้ ฉันมีสิทธิที่จะชอบใครก็ได้ และใครก็ได้ในที่นี้ จะไม่รวมอาอยู่ในนั้น”

ซูเล่อพูดจบ ก็ตัดสินใจที่จะเดินออกจากที่นี่ไป ในเมื่อตอนบ่ายเธอตั้งใจที่จะตัดขาดความสัมพันธ์อันคลุมเครือนี้แล้ว เธอก็ต้องทำให้ได้

เธอเองก็นึกถึงคำพูดของเฉิงถังด้วย เฉิงถังน่ะรักเขาแทบบ้า ถ้าไปยั่วยุเฉิงถังตอนนี้เข้าเกิดเธอทำอะไรที่ไม่มีเหตุผลขึ้นมาเพื่อที่จะทำลายชื่อเสียงของเขาล่ะ จะทำอย่างไร?

ซูเล่อปฏิบัติต่อเขาในฐานะผู้อาวุโสกว่ามาตั้งแต่เด็กจนโต ดังนั้นเมื่ออยู่ใกล้กัน ความรู้สึกต้องห้ามก็ยิ่งหนักข้อขึ้น แม้ว่าจะไม่ต้องการให้คนอื่นมาประณามความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่เธอก็รู้ดีว่านี่มันเป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผล และผิดจริยธรรม

เมื่อมองเห็นหญิงสาวถือกระเป๋าพร้อมเดินจากไป ฮั่วเหยียนเซียวก็เหมือนกับสิงโตตัวผู้ที่กำลังสูญเสียพละกำลังในทันที เขายืนตัวตรงด้วยร่างกายแข็งทื่อ ดวงตามืดมน มือของเขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูนโปนออกมา

เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะเปิดประตู เขาก็รีบตะโกนเรียกไว้ “เล่อเล่อ อย่าไปนะ”

แม้ว่าตอนนี้เขาจะยืนอยู่ในตำแหน่งสูงสุดของอำนาจ แต่เมื่ออยู่หน้าผู้หญิงคนนี้ อำนาจและความน่าเกรงขามทั้งหมดของเขาก็ล้วนหายไปไร้ซึ่งกำลัง แม้กระทั่งคำพูดไม่กี่คำของเธอก็ทำลายความสงบเยือกเย็นของเขาไปจนหมด

ซูเล่อชะงักฝีเท้าลง เสียงนี้นั้นดูเหมือนกำลังอ้อนวอน ทำให้เธอใจอ่อนยวบลงทันที

“อามีธุระอะไรอีกหรือเปล่า” ซูเล่อตอบโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมอง แต่เสียงของเธอนั้นอ่อนลง “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คืนนี้ฉันจะกลับไปนอนที่บ้านเพื่อน”

“มีสิ ฉันอยากให้เธออยู่ดูแลฉัน” ฮั่วเหยียนเซียวพูดด้วยโทนสียงต่ำ “ที่นี่มีพยาบาลเยอะแยะ ไหนจะลูกน้องและบอดี้การ์ดของอาอีก มีคนตั้งมากมายที่ดูแลอาได้” ซูเล่อโต้ตอบเขา

“แต่ฉันต้องการแค่เธอ” เสียงของชายหนุ่มทั้งทุ้มและแหบพร่า

หัวใจของซูเล่อนั้นปั่นป่วนไปหมด ตกลงแล้วชายคนนี้ต้องการอะไรกันแน่ ?

ยังไม่ทันที่ซูเล่อจะได้คิดวิธีบอกปฏิเสธเขา เงาร่างสูงของชายหนุ่มก็เดินผ่านเธอไป เขาเปิดประตูออกพร้อมตะโกนเรียก “ถันหยาง เข้ามาสิ”

ถันหยางรีบเดินมาที่ประตู “ท่าน มีอะไรให้รับใช้เหรอครับ”

“ช่วยจัดการทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลแทนฉันที ฉันอยากกลับบ้าน” ฮั่วเหยียนเซียวพูดกับเขา

“ไม่ได้นะครับ ผอ.บอกว่าท่านจะต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการก่อนหนึ่งคืนครับ” ถันหยางปฏิเสธเขาไปตรงๆ