ตอนที่ 1154

ซูเล่อเขินอายและซาบซึ้ง "ขอบคุณนายหญิงใหญ่ที่ยอมรับหนู"

นายหญิงใหญ่ฮั่วเอากล่องวางไว้ในมือของเธอ "ในอนาคต กำไลข้อมือนี้จะมีประโยชน์เมื่อต้องออกงานสำคัญๆ กับเหยียนเซียว"

ซูเล่อพยักหน้า "ได้ค่ะ หนูจะรักษามันอย่างดี"

ในขณะนี้ เธอเห็นแสงไฟรถส่องมาจากนอกหน้าต่าง หัวใจของซูเล่อก็เต้นแรง เขากลับมาแล้วงั้นเหรอ

ภายใต้แสงสลัว ดูเหมือนว่าจะมีร่างหนึ่งเดินมาจากทางสวน หัวใจของซูเล่อกำลังเต้นแรง เธอพูดกับนายหญิงใหญ่ว่า "นายหญิงใหญ่ หนูขอตัวสักครู่"

พูดจบ ซูเล่อแทบรอไม่ไหวที่จะไปหยุดชายคนหนึ่งจากประตูด้านข้าง

ซูเล่อวิ่งเร็วมาก ฮั่วเหยียนเซียวก็เห็นเธอและเม้มปากยิ้ม เขาหยุดที่สนามหญ้าและรอเธอซูเล่อโผเข้าสู่อ้อมแขนของเขาเหมือนเด็กๆ และกอดเขาไว้แน่น

ทั้งๆ ที่ไม่ได้เจอกันแค่สองวัน แต่คิดถึงกันแทบใจจะขาด

ฮั่วเหยียนเซียวเอาแขนโอบไหล่ของเธอ ก้มศีรษะลงและจูบผมของเธอ จากนั้นมองไปทางห้องโถง และนำเธอไปที่ป่าไผ่ที่อยู่ข้างๆ ซูเล่อตามเขาไปอย่างเขินอาย

ในขณะที่เพิ่งไปถึงเงามืด ชายคนนั้นก็จูบเธอ ใครบอกว่าเขาไม่คิดถึงเธอ

ความตื่นเต้นนี้ทำให้หัวใจของซูเล่อตึงเครียด ใบหน้าและใบหูที่แดงก่ำถูกเขาจูบไปชั่วขณะหนึ่ง

"ได้เวลาไปกินข้าวแล้ว"

"ป่ะ ไปกันเถอะ！" ฮั่วเหยียนเซียวจัดผมยาวๆ ของเธอให้ตรง ภายใต้แสงไฟ ลึกๆ ในดวงตาดูเหมือนมีสัตว์ป่าซ่อนอยู่ พยายามที่จะหลุดออกจากกรงตลอดเวลา

ผู้หญิงคนนี้ดึงดูดใจเขามากเกินไป

"กี่วันแล้วนะ" จู่ๆ ชายคนนั้นก็ถามข้างๆ หูด้วยเสียงแหบพร่า

ซูเล่อตอบอย่างเขินอาย "สามวัน！"

ชายคนนั้นลูบหลังศีรษะของเธอด้วยความพอใจ แล้วกดเธอลงที่อ้อมอกของเขา ผู้หญิงคนนี้ ทำให้เขาทรมานจริงๆ

ในงานเลี้ยงวันส่งท้ายปีเก่าในวิลล่าของตระกูลฮั่ว ซูเล่อได้ถูกจัดให้นั่งอยู่ข้างๆ ฮั่วเหยียนเซียว โชคดีที่นายท่านฮั่วมัวแต่ดื่มเครื่องเหล้าอย่างมีความสุขเท่านั้นและไม่ได้สังเกตเห็นปฏิสัมพันธ์ที่หวานชื่นระหว่างลูกชายของเขากับซูเล่อ