ตอนที่ 1194

จี้ชิงหนิงหลับตาลง สิ่งที่เธออยากได้ยินมากที่สุดในปีนี้คือคำว่ารักจากพ่อแม่ที่มีต่อน้องสาว เธอบอกกับตัวเองว่าอย่าคิดเล็กคิดน้อยในเรื่องนี้ เธอก็เองก็เป็นลูกสาวของพวกเขาเหมือนกัน เธอเองก็มีหัวใจไม่ใช่ท่อนไม้

“อะแฮ่ม…”ซือเฉียนเชียนกระแอมออกมา แม่ซือเองก็กังวล “เป็นอะไร ป่วยหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหนไหม”

“แม่ ฉันหิวน้ำ”ซือเฉียนเชียนทำเสียงงอน

“โอเค เดี๋ยวแม่รินน้ำมาให้”แม่ซือรีบไปรินน้ำทันที

จี้ชิงหนิงไม่อยากอยู่ในบ้าน เธอลุกขึ้นกำลังจะเดินออกไป แต่พ่อซือก็รีบสั่งออกมาทันที “ลบทุกอย่างในโทรศัพท์ออกก่อนถึงจะไปได้ ไม่อย่างนั้นแกห้ามไปไหนทั้งนั้น”

“พี่ อย่าไปเลย ฉันผิดไปแล้วฉันมันแย่เอง คนที่ต้องไปควรเป็นฉันสิ”ซือเฉียนเชียนยืนขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าซือชิงหนิง ในตอนนี้ซือชิงหนิงไม่อยากถูกเธอแตะต้องเลย แต่ซือเฉียนเชียนก็คว้าข้อมือเธอไว้

ซือชิงหนิงดึงมือตนเองอย่างรุนแรง ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกถึงแรงจากมือตัวเองที่ผลักหน้าอกของซือเฉียนเชียน เธอเพิ่งจะผลักซือเฉียนเชียน จากนั้นซือเฉียนเชียนก็ปล่อยมือทันทีราวกับว่าถูกผลักลงบนพื้น

“โอ๊ย…”เธอส่งเสียงออกมาจากนั้นศีรษะก็กระแทกกับโต๊ะน้ำชา

ซืชิงหนิงตกใจอย่างมาก เธอไม่ได้ออกแรงกับซือเฉียนเชียนเลย ซือเฉียนเชียนเล่นละครเอง

“เฉียนเชียน”พ่อซือที่อยู่อีกฝั่งยืนขึ้นอย่างตกใจ จากนั้นก็มาโอบกอดลูกสาวคนที่สองขึ้นมาทันที

ซือเฉียนเชียนจับศีรษะของตัวเองอย่างเจ็บปวด “เจ็บมากเลย! พี่จะผลักฉันทำไม…”

เมื่อสายตาของพ่อกับแม่มองมาซือชิงหนิงก็โบกมืออย่างไร้เดียงสา “ฉันเปล่า…ฉันไม่ได้ผลักเธอ เธอล้มลงไปเอง”

“ชิงหนิง แกจะฆ่าน้องสาวแกหรอ ถ้าหัวเธอไโดนจุดสำคัญเธอจะรอดไหม ทำไมแกมันโหดเหี้ยมแบบนี้”แม่ซือมองแววตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธ ในความรู้สึกเธอนั้นลูกสาวคนโตเปลี่ยนไป ใจแคบ เจ้าคิดเจ้าแค้น โหดเหี้ยม และยังทำร้ายจิตใจเธอเป็นอย่างมาก

“ฉันไม่ได้ผลักเธอนะ ทำไมพวกคุณไม่เชื่อฉันเลย เธอแสดงละครเองพวกคุณไม่เห็นหรอ”ซือชิงหนิงน้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจ