ตอนที่ 1204

“เฮ้! ซือชิงหนิง ตื่น”จ้านฉิงเหย่เรียกเธอ

แต่ทว่าซือชิงหนิงที่กำลังหลับสนิทอยู่ในตอนนี้ยังไม่ตื่น ฝ่ายชายจึงเอามือตีแก้มที่บอบบางของเธอ “ซือชิงหนิง รีบตื่นเร็ว”

ในที่สุดซือชิงหนิงก็ตกใจตื่นขึ้นมา เธอลุกขึ้นนั่งทันทีมองไปยังชายตรงหน้าอย่างตกใจ พยายามมองดูชัดๆ ว่าเป็นใคร

แววตาที่ตื่นตระหนกของเธอลดลง ความประหลาดใจที่เหมือนเด็กเข้ามาแทนที่ “คุณหรอ คุณมารับฉันหรอ”

ดวงตาคู่นี้ คำพูดพวกนี้ราวกับว่าเธอเป็นสัตว์ตัวน้อยที่ไม่อยากพึ่งพาเขา จ้านฉิงเหย่ใจแข็ง เขามารับเธอ มันคุ้มกันไหมที่เธอดีใจแบบนี้

จ้านฉิงเหย่ลุกขึ้นพูดด้วยน้ำนุ่มลึก “โรงแรมมีกฎไม่ให้พนักงานค้างคืนในห้องรับรองตอนกลางคืนะ”

ริมฝีปากของซือชิงหนิงโค้งแล้วยิ้ม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอก็ยังดีใจ เพราะมีใครบางคนยื่นมือที่อบอุ่นมาให้เธอ

“อ้าว!”ทันทีที่เท้าของซือชิงหนิงแตะลงพื้น ก็ก้มหน้าลงโซฟาทันที ชายคนนั้นหันหลังกลับแล้วหันหน้ามามองเธอ ขมวดคิ้วแล้วถามขึ้นว่า “ทำไมล่ะ”

ซือชิงหนิงเงยหน้ามองอย่างลำบากใจ ถูที่น่องเล็กๆ “ขาชาอ่ะ”

จ้านฉิงเหย่หันหน้ากลับไปรอเท้าของเธอฟื้นตัว หลังจากนั้นไม่นานซือชิงหนิงก็กลัวว่าเขาจะหมดความอดทนจึงรีบลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว เราไปกันเถอะ!”

จ้านฉิงเหย่เดินนำไปข้างหน้า ซือชิงหนิงทนเท้าชาเดินตามเขาออกไปที่ห้องโถง เดินผ่านห้องโถงที่แสนงดงามร่างของพวกเขาที่เดินเคียงข้างกันทำให้พนักงานต้อนรับและพนักงานของโรงมองอย่างไม่แปลกใจ

แน่นอนว่าเขาอิจฉาแต่ไม่ริษยา เพราะแม้แต่พนักงานกะกลางคืนก็รู้ว่าพนักงานหญิงคนใหม่เป็นญาติห่างๆ ของประธานจ้าน

ในอนาคตเธอคงแต่งงานกับประธานจ้านไม่ได้ และเธอก็ขโมยโอกาสที่พวกเธอจะได้เป็นคุณนายจ้านไม่ได้

เดินตามจ้านฉิงเหย่ไปถึงที่รถ ท้องของซือชิงหนิงก็ร้องออกมาอดไม่ได้ที่จะเอามือกุมท้องไว้อย่างลำบากใจ แล้วพูดออกมากับใครบางคน “คุณกินข้าวเย็นหรือยัง”

“กินแล้ว”ฝ่ายชายบังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางที่สง่างามแล้วขับออกจากลานน้ำพุของโรงแรมไป

คิดดูสิว่าตอนนี้สามทุ่มแล้วใครบ้างที่ยังไม่ได้กินข้าว นอกจากเธอ