ตอนที่ 1220

ตอนนี้ ยิ่งล้ำเส้นเธออย่างโจ่งแจ้งมากขึ้น แย่งของของเธอ ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเธอ นี่คือสิ่งที่พี่น้องพูดกันงั้นหรอ?

“พี่ไม่รู้จริงเหรอ ฉันโตมาในชนชั้นล่าสุดของโลก ฉันไม่ได้โชคดีเหมือนพี่ ที่ถูกพ่อแม่เลี้ยงดู ถูกประคบประหงม ไม่ว่าจะอยากได้อะไร พวกเขาก็จะ... ตามใจพี่ เปียโน เต้นรำ เที่ยวรอบโลก ของทุกอย่างที่พี่ใช้ ล้วนเป็นสิ่งที่ฉันโหยหาและไม่ได้โหยหา แล้วของที่ฉันอยากได้ล่ะ ฉันร้องไห้ไปตั้งเยอะ พ่อแม่บุญธรรมก็ไม่สนใจฉัน ” ดวงตาของซือเฉียนเฉียนเต็มไปด้วยความไม่พอใจและไม่เต็มใจ

เมื่อฟังคำพูดของซือเฉียนเฉียนแล้ว ซือชิงหนิงควรเห็นใจเธอ สงสารเธอ ในฐานะที่เป็นเป็นพี่เธอก็อยากรักหล่อน แต่ซือชิงหนิงรู้สึกเธอทำไม่ได้จริงๆ

"เอาล่ะ ต่อไปตระกูลนี้ เธออยากได้อะไร ก็ไปขอพ่อแม่ได้เลย แต่ช่วยหยุดการกระทำและเป็นผู้หญิงที่ซื่อตรงและใจดี" หลังจากที่ซือชิงหนิงพูดจบ เธอก็เปิดประตูและขอให้เธอออกไป

"ฉันจะนอนแล้ว"

ซือเฉียนเฉียนเม้มริมฝีปาก กระพริบตาละเม้มปาก "แล้วฉันควรทำยังไงดี ฉันไม่รู้ว่าใจดีต้องทำยังไง! พี่สอนฉันหน่อยสิ"

ความอดทนของซือชิงหนิงถึงขีดสุด เธอชี้ไปที่ประตู "ออกไป"

ซือเฉียนเฉียนเพิ่งออกจากประตู จากนั้นหันศีรษะและตะโกนด้วยความเสีย "พี่ ฉันแค่เอากระเป๋ามาให้ ทำไมถึงไล่ฉันออกไปแบบนี้ ฉันทำอะไรผิดเหรอ"

ขณะนี้ เสียงของซือมู่ดังมาจากทางเข้า "เฉียนเฉียน เกิดอะไรขึ้น"

ก็พี่น่ะไล่ฉันออกมา” ซือเฉียนเฉียนพูดด้วยใบหน้าที่เศร้าโศก

"ชิงหนิง เพิ่งกลับบ้านมา ช่วยทำตัวดีๆ น้องสาวหน่อยสิ" แม่ซือพยายามเกลี้ยกล่อมเธออย่างดีที่สุด

ซือชิงหนิงยืนอยู่ที่ประตู มองใบหน้าที่ภาคภูมิใจของซือเฉียนเฉียนและเห็นแม่ของเธอปกป้องเธอโดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่ถูกและผิด เธอจึงรู้สึกเหนื่อยจริงๆ

"ได้ ฉันจะทำให้" ซือชิงหนิงทำได้เพียงตอบต่อหน้าแม่ของเธอ

หลังจากปิดประตู ดวงตาของซือชิงหนิงก็แดงด้วยความโกรธ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมครอบครัวนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ เธอไม่ต้องการเป็นลูกสาวที่ทำให้พ่อแม่ผิดหวัง