ตอนที่ 123

สีหน้าของชายหนุ่มดำมืดลงทันที มุมปากกระตุกเล็กน้อย “ผมทำไม่เป็น”

ถังจือซย่ายิ้มเยาะ “คนธรรมดาอย่างฉันไม่มีวาสนาจะเสวนากับคนสูงส่งอย่างคุณหรอกค่ะ”

เมื่อพูดจบ ถังจือซย่าหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้นเดินจากไป

ประจวบกับซ่งซานกำลังเดินกลับมาพร้อมจานอาหาร ถังจือซย่าเดินตรงไปทางซ่งซาน ดวงตาของซ่งซานเป็นประกาย เธอจงใจเดินเข้าไปใกล้ถังจือซย่า เมื่อถังจือซย่าเห็นเธอพุ่งตรงเข้ามา เธอไม่หลบ ซ่งซานจงใจให้ถังจือซย่าชน และการแสดงละครของเธอก็เริ่มขึ้น

จานอาหารในมือหล่นกระจายลงบนพื้น ตัวของเธอเซถลาไปที่เกาะโต๊ะข้างๆ เธอส่งเสียงร้องตกใจออกมาเบาๆ “โอ๊ย...”

สีจิ่วเฉินที่นั่งหันหลังอยู่ หันกลับมามองทันทีเมื่อได้ยินเสียงสิ่งของแตกกระจาย เขาเห็นซ่งซานกำลังพยุงตัวอยู่ที่เก้าอี้ข้างๆ ที่พื้นมีจานอาหารเทกระจาดอยู่ ยังมีถังจือซย่าที่หันหลังกลับมามองด้วยสายตาเย้ยหยัน ถังจือซย่าขี้เกียจจะสนใจ จึงเดินจากไป

ซ่งซานย่อตัวลงเพื่อเก็บชิ้นส่วนที่แตกกระจาย ทันใดนั้น เหนือศีรษะของเธอมีเสียงของชายหนุ่มเข้ามาห้าม

“ไม่ต้องเก็บแล้ว ระวังจะบาดมือเอา ให้พนักงานจัดการเถอะ”

แน่นอนว่าซ่งซานจงใจ เธอรู้ดีว่าสีจิ่วเฉินไม่ปล่อยให้เธอเก็บเศษพวกนี้หรอก เธอแสร้งตีหน้าเศร้าและพูดว่า “น่าเสียดายจังค่ะ”

เมื่อพูดจบ เธอทำทีนวดคลึงที่หัวไหล่

“เธอทำให้คุณเจ็บหรือ” สีจิ่วเฉินถามด้วยความเป็นห่วง

“ฉันไม่ตำหนิจือซย่าหรอกค่ะ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรกับฉัน ฉันจะไม่โทษเธอ” ซ่งซานกัดริมฝีปากแดงของเธอ ทำทีแสดงเป็นกล้ำกลืนต่อความน้อยใจทั้งปวง

ส่วนถังจือซย่ากลับกลายเป็นหยาบคายและไร้มารยาท

ความผิดหวังแวบขึ้นในแววตาของสีจิ่วเฉิน ไม่รู้เพราะอะไร เขารู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นพฤติกรรมของถังจือซย่า เขาไม่อยากให้เธอเป็นคนก้าวร้าวแบบนี้

แม้ถังจือซย่าจะรู้ชัดว่าซ่งซานจงใจใช้เธอเพื่อเล่นละคร แต่เธอไม่มีอารมณ์จะใส่ใจ สีจิ่วเฉินตาบอดมองไม่ออก เธอเองก็ไม่ได้อยากจะหวังดีเตือนเขาสักเท่าไหร่

ในห้องรับรองวีไอพี พ่อแม่ของจ้านฉิงเหย่แนะนำผู้ใหญ่ในวงการธุรกิจให้ลูกชายของตนได้รู้จัก โดยหวังว่าพวกเขาจะให้การสนับสนุนและคำแนะนำแก่ลูกชายในการทำธุรกิจในอนาคต