ตอนที่ 1242

เธอคิดว่าชีหลางจะสนใจความรู้สึกของเธอเหมือนแต่ก่อน แต่กลับได้ยินเขาพูดพึมพำว่า “ผมนี่มันตาบอดจริงๆ ทิ้งซือชิงหนิงที่แสนใจ ไปสนใจผู้หญิงที่ใจร้ายอย่างคุณ”

“นายบอกว่าฉันใจร้ายเหรอ ฉันใจร้ายตรงไหนกัน” ซือเฉียนเชียนไม่ยอมรับ

ซือชิงหนิงที่เห็นว่าพวกเขากำลังเถียงกัน ก็คิดจะปลีกตัวออกไป เลยลุกขึ้นยืน “พวกเธอคุยกันไปนะ ฉันขอตัวกลับห้องก่อน”

แต่พอซือชิงหนิงลุกขึ้นยืน ชีหลางก็ดึงเธอไว้ “ซือชิงหนิงอย่าเพิ่งไปสิ”

ซือชิงหนิงดึงมือของตัวเองออกทันที “อย่ามาแตะตัวฉัน”

โดนกระทำแบบนี้ตัวชีหลางก็เหมือนโดนปฏิเสธแล้ว แต่ใบหน้าของเขากลับไม่มีความโกรธแม้แต่น้อย แถมยังยิ้มให้อีก “เป็นคนรักกันไม่ได้ งั้นเราเป็นเพื่อนกันได้มั้ย”

ซือเฉียนเชียนที่อยู่ข้างๆ ตาโตขึ้นมาอย่างตกใจ นี่คือชีหลางกำลังใจจะปันใจจากเธองั้นเหรอ

ซือชิงหนิงไม่สนใจชีหลางเลยแม้แต่น้อย เธอเดินกลับขึ้นข้างบน แต่ชีหลางก็ยังไม่ได้กลับไป ซือเฉียนเชียนนั่งอยู่ที่โซฟา แววตาของเธอดูโศกเศร้า

เธอจะลองดูปฏิกิริยาของชีหลาง ตัวเธอเองไม่เชื่อว่าแค่เพียงคืนเดียวจะทำให้เขาลืมเธอได้ เธอเชื่อมั่นใจสเน่ห์ของตัวเอง

ชีหลางหันมามองเธอ ตาของซือเฉียนเชียนมีความแดงเล็กน้อย “ขอโทษนะ เมื่อวานฉันไม่ได้อยากจะทำร้ายนายจริงๆ ฉันแค่อารมณ์ไม่ค่อยดีน่ะ”

แต่ซือเฉียนเชียนกลับไม่รู้เลยว่า อุบัติเหตุที่เกิดกับตัวของชีหลางเมื่อวานนี้ ทำให้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า แท้จริงแล้วในโลกใบนี้สิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่หน้าตาหรือลักษณะภานนอก แต่คือใจคน

“พวกเราจบกันไปแล้ว ตอนนี้ผมแค่อยากชดเชยให้กับซือชิงหนิงที่เคยทำเขาเจ็บปวด” ชีหลางพูดเบา ๆ

“อาหลาง นายลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อวานเธอควงจ้านฉิงเหย่ไปตบหน้านายอะ ฉันเห็นว่าเธอก็ไม่ได้ดูเสียใจตรงไหนเลยนี่” ซือเฉียนเชียนบอก

ในตอนนี้ชีหลางได้รับโทรศัพท์ เขาลุกขึ้นและพูดว่า “ส่งมาครบรึยัง”