ตอนที่ 1248

เธอลืมไปเลยว่านี่เป็นโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องของเธอที่บ้าน ไม่ใช่เครื่องที่จ้านฉิงเหย่ให้เธอเมื่อครั้งก่อน

เหมือนโดนจับได้

ซือชิงหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างงุ่มง่ามและซ่อนไว้ข้างหลังเธอ...

ใบหน้าหล่อเหลาของจ้านฉิงเหย่เลื่อนใกล้เข้ามาหาเธอ "ผมว่าแม้แต่ตัวตนของเขาคุณก็ชอบใช่มั้ยล่ะ"

ซือชิงหนิงคร่ำครวญอยู่ในใจ เธอจะรู้ได้ยังไงว่าเธอจะได้รู้จักกับจ้านฉิงเหย่ แถมเขายังเป็นเพื่อนกับกู้ม่อจิ่นอีก แค่ลืมเปลี่ยนหน้าจอเองเธอผิดอะไรหนักหนาเล่า

“เปลี่ยน เดี๋ยวเปลี่ยนรูปให้เดี๋ยวนี้” หลังจากพูด ซือชิงหนิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ค้นหารูปถ่ายของตัวเองอย่างรวดเร็วต่อหน้าใครบางคน แล้วยื่นให้เขา " เค เปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว รูปนี้ฉันดูเป็นยังไงบ้าง”

จ้านฉิงเหย่มั่นใจขึ้นเรื่อยๆ ว่าจะไม่ให้กู้ม่อจิ่นมาเจอเขาในช่วงนี้แน่ๆ

และตอนนี้เสียงโทรศัพท์มือถือของซือชิงหนิงก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองไปที่หน้าจอเป็นแม่ของเธอที่โทรมา เธอรีบพูดว่า "แม่โทรมา เดี๋ยวฉันขอตัวไปรับสายแป๊บนะ”

พูดจบเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเดินไปที่ระเบียง เธอกดรับ “ฮัลโหลค่ะแม่”

“ซือชิงหนิง ตอนนี้อยู่ที่บ้านของจ้านฉิงเหย่ใช่มั้ย” เสียงปลายสายเป็นเสียงของซือเฉียนเชียน

ซือชิงหนิงขมวดคิ้ว "ฉันไม่จำเป็นต้องบอกเธอนะ”

“ฉันเดาได้หรอกหน่า เธอแทบอดใจไม่ไหวจะจับเขาโดยการพาขึ้นเตียงใช่ไหมล่ะ”

“ฉันไม่ใช่เธอ ที่จะมัดผู้ชายไว้ด้วยวิธีการแบบเธอ” ซือชิงหนิงตอบอย่างใจเย็น

“พี่ กลับบ้านมาเถอะ ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรทำให้พี่โกรธ ฉันผิดเองแหละ” จู่ๆ น้ำเสียงของซือเฉียนเชียนก็เปลี่ยนไปจนดูน่าสงสาร

“ซือเฉียนเชียน หยุดร้องไห้และแสร้งทำเป็นใจดีได้แล้ว สำหรับคนหน้าซื่อใจคดอย่างเธอ ฉันจะไม่มีวัน..."

“ชิงหนิงลูกพูดอะไรน่ะ” เสียงของแม่ซือฟังดูจริงจัง

ซือชิงหนิงอดไม่ได้ที่จะอึ้งไปครู่นึง ก่อนจะคิดได้ว่าซือเฉียนเชียนน่าจะจงใจเปิดสปีกเกอร์โฟนให้แม่ได้ยินคำพูดสุดท้ายของเธอ

“แม่ หนูขอโทษ”