ตอนที่ 1262

หลี่น่าพยักหน้าแล้วพูด "ฉันไม่สนใจแล้วล่ะ แต่ฉันไม่อยากทำงานที่นี่แล้ว หลังจากเรื่องนี้ ฉันก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าคุณหญิงรองจะทำผิดต่อฉันอีก"

"ป้าน่า อย่าเพิ่งไป ฉันคุ้นปากกับการทำอาหารของคุณแล้ว คุณอยู่ต่อได้!" ซือชิงหนิงพูดอย่างไม่เต็มใจ

“คุณหญิง ฉันมีความสุขมากเช่นกันที่ได้ทำงานในครอบครัวของคุณในปีนี้ แต่ตอนนี้ฉันต้องไปแล้ว”

"ถ้าอย่างนั้นฉันคิดว่าฉันคงไม่มีโอกาสกินข้าวต้มกุ้งของคุณแล้ว ฉันกินบะหมี่ที่ไม่ใช่คุณปรุงไม่ได้" ดวงตาของซือชิงหนิงเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอไม่ต้องการให้นางจากไปจริงๆ

“คุณหนูใหญ่ ฉัน...ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกัน!” หลี่น่าพูดด้วยดวงตาสีแดง

แต่ในขณะนี้ จ้านฉิงเหย่พูดขึ้นกับหลี่น่าว่า "ป้าน่า เอางี้! ตระกูลของฉันขาดคนช่วยดูแลบ้าน คุณไปทำงานที่บ้านของฉันสิ ชิงหนิงจะได้กินอาหารฝีมือคุณต่อได้"

หลี่น่า มอง จ้านฉิงเหย่ ด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอ ฉัน... ฉันไปทำงานที่บ้านคุณได้เหรอคะ"

ซือชิงหนิงมีความสุขมากเช่นกันที่จ้านฉิงเหย่ให้งานกับหลี่น่า เธอรีบพูดว่า "ป้าน่า ถ้าอย่างนั้นคุณสัญญากับเขาสิ!"

“ตกลงค่ะ… ฉันจะทำงานให้คุณชายจ้านอย่างเต็มที่ค่ะ” หลี่น่าร้องไห้ด้วยความดีใจ

และผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลซือก็มีความสุขกับเธอเช่นกัน ที่หลี่น่าได้งานและไม่ต้องหางานอีก

มีเพียงคนเดียวที่ไม่มีความสุข นั่นก็คือซือเฉียนเซียน ทุกสิ่งที่จ้านฉิงเหย่ทำในวันนี้ก็เพื่อซือชิงหนิงและแม้แต่คนรับใช้ก็ยังถูกส่งไปทำงานที่บ้านของเขา

"คุณชายจ้าน ขอบคุณมากนะคะ เหตุการณ์ในวันนี้ ฉันทำให้ท่านเห็นเรื่องน่าขำจริงๆ มา ดื่มชาในห้องโถงกันเถอะ" พ่อซือกล่าว

จ้านฉิงเหย่หันหลังกลับและตามพ่อซือไปดื่มชา แม่ซือกำลังปลอบใจหลี่น่า ซือเฉียนเซียนจ้องมองที่ซือชิงหนิงอย่างดุเดือด จากนั้นเธอก็ย้ายไปด้านข้างของซือชิงหนิงและกัดฟัน "ซือชิงหนิง เป็นของเธอจริงๆ "

ซือชิงหนิงเอื้อมมือไปหาเธอ "เอาอัญมณีนั้นคืนฉันด้วย"

ซือเฉียนเชียนกลอกตา “ฉันไม่มี”

ซือชิงหนิงดูไม่กระวนกระวาย เธอจะค้นหาว่าเครื่องประดับนั้นไปอยู่ที่ไหน ซือเฉียนเซียนจะปล่อยให้ซือเฉียนเซียนเอาไปคนเดียวไม่ได้