ตอนที่ 145

“ขึ้นรถ พวกเราจะไปเดินห้างสรรพสินค้ากัน” สีจิ่วเฉินอุ้มเด็กน้อยไปวางที่เบาะหลัง ในขณะเดียวกันนั้น จู่ๆ เขาก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา เขาควรจะติดตั้งคาร์ซีท ไว้ที่รถด้วย จะได้สะดวกเวลาไปรับไปส่งเด็กน้อย

ทั้งสามคนขึ้นรถและไปที่ศูนย์การค้าใกล้ๆ เวลายังไม่ดึกมากนัก ทำให้พวกเขามีเวลามากพอที่จะเดินซื้อของ

ในซูเปอร์มาร์เก็ต เด็กน้อยนั่งอยู่บนรถเข็นที่มีสีจิ่วเฉินเป็นคนเข็นรถ ส่วนถังจือซย่ารับผิดชอบการเลือกซื้อของ คืนนี้เธอรู้สึกอยากจะกินอาหารดีๆ เธอซื้อกุ้ง ขาหมูและผักสองสามชนิด

“พระเจ้า! เป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกที่ดูดีมากเลย!” ถังจือซย่าที่กำลังเลือกของอยู่ก็ได้ยินประโยคนี้เข้า เธอหันหลังกลับไปมองก็พบกับผู้หญิงวัยรุ่นสองคนยืนอยู่ข้างๆ กำลังพูดและหันมาที่พวกเขา

เมื่อถังจือซย่ามองไป พวกเขาก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมาจึงรีบเดินออกไป

ถังจือซย่าเงยหน้าขึ้นไปมองลูกชายและสีจิ่วเฉิน คนอื่นไม่เข้าใจผิดสิถึงจะแปลก! ลักษณะท่าทางนี้เหมือนพ่อแม่ลูกกำลังเดินซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกันชัดๆ!

ถังจือซย่ารีบเลือกของและหันไปพูดกับผู้ชายที่เข็นรถอยู่ด้านหลัง “ไปเถอะ! ซื้อเสร็จแล้ว”

ดวงตาที่ลึกซึ้งของสีจิ่วเฉินมองเห็นทุกอย่าง มุมปากของเขายกขึ้นยิ้ม ความรู้สึกแบบนี้เขากลับรู้สึกมีความสุขกับมันมาก

หลังจากซื้อของเสร็จ ก็ขับรถกลับไปที่บ้านของเธอทันที เขาจอดรถไว้ที่ทางเข้าตึก ทันทีที่ถังจือซย่ายกของขึ้นมาก็มีมือใหญ่ๆ มารับถุงใส่ของที่เธอถืออยู่ไป “ฉันถือเอง”

“มันไม่หนัก ไม่เป็นไร” ถังจือซย่าไม่อยากให้เขาช่วย

แต่ชายคนนี้ก็ยังพยายามใช้แรงแย่งถุงไปถือ ถังจือซย่าหมดคำจะพูดและมองไปที่ลูกชายให้เขาจับมือด้วยความเต็มใจ เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเล็กน้อย

เธอรีบเดินไปข้างหน้าเพื่อรักษาระยะห่างกับชายหนุ่ม เลี่ยงไม่ให้เพื่อนบ้านเห็นแล้วเข้าใจไปว่าพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน!

“หม่ามี๊ รอพวกเราด้วย” เด็กน้อยตะโกนมาจากด้านหลัง

ถังจือซย่าพูดไม่ออก เธอทำได้เพียงยืนรอพวกเขา