ตอนที่ 165

“เธอช่างมีน้ำใจเสียจริง แบ่งดอกกุหลาบที่สวยขนาดนี้แจกให้คนทั้งบริษัท”

สีจิ่วเฉินที่ก้าวเดินอยู่หยุดชะงัก สีหน้านิ่งเฉยทันที เขาเดินมุ่งไปทางห้องทำงาน ชั่วขณะเขาเห็นแจกันของพนักงานทุกใบในห้องทำงานมีดอกกุหลาบปักอยู่ ถ้าเขาดูไม่ผิดละก็ ดอกไม้เหล้านี้คือดอกกุหลาบนำเข้าที่เมื่อเช้าเขาไปเลือกซื้ออย่างพิถีพิถันด้วยตัวตนเองที่ร้านดอกไม้ ยัยผู้หญิงคนนี้แค่มองเฉยๆ ก็ดันแจกให้คนอื่นแบบนี้เหรอ

สีหน้าของสีจิ่วเฉินเยือกเย็นลง แววตาไม่พอใจอย่างที่สุด เขาหมุนตัวเดินกลับไปทางห้องประชุม เปิดประตูห้องประชุมออกและตะโกนหนึ่งประโยคเพื่อเรียกผู้หญิงคนหนึ่ง “ถังจือซย่า มาพบฉันที่ห้องทำงานหน่อย” และก็พูดเสริมอีกประโยค “เดี๋ยวนี้”

น้ำเสียงนี้ ทำให้คนในห้องประชุมจิตตกกันไปหมด บางคนมองหญิงสาวที่ถูกเรียกอย่างเห็นใจ ในใจต่างคิดว่าเธอทำผิดร้ายแรงเรื่องอะไรกันนะถึงได้ถูกท่านประทานเรียกตัวไปแบบนั้น

ถังจือซย่าก็มึนงงเล็กน้อย เธอเก็บของและลุกขึ้นออกมา ปิดประตูห้องประชุมลงพร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัย” ประธานสี มีเรื่องอะไรเหรอคะ? “

“ไปคุยที่ห้องทำงาน “ ชายหนุ่มได้แต่กัดฟันพูด ขายาวๆก้าวเท้ามุ่งนำไปทางลิฟต์

ในหัวถังจือซย่าเต็มไปด้วยคำถาม เธอไปทำอะไรให้เขาโกรธอีก หรือว่าจะเป็นเรื่องห้องขนมเมื่อกี้ แต่เธอก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องนำเข้ามานี่นา การตัดสินใจอยู่ที่เขา

ภายในลิฟต์ เธอรู้สึกว่าบรรยากาศในลิฟท์ตึงเครียดแปลกๆมองดูผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดแขนอยู่ข้างตัว ดูเขาจะโกรธอยู่ไม่น้อยเลย

“โรคกระเพาะคุณเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นไหมคะ” ถังจือซย่าฉวยโอกาสนี้ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

ชายหนุ่มไม่สนใจเธอ ประตูลิฟต์เปิดออก ขายาวของเขาก้าวออกมา ถังจือซย่าเดินตามหลังไปอย่างเก้ๆ กังๆ

ถังจือซย่าเพิ่งจะเข้ามาถึงห้องทำงานของชายหนุ่ม ร่างที่อยู่ตรงหน้าหันกลับมาทันที ร่างกายที่แข็งแรงสูงใหญ่โน้มตัวเข้ามา ถังจือซย่าตกใจก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ตัวติดกับประตู มือทั้งสองข้างของเขายันออกไปข้างแขนทั้งสองฝั่งของเธอกั้นเธอเอาไว้

“ถังจือซย่า เธอรังเกียจดอกไม้ที่ฉันส่งให้มากขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมแค่แป๊บเดียวถึงเอาไปให้คนอื่นแบบนั้น “ เห็นได้ชัดว่าไฟโกรธกำลังปะทุในดวงตาสีดำลึกล้ำของสีจิ่วเฉิน

ถังจือซย่ากะพริบตาปริบๆ ที่แท้เขาโกรธเรื่องนี้นี่เอง

“คุณให้ดอกไม้ฉันเยอะแยะขนาดนั้น อีกอย่างฉันก็ดูแลไม่เป็น แบ่งให้เพื่อนร่วมงานไปดูแลจะดีกว่าปล่อยให้เหี่ยวเฉาในมือฉันนี่นา” ถังจือซย่าพยายามหาข้ออ้างแก้ตัว