ตอนที่ 233

“นั่นมันรถสปอร์ตเลยนะ ราคาตั้งหลายล้าน! เฉี่ยวกันนิดเดียว รถของฉันคงจะซื้อมาเปล่าประโยชน์แล้ว” ถังจือซย่าพูดขึ้นอย่างรู้ตัวเองดี

สีจิ่วเฉิน “...”

“ไม่ต้องสนใจว่าเป็นรถอะไร เธอขับไปตามปกติก็พอแล้ว เฉี่ยวกันขึ้นมาฉันรับผิดชอบเอง” สีจิ่วเฉินทำหน้าขรึม หญิงสาวคนนี้ไม่รู้หรือไงว่าเขาที่นั่งอยู่ในรถของเธอนั้น เป็นคนดวงแข็งอยู่เหมือนกัน

“ทำไม เริ่มกลัวที่จะนั่งรถของฉันแล้วหรือ” ถังจือซย่ายิ้มหยอก

สีจิ่วเฉินห้ามอะไรเธอไม่ได้แต่กลับรู้สึกมีความสุขขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล นานมากแล้วที่ไม่มีใครมาทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายแบบนี้

ขณะที่กำลังรอสัญญาณไฟอยู่นั้น ถังจือซย่าก็หันมาทางเขาและพูดขึ้น “ประธานสีคะ ตรงนั้นมีกล่องทิชชูอยู่ ช่วยหยิบให้ฉันสองแผ่นหน่อยค่ะ ขอบคุณค่ะ”

สีจิ่วเฉินเปิดกล่องทิชชูและหยิบออกมาให้เธอสองแผ่น ถังจือซย่าเหงื่อออกเต็มไปหมด เธอรับมาและเริ่มเช็ด ส่วนสายตาของชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม น้อยมากที่จะเห็นเธอด้านที่เป็นตัวเองจริงๆ

ถังจือซย่าขับมาจนถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินของหอรุ่ยเป่าด้วยความหวาดกลัว สีจิ่วเฉินสั่งให้เธอไปจอดที่ตำแหน่ง VIP มันเป็นตำแหน่งที่สีจิ่วเฉินใช้จอดรถตามปกติ

“ต่อไปนี้เธอมาจอดรถตรงนี้นะ” สีจิ่วเฉินเปิดประตูเดินลงจากรถและพูดขึ้น

ถังจือซย่าลงจากรถและพบว่าตัวเองปวดเอว ปวดหลัง ไหล่ตึง แถมขาอ่อนด้วยอีก เธอยื่นมือไปนวดไหล่ ปล่อยแขนสบายๆ และเตะขาออกไป

ชายที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะหันไปแอบยิ้ม เขาไว้หน้าเธอโดยการไม่หัวเราะต่อหน้าเธอ

ลิฟต์มาถึงชั้นหก ถังจือซย่าเดินออกจากลิฟต์และหันกลับไปมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านใน เธอสบตากับชายคนนั้นที่มองมายังเธออย่างลึกซึ้งพอดี ถังจือซย่าใจเต้นแรงทันที จากนั้นจึงรีบเดินออกไป

เธอมาถึงที่ห้องทำงานของหลี่เหมยและเล่าเรื่องที่ไปรับรถให้ฟัง อีกทั้งยังตัดสินใจว่าพรุ่งนี้ตอนเที่ยงจะพาเธอหลี่เหมยไปเลี้ยงข้าว ฉลองที่เธอได้รับรถแล้ว และจะพาผู้ช่วยของทั้งคู่ไปด้วย

ทันทีที่ถังจือซย่ามาถึงห้องทำงาน ไอ้หย่าก็เดินเข้ามาพร้อมกับคำพูดเสียดสี “ถังจือซย่า แบบร่างล่ะ”

“ฉันบอกพี่เหมยแล้วว่าจะส่งพรุ่งนี้”

“เลื่อนแล้วเลื่อนอีก อย่าคิดว่าเธอมีอภิสิทธิ์ในบริษัทแล้วจะทำอะไรก็ได้” พูดจบ ไอ้หย่าก็ตบไปที่โต๊ะของเธอและพูดประชดประชัน “อย่าคิดนะว่าตัวเองใช้ความสวยดึงดูดประธานสีได้แล้ว วันๆ ก็เลยไม่ต้องทำอะไรน่ะ”