ตอนที่ 637

“สือเหยา เธอมีหน้าที่ที่จะต้องไปทำให้สำเร็จ ก่อนที่ยังทำไม่สำเร็จ ชีวิตของเธอจะไม่ใช่เป็นของเธอ” นี่เป็นคำพูดที่พ่อของเธอพูดกับเธอ

“พ่อ ทำไมฉันจะกลับประเทศไม่ได้ ฉันอยากกลับไปเจอเขา”

“ไม่ได้ เธอจะต้องปิดกั้นความรู้สึกของเธอให้หมด จะต้องปรากฏตัวต่อหน้าเขาในเวลาที่เหมาะสม”

“สือเหยา เขาจะแต่งงานแล้ว กลับไปเถอะ! ไปร่วมงานแตงของเขา”

สีสือเหยาปิดตาลง น้ำตาของเธอนั้นไหลริน

เงินเป็นจุดเริ่มต้นของทุกเรื่องที่เลวร้าย

หากตระกูลสีไม่มีทรัพย์สินมากมายขนาดที่เป็นปรปักษ์ของประเทศได้ คนที่อยู่รอบตัวตระกูลสีก็คงจะไม่เกิดความคิดอะไร แต่สีจิ่วเฉินกลับมีทรัพย์สินที่เทียบเท่ากับ GDP ของประเทศเล็กๆ เพียงคนเดียว มีใครกันที่ไม่อยากจะหาทุกวิถีทางเพื่อจะได้ส่วนแบ่งมาบ้างกัน

ส่วนกฎระเบียบของตระกูลสีนั้นก็เข้มงวดอย่างมาก ราวกับว่าคนที่สร้างกฎระเบียบนี้ขึ้นมานั้น เคยลิ้มรสความเจ็บปวดที่ถูกญาติพี่น้องจ้องจะเอาทรัพย์สมบัติ ดังนั้น บรรพบุรุษของตระกูลสีจึงปฏิบัติตามกฎระเบียบที่เข้มงวดนี้มารุ่นสู่รุ่น

คนของตระกูลสีนั้นห้ามเข้าทำงานที่สีซื่อกรุ๊ป ห้ามมีความเกี่ยวข้องกัน อีกห้ามมีคนครองอำนาจหลายคน ดังนั้น ทรัพย์สมบัติของตระกูลสีนั้น ร้อยทั้งร้อยนั้นอยู่ที่สีจิ่วเฉินหมดเลย ส่วนตระกูลใกล้เคียงนั้นก็ทำงานอาชีพต่างๆ แต่กลับไม่สามารถที่จะได้รับส่วนแบ่งของสีซื่อกรุ๊ปเลย

ไม่ว่าธุรกิจของพวกเขาจะสำเร็จหมด แล้วก็มีเส้นสายและคนตระกูลสี แต่แสงจากหิ่งห้อยจะสู้แสงจันทร์ได้ยังไง

ในใจของพวกเขานั้นต่างอิจฉามากมายและมีความโหยหาอย่างมาก พวกเขาก็เหมือนเป็นขุนนางที่คิดไม่ซื่อของกษัตริย์นั่นเอง พวกเขาต่างหวังจะไต่ขึ้นบัลลังก์ เพื่อที่จะเอาทุกอย่างมา

แต่กฎระเบียบของตระกูลสีนั้นก็ปกป้องพวกเขาเหมือนกัน สีซื่อกรุ๊ปจะต้องคอยดูแลเคลือบญาติต่างๆ ความรุ่งโรจน์ของตระกูลนั้นผูกมัดไว้ด้วยกัน ดังนั้น ตระกูลสีเองก็ปฏิบัติตามกฎระเบียบของบรรพบุรุษมาโดยตลอด ไม่ลืมเนื้อแท้ของตน ไม่ผิดต่อเครือญาติเหล่านี้

ในวันนี้ที่เป็นงานแต่งของสีจิ่วเฉิน ผู้ที่ร่วมงานนอกจากแขกแล้ว ก็ล้วนเป็นผู้อาวุโสของตระกูลสี ล้วนแสดงเป็นชาวนากับงู

ดูจากภายนอกแล้วพวกเขานั้นดูมีความสมานสามัคคี แต่ลับๆ แล้วพวกเขาก็คิดวางแผนต่างๆ นานา

ถังอวี่เฉินวิ่งเข้ามาให้ห้องแต่งหน้าของหม่ามี้ เขาใส่ชุดสูทสีขาวเล็กๆ ราวกับเป็นเจ้าชายน้อยเลย