ตอนที่ 666

"หน้าผากของคุณเป็นแผล" เยี่ยวานวานลุกออกมาจากอ้อมแขนของเขา ร่างกายของทั้งสองเต็มไปด้วยใบหญ้าและเศษดิน

กลุ่มบอดี้การ์ดกระโดดลงมาและช่วยเจียนจือเพ่ยที่นั่งอยู่บนพื้นทันที "คุณชาย เป็นอะไรตรงไหนไหม！"

เจียนจือเพ่ยไม่ได้บาดเจ็บอะไร ยกเว้นรอยแผลบนใบหน้าอันหล่อเหลาที่ถูกกิ่งไม้แหลมขีดข่วน บนฝ่ามือเขาก็เต็มไปด้วยรอยมากมาย

"ไม่เป็นไร" ปัดฝุ่นบนร่างกายของเขา พร้อมมองไปที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ "งูกัดเธอหรือเปล่า"

"ไม่ค่ะ！" เยี่ยวานวานส่ายหัว ใบหน้าของเขายังคงซีดเซียวเพราะหวาดกลัว

เมื่อปีนขึ้นไปบนยอดเขา สายตาของเยี่ยวานวานจดจ้องไปที่ชายตรงหน้าเธอ แล้วความซาบซึ้งใจก็เกิดขึ้นในใจของเธอ ตอนที่เธอกลิ้งลงมา เอวของเธอถูกโอบรัดไว้แน่น และท้ายทอยก็ถูกฝ่ามือกดแนบแน่นลงไปที่หน้าอกของเขา การกระทำทั้งหมดก็เพื่อปกป้องเธอจากการบาดเจ็บ

แต่เขากลับไม่ได้ป้องกันตนเองสักนิด

หัวใจของเยี่ยวานวานสั่นหวิวๆ คุณชายผู้สูงศักดิ์และไม่ธรรมดาคนนี้ยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเธอจริงหรือ

ถ้าเธอตกจากหน้าผาสูงล่ะ เมื่อกี้เขากอดเธอไว้แน่นโดยไม่ลังเล เขาก็คงตกลงไปกับเธอด้วยใช่ไหม？

เหล่าบอดี้การ์ดพบสิ่งที่ใช้ห้ามเลือดจากอุปกรณ์ที่พวกเขานำมา และแปะผ้าพันแผลบน บนหน้าผากของเจียนจือเพ่ยหลังจากห้ามเลือดแล้ว

ซินแสถีงกับผงะเช่นกัน มันอันตรายจริงๆ

"คุณชายเจียน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม"

"ไม่เป็นไร ไปกันต่อเถอะ！" เจียนจือเพ่ยโบกมือ

แต่เหล่าบอดี้การ์ดจะคอยตรวจดูร่องรอยของงูอยู่รอบๆ เยี่ยวานวานหวาดระแวงพื้นหญ้าอย่างอธิบายไม่ถูก เมื่อสักครู่เป็นงูตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต

ในที่สุดซินแสก็อธิบายเสร็จ เจียนจือเพ่ยยังไม่ได้ตัดสินใจทันที แต่ขอให้บอดี้การ์ดถ่ายรูปพื้นที่โดยรอบ แล้วค่อยตัดสินใจหลังจากกลับไปศึกษาอย่างรอบคอบ

ขึ้นเขาง่าย แต่ลงเขานั้นยาก

ตอนขึ้นเขามันสูงชันมาก การลงเขาจึงเป็นเรื่องลำบาก ถ้าไม่ระวังก็สามารถกลิ้งตกลงมาได้