ตอนที่ 67

มองดูเด็กน้อยในอ้อมแขนถูกเธอวางลงบนเตียงเบาๆ ท่าทางของเธอทำให้เขาไม่อาจละสายตาออกจากเธอได้

เด็กน้อยง่วงมากแล้ว เมื่อวางลงบนเตียง เขาหาตำแหน่งที่สบายๆของตัวเองแล้วก็นอนหลับไป ถังจือซย่าทำสัญญาณมือไปทางผู้ชาย เพื่อบอกให้เขาเดินออกจากห้องนอน

ผู้ชายก้าวขายาวออกไปอย่างคล่องตัว ถังจือซย่าเดินตามออกไปติดๆ เธอปิดประตูห้องลง ผ่อนลมหายใจออกมาและมองไปที่คนบางคนพร้อมเอ่ย “คืนนี้ขอบคุณมากนะ”

“จะขอบคุณอย่างไร?” จู่ ๆผู้ชายตอบกลับด้วยโทนเสียงต่ำน่าดึงดูด

ดวงตาสวยๆของถังจือซย่าเบิกกว้างขึ้น ก็พูดขอบคุณไปแล้วความหมายตามที่พูด! ไม่งั้นเขาอยากให้ขอบคุณแบบไหนกัน?

“เอ๋...หรือจะให้ฉันเลี้ยงข้าวคุณดี?” ถังจือซย่าแสดงท่าทีอื่น

“งั้นไม่ต้องหรอก” ผู้ชายปฏิเสธ

ถังจือซย่าถอนหายใจเล็กน้อย ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดี เพราะยังไงเธอก็ไม่มีเวลาไปเลี้ยงข้าว

ในเวลานั้นเอง มือถือถังจือซย่าสั่นขึ้นมา สายตาของผู้ชายกับสายตาของเธอหันไปมองมือถือบนโต๊ะบริเวณโซฟาพร้อมกัน หากจากตรงนี้ค่อนข้างไกล แต่สายตาแหลมคมของผู้ชายกลับมองเห็นชื่อที่ปรากฏ เป็นจ้านฉิงเหย่โทรเข้ามา

ถังจือซย่าหยิบมือถือขึ้นมา เนื่องจากคอนโดห้องค่อนข้างเล็กเลยไม่มีที่ให้หลบ เธอทำได้เพียงกลับไปที่ห้องนอนของเธอเพื่อรับสาย แต่ไม่ได้ปิดประตูลง

“ฮัลโหล ฉิงเหย่ ทำไมเหรอ?”

“จือซย่า ให้ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนเธอเถอะ!” จ้านฉิงเหย่ยังคงพูดต่อ

“นายจะมาอยู่เป็นเพื่อนฉันทำไมล่ะ! ฝนตกหนักขนาดนี้ จะตากฝนทำให้ตัวเองเปียกไปทั้งตัวทำไมกัน”

“แต่ฉันเป็นห่วงเธอกับเฉินเฉินมาก พวกเธอกลัววันที่ฝนตกฟ้าร้องมากเลยนี้น่า”

ถังจือซย่าหัวใจบีบแน่นทันที เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในบ้านยังมีเทพองค์หนึ่งที่ยังไม่ได้อัญเชิญกลับไป! เธอพูดอย่างรีบร้อน “ไม่ต้องๆ ฉันกับเฉินเฉินจะเข้านอนกันแล้ว นายไม่ต้องมา อืม แค่นี้ก่อนนะ บาย”

พูดจบ ถังจือซย่ากดวางสายไป เธอหันตัวกลับไปแต่ทันใดนั้นก็ตกใจเล็กน้อย ลูกพี่ใหญ่ท่านนี้อยู่ ๆก็เดินเข้ามาในห้องนอนของเธอ มายืนอยู่ข้างหลัง จ้องมองเธอด้วยสีหน้าเดาไม่ถูก

“ประธานสี...คุณ...”ถังจือซย่าจ้องมองเขา ช่างเป็นเจ้านายที่ทำให้ตกใจหัวใจเกือบวาย

“เธอกับจ้านฉิงเหย่นอนด้วยกันแล้วหรือยัง?” สีจิ่วเฉินเอ่ยถามออกไป