ตอนที่ 693

เยี่ยวานวานหอบแฮ่กกลับไปที่ห้อง ราวกับกระต่ายน้อยขี้ตกใจ เธอปิดปากสีแดงของเธอ ในสมองก็เต็มไปด้วยจูบที่ชัดเจนและอยากจะครอบครองของผู้ชายคนนี้ นี่มันเกินขอบเขตที่เธอจะรับไหวไปโดยสิ้นเชิง

ชายผู้นี้ทำให้เธอรู้สึกว่าจะต้องหักห้ามใจอยู่เสมอนี่เป็นภาพลวงตาของเธอตั้งแต่แรกหรือเปล่า?

และเขาเพิ่งจะบอกว่าจะให้ตอบแทนตามวิธีของเขา นั่นหมายความว่าเธอจะต้องถวายตัวให้เขาหรือเปล่านะ?

เจียนจือเพ่ยใช้มือหนึ่งล้วงกระเป๋ายืนอยู่ตรงหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดาน สวมเสื้อสีดำกางเกงขายาวสีดำ ร่างกายแข็งแรงกำยำ ใบหน้าหล่อตึงเครียดผ่านร่องแสง แต่เดิมดวงตาคู่นั้นเยือกเย็นราวกับภูเขาหิมะ กลับมีเปลวไฟลุกโชน แม้แต่ลมหายใจของเขาก็ติดขัดเล็กน้อย

เขามีความรู้สึกต่อเยี่ยวานวานนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

บนโต๊ะทำงานของเขาเมื่อครู่นี้ ก็พิสูจน์ประเด็นนี้ได้แล้ว

เฉียวเสวี่ยเม่ยกลับมาจากข้างนอก วันนี้เป็นอีกวันที่เธอหมดไปกับการชอปปิง คนรับใช้ถือถุงเล็กถุงใหญ่อยู่ด้านหลังเดินเข้ามา

“พวกเธอลงไปเถอะ!”

คนใช้วางถุงเหล่านั้นลงแล้วออกไป และเฉียวเสวี่ยเม่ยก็เงยหน้าขึ้นร้องเรียก “เยี่ยวานวาน”

เยี่ยวานวานผลักประตูออกมาจากห้อง หันลงมาตอบยังชั้นล่าง “คุณเฉียว”

“ลงมาเก็บทั้งหมดนี่แทนฉันที” เฉียวเสวี่ยเม่ยนั่งไขว่ห้างแล้วออกคำสั่ง

เยี่ยวานวานลงมายังชั้นล่าง เฉียวเสวี่ยเม่ยปล่อยให้เธอหยิบข้าวของพวกนั้นทั้งหมดมาเก็บ เยี่ยวานวานหยิบรองเท้ามาคู่หนึ่ง เธอจึงแจ้งราคาให้เธอฟังอีกรอบ

“รองเท้าส้นสูงคู่นี้เป็นรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่น ราคาหนึ่งแสนแปดพัน ระวังด้วยล่ะ”

“นี่ชุดนอนผ้าไหม ราคาเก้าหมื่น แม้แต่ด้ายเส้นเดียวก็อย่าให้มันขาดออกมา”

“ส่วนกระเป๋าใบนี้ราคาหนึ่งร้อยแปดล้าน เธอห้ามทำตกนะ เพราะถ้ามันตก เธอชดใช้ไม่ไหวหรอก”

เยี่ยวานวาน “...”

เธอไม่เห็นด้วยกับแนวคิดการจับจ่ายใช้สอยของเฉียวเสวี่ยเม่ย แน่นอนว่าไม่ได้เป็นเพราะเธออิจฉา แต่เป็นเพราะการที่ว่างมากจนไปหาความสุขโดยการชอปปิงนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่ดูสูงส่งอะไรมากมาย

“พี่เจียน พี่ดูชุดที่ฉันซื้อมาสิ สวยไหม?” เฉียวเสวี่ยเม่ยหยิบกระโปรงตัวหนึ่งมาทาบบนตัวเธอ

และชายที่เดินจับราวบันไดลงมายังชั้นล่าง ก็จับจ้องไปที่แผ่นหลังของหญิงสาวที่ก้มลงไปเก็บของให้เป็นระเบียบข้างๆ เธอ

เยี่ยวานวานได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เธอตกใจจนทำกระเป๋าที่ถืออยู่ในมือตกกระแทกลงบนพื้น